چای نبات

مرد جوان دل توی دلش نیست. یعنی هانیه به کدام‌شان رفته به او یا به فتانه؟ مهم نیست همین که هانیه در نبود او سالم به دنیا آمده خودش جای شکرگزاری دارد. مرد جوان کیف لب‌تابش را به دست دیگرش می‌دهد و دوباره به پارچ آبمیوه‌ای که فروشنده‌ی زن تکه‌های آناناس را مدام به خوردش می‌دهد چشم می‌دوزد. صبرش از وسواس فروشنده لبریز می‌شود.
ـ خانم آماده نشد این آبمیوه؟ من عجله دارم.
زن فروشنده تکه آخر آناناس پوست گرفته را از روی سوراخ در پارچ تو می‌اندازد. ابروهای کلفتش به هم نزدیک می‌شود.
ـ عجله نکنین دیگه آقا... مگه نگفتین خانوم‌تون سزارین شدن... خب آناناس درشت الانم با اون دهنی که از عوارض دارو بیهوشی سنگینه، خوب نیس براشون!
مرد که از حرف‌های زن فروشنده سر در نیاورده بی‌حوصله به پشت سرش برمی‌گردد و روی نیمکت کنار دکه می‌نشیند. محوطه‌ی بزرگ بیمارستان و حیاط درخت‌کاری شده آن روبرویش قرار دارد. به طبقه‌ی چهارم ساختمان بلند بیمارستان خیره می‌شود. یعنی از این فاصله فتانه و دخترش در کدام یک از اتاق‌ها قرار دارند؟ یعنی هانیه خواب است یا بیدار؟ کاش وقتی پیش فتانه می‌رسد، او سرِ حوصله و بی‌درد باشد تا بتواند بعد از دو هفته چند کلام حرف از نزدیک با او بزند. این فکر و خیال‌ها باز بی‌تابش می‌کند. ذوق پدر شدن و دیدن شکل دخترش می‌خواهد از درونش پوست بترکاند و بیرون بریزد. از جا بلند می‌شود و باز جلوی دکه کوچک آبمیوه فروشی می‌رسد. بالأخره زن فروشنده آبمیوه را توی بطری آبمیوه خالی می‌کند.
مرد کارتش را روبروی او می‌گیرد و با نُچ کش‌داری می‌گوید: «چقد طول کشید.» خانم فروشنده همین که دستش را دراز می‌کند تا آبمیوه‌ای را که توی پاکت گذاشته است، به او بدهد یاد چیز دیگری می‌افتد و سمت وسایل پشت سرش برمی‌گردد. «چند لحظه صبر کنین... یه چیزی یادم رفت!»
تعجب گوشه‌ی چشمان مرد را چاک می‌دهد.
ـ ای بابا.
زن شاخه‌ی گل رز مصنوعی را از زیر میز کارش برمی‌دارد و توی نایلون کنار آبمیوه می‌گذارد.
ـ اینم هدیه‌ی آبمیوه فروشی دُرسا به خانم و دختر شماست. ما برای مشتری‌هایی که فرزنددار شدن اشانتیون می‌ذاریم!
اخم از روی صورت مرد محو می‌شود و جایش را به ذوق و تبسم می‌دهد.
ـ ممنونم.
نگاهی به شاخه‌ی گل توی نایلون می‌اندازد. تازه یادش می‌آید که از بس عجله کرده است برای هانیه گل نخریده است! پوزخندی می‌زند و به خودش می‌گوید: «به تو هم می‌گن بابا... خانم تو که یکی دیگه آورده زایشگاه... گلم که نخریدی... باید بعداً اینا را حسابی برای هانیه جبران کنی.»
کارش که با آبمیوه‌فروشی تمام می‌شود به‌سمت ورودی سالن بیمارستان قدم تند می‌کند. از در ورودی و افردای که در سالن در رفت‌وآمد هستند می‌گذرد. چشمش دنبال خط آبی که به آسانسور طبقه‌ی سوم و بخش لیبر می‌رسد، می‌دود.
هنوز به آسانسور نرسیده است که گوشی موبایلش زنگ می‌خورد. با عجله گوشی را توی دستش می‌گیرد. شاید فتانه است که دیگر به هوش آمده و می‌خواهد تلفنی خبر به دنیا آمدن هانیه را به او بدهد. اسم آقای صرامی همکارش روی گوشی مشخص می‌شود.
