گوشه و کنار تاریخ
رد خون جوان آلمانی بر صورت شاه
در سال ۱۹۶۷ میلادی، مصادف با ۱۳۴۶ هجری شمسی محمدرضاشاه پهلوی به اروپای غربی سفر کرد. چهار سال پیش از این تاریخ رئیس‌جمهور آلمان غربی، هاینریش لوبکه، به ایران سفر کرده بود و این سفر شاه علاوه بر پاسخ آن سفر نوعی اعلام وفاداری به بلوک غرب نیز محسوب می‌شد. سفری که دست شاه را به خون یک آلمانی آلوده کرد.
خرداد ۴۶، محمدرضاشاه پهلوی و فرح دیبا در سفری رسمی به آلمان غربی وارد برلین شدند. این سفر با اعتراض دانشجویان و مخالفان سیاسی شاه به‌دلیل سرکوب، نقض حقوق بشر و جنایات و سرکوب‌های ساواک در ایران همراه شد.
تجمعات دانشجویان ایرانی در دانشگاه آزاد برلین توانست حدود ۵۰۰۰ دانشجوی ایرانی و غالباً آلمانی را به‌طور خودجوش با خود همراه کند.
در همان روز، شاه و فرح برای تماشای اپرای «نی سحرآمیز» اثر موتسارت به اپرای برلین رفتند. اما معترضان در مقابل ساختمان اپرا تجمع کردند و درگیری میان دانشجویان، طرفداران شاه و پلیس شدت گرفت.
در جریان این درگیری‌ها، «بنو اونه‌زورگ»، دانشجوی معترض ۲۶ ساله‌ی آلمانی، با شلیک گلوله‌ی مأمور پلیس لباس‌شخصی کشته شد. این حادثه خشم گسترده‌ای در جامعه‌ی آلمان ایجاد کرد.
این قتل تأثیر زیادی بر وجهه‌ی شاه در اروپا گذاشت و شاه از این رخداد بسیار عصبی شد و در بازگشت به ایران علوی‌کیا، رئیس اداره اروپایی ساواک را برکنار کرد. از آن تاریخ به بعد دانشجویان ایرانی در حال تحصیل در اروپا و آمریکا در تمامی سفرهای شاه به اروپا دست به آشوب و تظاهرات می‌زدند. مشهورترین نمونه‌ی آن سفر شاه در اواخر حکومتش به ایالات متحده بود که پلیس برای پراکنده کردن دانشجویان به‌قدری گاز اشک‌آور استفاده کرده بود که گاز‌ها به محوطه کاخ سفید هم سرایت کرد و اشک شاه را درآورد.
دهکده‌ی 600 ساله‌ی ایرانیان در چین
در چین روستایی است که 600 سال قدمت دارد. نام این روستا پارسی است.
این روستا از توابع شهر یانگژو یادگار تاجران ایرانی دوران جاده‌ی ابریشم دریایی است. صدها نفر از ساکنان کنونی این منطقه از نوادگان همان بازرگانان هستند و نشانه‌هایی مانند معماری ویژه، کتیبه‌های دوزبانه و نام‌های خانوادگی تاریخی هم‌چنان در بافت روستا به چشم می‌خورد و مردمان ان شبیه ایرانیان هستند.
دلیل نام‌گذاری این دهکده این است که حدود ۶۰۰ سال پیش مردی ایرانی برای نجات جان و مال مردم از دست راه‌زنان، مردم روستا را در جنگ علیه آنان رهبری کرده و در جنگ با غارت‌گران کشته می‌شود، بعدها مردم دهکده جسد فرد ایرانی کشته شده را که در رودخانه رها شده بود، بیرون آورده و با احترام و با رسم مسلمانان پارس او را دفن می‌کنند.
در سال 1994 دولت محلی سنگ نوشته‌ای که در آن داستان پارسیان را نقل کرده است به منظور دوستی دو ملت در دهکده قرار داد.
مردم نیز به منظور یادبود این قهرمان بزرگ شهید دهکده را، «دهکده پارسیان» نام نهادند و رودخانه‌ای که پیکر قهرمان را به کام خود گرفت.
بر اساس پژوهش‌های انجام شده در این سال‌ها حدود پنج هزار ایرانی و عرب برای کارهای تجاری در این ناحیه‌ی بندر مستقر شدند و بیشتر پارسیان به دادوستد مروارید و دیگر سنگ‌های گران‌بها پرداختند.
امروزه هنوز مردم این روستا در مورد کسی که خودنمایی می‌کند و ثروت و دارایی خود را به رخ دیگران می‌کشد، ضرب‌المثلی دارند که نشان از گذشته‌ی پرافتخار مردم ایران دارد در این ضرب‌المثل می‌گویند: «پارسیان با جواهر بازی می‌کنند.»
وقتی امام برای نوه‌اش حکم تیر داد
حجت‌الاسلام سیدحمید روحانی نقل می‌کند:
در سال ۱۳۵۹ آقای سیدحسین خمینی، نوه‌ی امام، در زمانی که اختلافات بین بنی‌صدر و شهید رجایی تشدید شده بود، می‌رود در مشهد به نفع بنی‌صدر سخنرانی می‌کند. مردم به او حمله می‌آورند و می‌خواستند سیدحسین خمینی را بزنند و ایشان که مسلح بوده و سلاح کمری داشته دست به سلاح کمری‌اش می‌برد.
بچه‌های کمیته جلوی او را می‌گیرند و به اتاق دیگر می‌برند. از همان‌جا مسئولان کمیته با دفتر امام تماس می‌گیرند. پیغام به امام داده می‌شود که آقای سیدحسین خمینی نوه‌ی شما در مشهد از بنی‌صدر دفاع کرده. مردم به او هجوم آوردند، دست به اسلحه برده. ما چه کار کنیم؟
امام به مرحوم آیت‌الله اشراقی می‌فرمایند که به مسئولان کمیته مشهد پیغام دهید که سیدحسین خمینی تحت‌الحفظ به تهران اعزام شود و اگر دست به سلاحش برد او را با تیر بزنند.
آقای اشراقی به دفتر می‌آید و از طریق آقای رحمانی که بعدها نماینده‌ی امام در نیروی انتظامی شدند، به بچه‌های کمیته پیغام می‌دهند، ولی بخش دوم پیام امام را آقای اشراقی نمی‌دهد و فقط می‌گوید امام گفته آقای سیدحسین خمینی تحت‌الحفظ به تهران اعزام شود.
وقتی ایشان پیش امام برمی‌گردد امام می‌پرسد: «شما دستور من را ابلاغ کردی؟»
ایشان می‌گوید: «بله.»
امام گفت: «آقای اشراقی، کامل ابلاغ کردی؟»
آقای اشراقی که نمی‌توانسته دروغ بگوید می‌گوید: «نه، من قسمت دومش را نگفتم».
امام به آقای اشراقی می‌فرمایند: «برمی‌گردی، مجدد تلفن می‌زنی و هر دو قسمت پیام را می‌دهید. سیدحسین خمینی تحت‌الحفظ به تهران اعزام شود و اگر دست به سلاحش زد، او را با تیر بزنید.»
منبع: کتاب سنگ محک اثر حجت‌الإسلام راجی
سال شصت و یکم.شماره2968