اندیشه و فرهنگ - طیران آدمیت

با خودش فکر کرد شاید این موفقیت، بیشتر از آنکه نتیجه‌ی تلاش خودش باشد، نتیجه‌ی همان دعاهایی است که مادرش سال‌ها در حق او کرده بود.

نگاهی به ساعت انداخت. نزدیک ده شب بود. از صبح سر کار بود و بعد از برگشتن هم باید به کارهای خانه و تکالیف پسرش می‌رسید. حوصله‌ی سروصدای همسایه‌ها را نداشت. زیر لب غرولندی کرد و دوباره مشغول خواندن پیام‌های گوشی شد.

ناگهان تصویر همسایه‌ی طبقه‌ی پایین جلوی چشمم آمد؛ همان مرد جوانی که مدتی بود اهالی ساختمان درباره‌اش حرف می‌زدند. چند بار دیده بودمش که حال و روز خوبی نداشت. می‌گفتند گرفتار اعتیاد شده و گاهی برای تهیه‌ی مواد، از این و آن پول قرض می‌گیرد. فکری مثل خوره به جانم افتاد نکند کار خودش باشد.

دست خودم نیست که. یاد کودکی آقای شهید افتادم. همون وقت که معلم مدرسه دست‌بزن داشت. بچه‌ها را به صف می‌کرد و یکی‌یکی می‌زد؛ الّا آقا که سید بود و دست رویش بلند نمی‌کرد. ولی آقا توی صف کتک می‌ایستاد و گریه می‌کرد. نه از ترس کتک خوردن خودش، از درد کتک خوردن بقیه.

معصومه، من جای تو خسته می‌شم. گاهی دلم می‌خواد بیام کمکت ‌ها، ولی... ولش کن اصلاً. من که حوصله‌اش رو ندارم اصلاً. بچه چیه؟

مهم نیست، خدا باید راضی باشه که مطمئنم این‌طوری بیشتر راضیه.

زن دلش می‌خواست زمین دهان باز کند و او را ببلعد. آن‌قدر این بچه را لوس بار آورده بود که هر چه به دهانش می‌آمد، می‌گفت.

با این‌که باید ناراحت می‌بود، اما حس رضایت می‌کرد. سکوتی که کرده بود، حرف‌هایی که نزده بود، این‌بار برایش شیرین‌تر و دلنشین‌تر از جواب‌هایی بود که می‌توانست به فروغی بدهد.

همان‌جا کنار تخت آقاجان روی زمین نشست و پاهایش را دراز کرد. کمرش از درد تیر می‌کشید. امروز مجبور شده بود تنها آقاجان را حمام کند. هنوز خستگی حمام کردن و جابه‌جا کردن پیرمرد از تنش بیرون نرفته بود. حتی جان نداشت برای خودش رختخواب پهن کند.

ـ سعید، مگه نمی‌خوای بری باشگاه؟ مسابقه داری امروز. لبخند تحویل ستاره داد و گفت: ـ نه، امروز نمی‌رم. می‌خوام با هم بریم سر مزار مامان. دلم خیلی براش تنگ شده.