ـ الو آقای صرامی... سلام... امری داشین؟
ـ سلام کجایین مهندس؟
مرد ذوق‌زده و با هیجان می‌گوید: «تهرانم... زایشگاه»
صدای خنده‌ی آقای صرامی از آن سوی خط شنیده می‌شود.
ـ زایشگاه برای چی؟ مگه تو موتورخونه‌ی کشتی نیستین!»
مرد دکمه‌ی آسانسور را فشار می‌دهد و عقب می‌ایستد. دستی به پیشانی بلندش می‌کشد.
ـ دخترم به دنیا اومدن آقای صرامی. دیشب با پرواز از بندر اومدم تهران... الان بیمارستانم دارم می‌رم دخترم و ببینم.
ـ اِ... به سلامتی... مبارکه... خب برو آقا مزاحمت نمی‌شم الان زنگ می‌زنم مهندس احمدی.
صدای آقای صرامی پشت بوق ممتد گوشی موبایل قطع می‌شود. مرد کمی جلوی آسانسور می‌ایستد. این و پا و آن پا می‌کند. دل توی دلش نیست. آسانسور هم قصد پایین آمدن ندارد. تصمیم می‌گیرد راه‌پله‌ها را انتخاب کند و از پله‌ها بالا برود. هنوز پله‌ی اول را پا نگذاشته است که با پیرمردی خمیده و عصا به دست رخ به رخ می‌شود. پیرمرد قد کوتاهی دارد و با عصای توی دستش سعی دارد با احتیاط از پله‌ها پایین بیاید. او لباس آبی و ساده‌ی بیمارستانی به تن دارد و دِرن روی مچ دستش وسط چروک‌ها و کبودی‌ها توی ذوق می‌زند. سرش با موهای کم و کوتاهی ابریشم مانند پوشیده شده است و چهره‌اش را دلنشین‌تر کرده. زنگ گوشی مرد جوان دوباره به صدا در می‌آید. اسم مادر خانمش را روی صفحه می‌بیند. سریع وصل می‌کند.
ـ الو مادر سلام...
ـ سلام آقا رضا کجایین پس؟ به سلامتی رسیدین تهران؟
ـ سلام بله مامان... جلو آسانسور بیمارستانم... الان می‌رسم.
صدای مادر خانمش از شنیدن این حرف پر هیجان‌تر به گوش می‌رسد.
ـ خب به سلامتی بابا هم رسید هانیه خانم خوشگلم... قربونش بشم، الان بیداره و چشماشو باز کرده منتظره بابا رضا زودتر بیاد. زودتر بیا آقا رضا که گل دخترت منتظره.
ـ فتانه چطوره مامان... حالش خوبه؟
ـ آره پسرم اونم خوبه خدا را شکر... دلتنگ شماس.
ـ اومدم... اومدم الان می‌رسم.
گوشی را قطع می‌کند و توی جیبش می‌گذارد. پیرمردی که حالا دقیقاً روبروی او ایستاده کمی تعادلش به هم می‌خورد. دست می‌اندازد و بازوی رضا را با دستی که درن دارد می‌گیرد.
رضا کیف لب‌تاب و آبیموه را کنار پله می‌گذارد و او را دو دستی نگه می‌دارد.
ـ نیفتین بابا جون... کجا می‌خواین برین... می‌خواین کمک‌تون کنم؟
پیرمرد روی پله می‌نشیند و عصایش را کنار پایش می‌گذارد.
ـ می‌خواستم برم پایین یه چای نبات بخرم بابا... دلم خیلی هوس کرده... کسی نبود بگم بره برام بگیره!
مرد جوان مِن‌ومِن‌کنان می‌گوید: «یعنی شما همراه ندارین؟»
ـ چرا باباجون...همراهم رفته خونه حالا می‌یاد.
رضا دست پیرمرد را می‌گیرد و تا روی نیمکت جلوی آسانسور می‌برد.
ـ اینجا بشینین بابا جون... تو پله‌ها ممکنه بیفتین... مال کدوم بخش هستین؟ پرستارتون می‌دونن اومدین پایین؟
پیرمرد از جواب دادن طفره می‌رود. با دو انگشت ته ریش سفیدش را می‌خاراند و به انتهای راهرو با حسرت نگاه می‌کند.
ـ الان چند روه اینجام بابا جون... دلم خیلی یه چای نبات داغ می‌خواد.
