ادب و هنر - داستان
بشارت
چند لحظه انگار باورش نمی‌شد مردی که سال‌ها از او دور مانده بود، درست در این ساعت شب پشت در خانه‌اش ایستاده باشد.
پاهای برهنه
در این مدت همه‌ی آنچه برای نکاح و زیر سقف رفتن با فهیمه دختر خاله اقدس کنار گذاشته بودم، خرج بریز و بپاش عید و دید و بازدید شده
نامه‌ای به خدا
صورت زیبای نفیسه که هنوز زبان‌زد خاص و عام بود، پشت خاک و غبار محو شده بود
چای با عطر خون
حمید برادرزنش بود، اما این کلمه برای علی‌یار سال‌ها بود زیادی کوچک شده بود. از وقتی پدر و مادر حمید از دنیا رفته بودند، مدرسه رفتنش، تب‌های شبانه‌اش، شیطنت‌هایش و بعدتر خرج و دخل زندگی‌اش، کم‌وبیش افتاده بود روی دوش او. حمید را از بچگی بزرگ کرده بود؛ با همان حساسیتی که آدم برای بچه خودش دارد.
چای نبات
آسانسور پایین می‌آید و درش باز می‌شود. چند نفر با عجله از آن بیرون می‌آیند. خانم پرستار جوانی با نگاهی نگران از توی جمعیت نزدیک می‌شود و با عجله سمت پیرمرد می‌دود.
مهمان ناخوانده
داشتند بساط ناهار را پهن می‌کردند. مهمان‌ها همان‌طور هاج‌وواج مانده بودند و ایستاده بودند به تماشای گاوی که وحشی شده بود.
قصری در حباب
فکر می‌کرد بعد از چند سال خودش هم تولیدکننده می‌شود و آن‌قدر جیبش پر می‌شود که جز مقاله و جلسه و ساختن به چیز دیگری فکر نمی‌کند.
هدیه‌ای از بهشت
شما جای من نیستید. شما نمیدونید چه روزایی رو گذروندم. من نمیخوام روزهای تلخم تکرار بشه تصمیم خودم رو گرفتم
کفش های سفید خسته
دوستت دارم خانم پرستار... فرشته‌ی بی‌بال
آب برای وصل بماند نه فصل
من مطمئنم خواهر امام رضا ما رو دست خالی برنمی‌گردونه