قلبم شکسته است. کاش عزیز زنده بود. کاش می‌توانستم سرم را روی شانه‌هایش بگذارم و همۀ بغضم را خالی کنم. چند اتوبوس می‌آیند و می‌روند و من هنوز همان‌جا نشسته‌ام؛ بی‌حرکت، خیره به خیابان.

اما این‌بار صدای دیگری هم در ذهنش جان گرفته بود؛ صدای پارسا که شب قبل با ذوق از مدرسه و گل زدنش می‌گفت. تازه فهمید آن همه حرف زدن، آن تماس‌های پی در پی و آن لبخندهای کوچک

لحظه‌ای به دست پیرمرد نگاه کرد. بعد از پنج سال، برای نخستین بار احساس کرد شاید هنوز راهی برای بازگشت باشد.

کوله را به‌سختی از بالای کمد پایین کشید. دلش حتی برای کوله هم تنگ شده بود. یکی از زیپ‌هایش را باز کرد؛ خدا را شکر سالم بود. باید فکری هم به حال کفش‌های پیاده‌روی‌اش می‌کرد. مادر که صدایش کرد، کوله را روی زمین گذاشت و به‌سمت اتاق رفت. ـ بله، مامان‌خانم، چیزی می‌خوای؟

ـ منوچهر، پول تو بساطت داری به من قرض بدی؟ درخواست وام دادم، هر موقع دادن، پس می‌دم. فنجان چایش را روی میز گذاشت.

میله را برداشت، خم شد. هرمِ گرما به صورتش خورد. نان را از تنور بیرون کشید و روی میز فلزی انداخت. تشنه بود، اما فرصت نداشت. اگر تعلل می‌کرد، نان‌ها می‌سوختند. صدای نق‌زدن‌های صابر زیر گوشش بود. چانه‌ی نان را ورز می‌داد و دائم غر می‌زد...

دست‌هایش را روی گوش‌هایش گذاشت. نمی‌خواست صدا را بشنود. باورش نمی‌شد. هنوز چند ماهی نبود که ازدواج کرده بودند و آمده بودند سر خانه و زندگی خودشان

دلش خنک شده بود از این که موسی را در این حال می‌دید. راضی بود. سال‌ها بود کینه‌ی موسی را در دلش نگه داشته بود برای این روزها. هنوز یادش نرفته بود که وقتی برای خواستگاری خواهر موسی رفته بود چطور خودش و مادر پیرش را به‌خاطر یتیمی و بی‌پولی سکه‌ی یک پول کرده بودند...

در ماشین را محکم می‌بندد و با خشم پشت فرمان می‌نشیند. هنوز استارت نزده که مائده خودش را به ماشین می‌رساند و با انگشت چند باری به شیشه می‌کوبد. دلش نمی‌خواهد به صورت مائده نگاه کند. مائده هنوز کنار ماشین ایستاده و التماس می‌کند. ـ بیا پایین با هم حرف بزنیم. می‌خوای الان چیکار کنی؟ جان مهسا بیا پایین...

گلی به‌سمت زیرزمین رفت چراغ را روشن کرد هنوز پایش را روی پله‌ی اول نگذاشته بود که سوسک بزرگی از جلوی پایش دوان‌دوان فرار کرد. خنده‌اش گرفت قبل‌تر‌ها از سوسک می‌ترسید ولی بعد از آن بیماری لعنتی و رفتن تا پای مرگ دیگه هیچ چیز برایش ترسناک نبود.