مرد جوان رد نگاه پیرمرد را می‌گیرد. آسانسور پایین می‌آید و با صدا باز می‌شود. چند نفر از آن پیاده می‌شوند و هر کدام سمتی می‌روند. رضا می‌خواهد بی‌خیال او شود و سمت آسانسور برود ولی پایش سست می‌شود. چند دقیقه دیرتر بشود اتفاقی نمی‌افتد. یادش می‌آید که در مغازه‌ی آبمیوه‌فروشی توی حیاط چای کیسه‌ای و آبجوش هم جزو خدمات آب‌میوه فروشی دُرسا بود. با لبخند رو به پیرمرد می‌گوید: «چند دقیقه اینجا بشینین بابا جون تا من برم براتون یه چای نبات بخرم.» پیرمرد از شنیدن این حرف خوشحال می‌شود. لب‌های قیطانی و کبودش به لبخند باز می‌شود و تمام دندان‌های مرتب و مصنوعی‌اش را به رخ می‌کشد.
ـ ای خدا خیرت بده پسر... فقط خیر بببینی زود بیا.
طولی نمی‌کشد که رضا با عجله با لیوان کاغذی و چای داغ و شاخه نبات کنار پیرمرد جلوی آسانسور برمی‌گردد.
او از جا بلند می‌شود. سنگینی‌اش را به عصای توی دستش می‌دهد.
ـ ای قربون دستت بابا جون... خیر ببینی.
رضا نبات توی چای را کامل حل می‌کند و دست او می‌دهد.
ـ بفرمایین نوش جون‌تون... اینم شیرینی دخترم که تازه به دنیا اومده.
پیرمرد با ولع چای نبات داغ را هوف‌هوف‌کنان تا آخر سر می‌کشد و تکه نبات‌های ته لیوان را هم توی دهانش می‌تکاند.
ـ آخیش... چقدر چسبید.
رضا دوباره سمت آسانسور می‌رود و دکمه‌ی آن را فشار می‌دهد.
ـ پدرجون طبقه چندم بودید تا برسونم‌تون.
ـ خودم می‌رم بابا جون... چشمی بلدم!
آسانسور پایین می‌آید و درش باز می‌شود. چند نفر با عجله از آن بیرون می‌آیند. خانم پرستار جوانی با نگاهی نگران از توی جمعیت نزدیک می‌شود و با عجله سمت پیرمرد می‌دود.
ـ شما اینجایین باباجون... کلی دنبالتون گشتم!
رضا که از بابت او خیالش راحت می‌شود خودش را توی آسانسور می‌رساند. از همان فاصله پرستار جوان را می‌بیند و صدایش را می‌شنود که با دست روی گونه خودش می‌زند و می‌گوید: «وای خدایا... آخرش کار خودتونو کردین... مگه نگفتم قند و نبات و چیزای شیرین الان برای شما سمِ... جواب دکتر و چی بدم! از کجا نبات پیدا کردین؟»
در آسانسور بسته می‌شود و مرد جوان به صورت رنگ‌پریده‌ی خودش در آینه زل می‌زند. تا به اتاق شماره شش تخت 18 برسد همه فکرش پیش پیرمردی است که ندانسته برایش به قول پرستار سم خریده بود.
هنوز گیج ماجرای مریض جلوی آسانسور است که شماره اتاق را پیدا می‌کند و یاالله‌گویان وارد اتاق شش می‌شود.
فتانه روی تخت سر می‌چرخاند و لبخند چهره رنگ‌پریده و پف‌کرده‌اش را برق می‌اندازد. مادر فتانه که هانیه را توی آغوشش دارد و روی صندلی کنار تخت نشسته است با خوشحالی از جا بلند می‌شود.
ـ سلام بابا رضا خوش اومدی... بفرما اینم گل‌دخترت.
رضا وسایل توی دستش را کناری می‌گذارد.
ـ سل...ام...
دست دراز می‌کند و نوزاد کوچک و سبک را برای اولین بار بغل می‌گیرد.
روی صورت گرد و ریز و دلنشین نوزاد زوم می‌کند. پلک‌هایی کوچک که با مژه‌های کرک مانند بسته هستند، قند توی دل او آب می‌کند. اگرچه کاری که ناخواسته با پیرمرد کرده است هنوز گوشه‌ی ذهنش مثل شَبَهی سر می‌جنباند ولی از خوشحالی اشک توی چشم‌هایش جمع می‌شود. گوشه‌ی لب‌های نازک هانیه باز می‌شود و چهره‌ی در خواب او با تبسمی شیرین جان بیشتری می‌گیرد. لبخند دخترش مثل نباتی چای زندگی‌اش را هم می‌زند و شیرین می‌کند.

سال شصت ویکم.شماره2965