زن روز

گاهی در خانواده‌ای محبت فراوان است، اما کلمه‌ای برای بیان آن پیدا نمی‌شود. مادر تمام روز برای فرزندش زحمت می‌کشد، غذایش را آماده می‌کند، لباسش را می‌شوید، نگران سلامتی‌اش است و حتی منتظر بازگشت او از محل تحصیل یا کار به خانه می‌ماند؛ اما شاید سال‌ها گذشته باشد و یک‌بار هم به او نگفته باشد: «عزیزم، دوستت دارم.» پدری ممکن است برای آینده‌ی فرزندش از هیچ تلاشی دریغ نکند، اما وقتی فرزندش به خانه می‌آید، به‌جای «خوش آمدی پسرم، دلم برایت تنگ شده بود» بپرسد: «امتحانت چی شد؟» همسران نیز گاهی تمام زندگی خود را صرف یکدیگر می‌کنند، اما در گفتگوی روزمره‌شان بیشتر جمله‌هایی مانند «خرید کردی؟»، «بچه‌ها رو بردی؟»، «قبض رو پرداخت کردی؟» و «غذا خوردی؟» شنیده می‌شود تا «دوستت دارم»، «خسته نباشی»، «بودنت برای من ارزشمند است» و «خوشحالم که تو را دارم». مشکل از آنجا آغاز می‌شود که ما به‌تدریج زبان محبت را با زبان انجام وظیفه اشتباه می‌گیریم. مراقبت کردن مهم است، اما مراقبت جای محبت کلامی را نمی‌گیرد؛ همان‌طور که گفتن «دوستت دارم» نیز جای عمل و مسئولیت را پر نمی‌کند. خانواده‌ی سالم به هر دو نیاز دارد: محبت باید هم در رفتار دیده شود و هم در کلام شنیده شود. قرآن کریم هنگامی که از رابطه زن و شوهر سخن می‌گوید، از دو واژه‌ی بسیار مهم استفاده می‌کند: مودّت و رحمت. «وَ جَعَلَ بَیْنَکُم مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً». خداوند میان همسران مودت و رحمت قرار داده است و نتیجه را «سکون» و آرامش معرفی می‌کند. این نگاه قرآنی یک پیام مهم برای زندگی امروز دارد. خانواده فقط محل هم‌زیستی چند انسان نیست؛ محل تجربه کردن محبت، امنیت، تعلق و آرامش است.

حالا که این سؤال را می‌شنوم، همان حس دوباره در دلم زنده می‌شود. واقعاً خادمی امام رضا‌علیه‌السلام نعمت بسیار بزرگی است و توصیف آن با کلمات آسان نیست.

توی این گرمای تابستان، دودوتا چهارتا می‌کنم تا سر از یک معادله دربیاورم، معادله‌ای که یک سرش در گوشی‌های تلفن همراه و سر دیگرش در کف خیابان است، البته اگر خاص‌تر به موضوع نگاه کنیم یک سر داستان برمی‌گردد به مراسم تدفین و کفن و دفن و دوربین‌های گوشی همراه که همه‌ی ما را تبدیل به عکاس حرفه‌ای و آماتور کرده است، آخرین نمونه از سلفی با مرگ برمی‌گردد به ماجرای تلخ تشییع پیکر استاد اکبر عبدی، تشییعی که حاشیه‌هایش پررنگ‌تر از متن است، باز هم اگر حافظه‌ی تاریخی‌مان را ورق بزنیم از این جنس از سلفی‌ها را می‌بینیم، سلفی که نیازمند موشکافی عمیق و راهبردی است: