شلاق نخورده‌ای که درد داشت
دست خودم نیست که. یاد کودکی آقای شهید افتادم. همون وقت که معلم مدرسه دست‌بزن داشت. بچه‌ها را به صف می‌کرد و یکی‌یکی می‌زد؛ الّا آقا که سید بود و دست رویش بلند نمی‌کرد. ولی آقا توی صف کتک می‌ایستاد و گریه می‌کرد. نه از ترس کتک خوردن خودش، از درد کتک خوردن بقیه.
نویسنده :
حسنا احمدی
حالش به نظر خوب نمی‌رسید. از وقتی آماده شده بود، کز کرده بود یک گوشه و حرف نمی‌زد. لباس‌هایش را پوشیده و وسایلش را آماده کرده بود، اما برخلاف همیشه خبری از شور و شیطنت همیشگی‌اش نبود. صدرا معمولاً تا لحظه‌ی رفتن به باشگاه آرام و قرار نداشت؛ از کشتی حرف می‌زد، از تمرین‌هایش می‌گفت و گاهی با همان ذوق کودکانه‌اش از قهرمان المپیک شدن حرف می‌زد. آن روز اما ساکت بود و سرش را پایین انداخته بود.
از بچه‌ای با آن سطح نشاط و شیطنت، این سکوت عجیب بود. چند بار خواستم از خودش بپرسم چه شده، اما منصرف شدم. می‌دانستم اگر کنارش بنشینم، قفل زبانش باز می‌شود.
نارنگی را پوست کندم و داخل پیش‌دستی گذاشتم. پیش‌دستی را روی میز گذاشتم و صدایش کردم:
ـ صدرا جان، بیا با هم میوه بخوریم.
چند دقیقه‌ای گذشت تا سر و کله‌اش پیدا شد. آرام آمد و کنارم نشست. با دست موهایش را به‌هم ریختم و گفتم:
ـ نمی‌خوای تعریف کنی چه خبر بود امروز؟
چیزی نگفت. دستش را به‌سمت پیش‌دستی برد و یکی از پره‌های نارنگی را برداشت. چند لحظه در دستش نگه داشت و بعد آرام خورد.
رسول گرامی‌صلی‌الله‌علیه‌وآله اسلام می‌فرمایند: «أَحِبُّوا الصِّبْیَانَ وَارْحَمُوهُمْ، وَإِذَا وَعَدْتُمُوهُمْ شَیْئًا فَفُوا لَهُمْ، فَإِنَّهُمْ لَا یَرَوْنَ إِلَّا أَنَّکُمْ تَرْزُقُونَهُمْ؛ کودکان را دوست بدارید و آنان را مورد لطف و مهر و محبت قرار دهید و هرگاه با آن‌ها وعده دادید، وفا کنید؛ چون آن‌ها شما را روزی‌دهنده‌ی خود می‌دانند.»
(محجة‌البیضاء، ج ۳، ص ۴۴۳)
چند دقیقه‌ای طول کشید تا زبانش باز شد.
ـ مامان، من دلم نمی‌خواد برم باشگاه کشتی.
با ناباوری نگاهش کردم. شنیدن این حرف از صدرا تقریباً بعید بود. همه می‌دانستند صدرا عاشق کشتی است.
ـ چی شده مامان؟ واسه چی نری؟ اتفاقی افتاده؟ مگه نمی‌خواستی قهرمان المپیک بشی؟
سرش را پایین انداخت و گفت:
ـ چون مربیمون شلاق داره، دوست ندارم.
چند لحظه چیزی نگفتم. هنوز جمله‌اش در ذهنم تکرار می‌شد: «مربیمون شلاق داره»
علی که آن‌طرف‌تر نشسته بود و حرف‌هایمان را گوش می‌داد، با خنده گفت:
ـ داری شلوغش می‌کنی، صدرا. شلاق نیست که! یه بندی شبیه کمربنده برای این‌که بچه‌ها حساب کار دست‌شون بیاد، می‌گیره دستش. حالا ممکنه یکی سرکشی کنه، یه التفاتی هم بکنه.
از این خونسرد بودنش همیشه حرص خورده بودم.
ـ علی، خواهش می‌کنم! این چه حرفیه می‌زنی؟ تنبیه بدنی هیچ‌وقت توجیه نداره.
علی آمد و کنارمان نشست.
ـ عزیز دلم، این کار تو باشگاه‌های پسرونه خیلی طبیعیه. حساس نشید. این آقا صدرا هم باید یاد بگیره مرد شه.
نگاهی به صدرا انداختم. ساکت نشسته بود و به حرف‌های ما گوش می‌داد. نمی‌خواستم بحث ما فضا را برایش سنگین‌تر کند. چند نفس عمیق کشیدم تا چیزی نگویم که فضا ملتهب شود.
ـ لطف کن زنگ بزن، بگو صدرا رو تنبیه نکنه. بچه ما با تشویق بیشتر موفق می‌شه.
امام علی‌علیه‌السلام در نامه به امام حسن‌علیه‌السلام می‌فرمایند: «إِنَّمَا قَلْبُ الْحَدَثِ كَالْأَرْضِ الْخَالِيَةِ، مَا أُلْقِيَ فِيهَا مِنْ شَيْءٍ قَبِلَتْهُ؛ دل نوجوان همچون زمین خالی است؛ هرچه در آن افکنده شود، آن را می‌پذیرد.»
(نهج‌البلاغه، نامه‌ی ۳۱)
علی حرفی نزد، اما هنوز صدرا مغموم نشسته بود. سرش پایین بود. چند لحظه سکوت کرد و بالأخره لب باز کرد:
ـ من بازم نمی‌رم. من رو نزنه، بقیه رو که می‌زنه. یک نفر رو هم بزنه، من حالم بد می‌شه. تو باشی و رفیق‌هات رو جلوی چشمت بزنن، حالت چطوره مامان؟
حرفش که تمام شد، از جایش بلند شد و رفت. با نگاه دنبالش کردم. هنوز ذهنم درگیر حرف‌هایش بود که متوجه حالت چهره‌ی علی شدم. اشک در چشمانش جمع شده بود.
عجیب بود؛ خودش تا چند دقیقه پیش می‌گفت مهم نیست، ورزش‌های رزمی همین است و حالا بغض کرده بود.
ـ چی شد، علی؟ چته؟ از حرف صدرا ناراحت شدی؟ زشته جلو بچه.
چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:
ـ دست خودم نیست که. یاد کودکی آقای شهید افتادم. همون وقت که معلم مدرسه دست‌بزن داشت. بچه‌ها را به صف می‌کرد و یکی‌یکی می‌زد؛ الّا آقا که سید بود و دست رویش بلند نمی‌کرد. ولی آقا توی صف کتک می‌ایستاد و گریه می‌کرد. نه از ترس کتک خوردن خودش، از درد کتک خوردن بقیه.
یادم آمد چند وقت پیش این خاطره را در کتابی خوانده بودم. رو به علی کردم و گفتم:
ـ یک کاری بکن تا مربی‌اش راضی شه اون شلاق رو بذاره کنار.
امیرالمؤمنین‌علیه‌السلام می‌فرمایند: «عِندَ نُزُولِ الشَّدائِدِ یُجَرَّبُ حِفاظُ الإخوانِ؛ نگاه‌دارندگان برادری و دوستی، هنگام فرود آمدن سختی‌ها آزمایش می‌شوند.»
(غررالحکم و دررالکلم، حدیث ۶۲۰۵)
سال شصت ویکم .شماره2964