مهمان ناخوانده

دستمال را روی میز کشید و هر بار که چشمش به لکه‌ی کوچکی می‌افتاد، دوباره همان قسمت را تمیز می‌کرد. انگار می‌خواست حرصش را خالی کند. قرار بود خواهر حامد شب به خانه‌ی آن‌ها بیاید و همین موضوع از وقتی حامد خبر داده بود، گوشه‌ی ذهنش مانده بود.
با خودش فکر می‌کرد چرا باید هر بار او بیاید و آرامش خانه به هم بخورد. دفعه‌ی قبل تا نیمه‌های شب مانده بود و بچه‌هایش تمام خانه را به هم ریخته بودند. بعد هم موقع رفتن، درباره‌ی پرده‌های خانه و قیمت وسایل سؤال کرده بود. چیز مهمی نبود، اما همین رفتارهای کوچک برایش کافی بود تا هر بار اسم او می‌آمد، اخم‌هایش درهم برود.
نزدیک ظهر شده بود و تمیز کردن خانه تقریباً تمام شده بود. حالا همه‌جا برق می‌زد. هنوز دستمال در دستش بود که حامد با خریدهایش از راه رسید. با دیدن او، سگرمه‌هایش را در هم کشید و کیسه‌ها را از دستش گرفت.
پیامبر گرامی اسلام‌صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «إن الضیف إذا جاء جاء برزقه، وإذا ارتحل ارتحل بذنوب أهل البیت؛ همانا مهمان چون بیاید، با روزی‌اش می‌آید و چون برود، گناهان اهل خانه را با خود می‌برد.»
(مستدرک‌الوسائل، ج ۱۶، ص ۲۵۸)
  
غروب که شد، صدای زنگ در آمد. حمیده همراه دو بچه‌اش وارد شد. بیتا سعی کرد لبخند بزند. بچه‌ها کفش‌هایشان را همان دم در رها کردند و به‌سمت اتاق پسرش دویدند. خواست چیزی بگوید، اما چند بار حرف تا نوک زبانش آمد و دوباره منصرف شد.
در آشپزخانه، ظرف‌ها را روی میز چید. صدای خنده‌ی بچه‌ها از اتاق می‌آمد. یکی از آن‌ها چیزی را روی زمین انداخت. نفس عمیقی کشید و زیر لب گفت:
ـ باز شروع شد!
حمیده کنارش در آشپزخانه ایستاده بود و در حالی‌ که برای خودش نارنگی پوست می‌گرفت، از مادرشوهرش حرف می‌زد:
ـ آره دیگه، اینم شانس منه! موقع عروسی من پول نداشتن طلا بخرن، ولی برای عروس جدید خوب بلدن خرج کنن.
چند نفس عمیق کشید. دلش نمی‌خواست به حرف‌های او گوش کند. به او چه ربطی داشت؟ سرش به چیدن لیوان‌ها گرم بود که ناگهان صدای شکستن شیشه، زَهره‌اش را آب کرد. حمیده اما بی‌خیال، در حالی ‌که نارنگی را در دهانش می‌گذاشت، گفت:
ـ آرشام، چی‌کار می‌کنی؟ مواظب باش شیشه توی دستت نره!
باورش نمی‌شد. به خرده‌شیشه‌های روی زمین و حامد که مستأصل بالای سر بچه‌ها ایستاده بود، نگاه کرد. حمیده هم‌چنان بی‌خیال حرف می‌زد:
ـ هیچی دیگه، منم با هوشنگ دعوام شد. دست بچه‌ها رو گرفتم و اومدم اینجا تا چند روزی حساب کار دستش بیاد!
انگار به بدنش برق وصل کرده بودند. حمیده و بچه‌هایش قرار بود چند روزی آنجا بمانند. نه اینکه مهمان‌دوست نباشد، اما تحمل حمیده و بچه‌هایش که هیچ توجهی به رعایت حال میزبان نداشتند، برایش سخت بود.
حمیده همان‌طور که برای برادرش از راه دور نسخه می‌پیچید و می‌گفت چطور خرده‌شیشه‌ها را جمع کند، رو به او کرد و گفت:
ـ قربون دستت، بچه‌ها هوس چلوماهیچه کردن. فردا براشون درست کن!
هر لحظه حیرتش بیشتر می‌شد. او قرار بود فردا به سر کار برود...
پیامبر اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «إذا نزل بك ضيف فلا تكلف له ما لا تطيق؛ هنگامی که مهمانی بر تو وارد شد، خود را برای او به زحمتی که توانش را نداری نینداز».
(شعب‌الایمان، ج ۸، ص ۷۰)
  
ماشین را داخل پارکینگ پارک کرد. باید سفارش غذا می‌داد. قرار بود حامد زودتر از او به خانه بیاید تا حمیده و بچه‌هایش تنها نمانند. در را که باز کرد، همه‌جا ساکت بود. عجیب بود! این وقت روز شاید حامد بچه‌ها را برای هواخوری بیرون برده بود. تلفنش را برداشت و شماره‌ی حامد را گرفت:
ـ الو، سلام! کجایید پس؟
صدای حامد سرحال بود.
ـ دارم میام خونه. بچه‌ها هم اینجان.
ـ پس حمیده...
حامد با صدای بلند خندید و گفت:
ـ برای اینکه پایه‌های زندگی خودم محکم بمونه، با هوشنگ آشتی‌شون دادم. باورت می‌شه؟
لبخند روی لبش نشست.
ـ کار خوبی کردی! نه برای خودمون، برای خودشون.
ـ شام گرفتم، چیزی نپز تا بیایم.
از پیامبر اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله نقل شده است: «ومن مشى في إصلاح بين امرأة وزوجها، أعطاه الله أجر ألف شهيد فتلوا في سبيل الله، وكان له بكل خطوة يخطوها وكلمة يتكلمها عبادة سنة، قيام ليلها وصيام نهارها؛ هر کس برای اصلاح میان زن و شوهرش گام بردارد، خداوند پاداش هزار شهیدِ کشته‌شده در راه خدا را به او می‌دهد؛ و برای او به ازای هر گامی که برمی‌دارد و هر سخنی که می‌گوید، ثواب عبادت یک سال ـ شب‌زنده‌داری و روزه‌داری ـ نوشته می‌شود».
(أعلام‌الدین فی صفات المؤمنین، ج ۱، ص ۴۲۱)

سال شصت ویکم.شماره2968