صدای مداح توی گوش‌ عبدالغنی می‌نشیند، عطر چای هل‌دار را از دورترها می‌شنود. آهسته‌تر نفس می‌کشد. پیرزنی با قامت خمیده و عصای چوبی‌اش از جلوی پایش رد می‌شود. چادرش بوی چمن‌های خیس و عطر گلاب را گرفته است. بلند می‌شود تا با جمعیت توی خیابان همراه شود. خیره می‌شود به تصویر بنر کنار خیابان...

چشم‌هایش را به سختی باز کرد. احساس درد تمام وجودش را در بر گرفته بود. ـ این... اینجا کجاست؟ هوا گرگ‌ومیش بود. دشت بزرگی مقابلش بود. پر از گیاهان عجیب. هزاران نفر را دید که سرگردان اطراف‌شان را نگاه می‌کردند...

مریم داشت با دقت خاصی لباس‌هایش را اتو ‌می‌کرد‌‌، به‌آرا‌می ‌به او نزدیک شدم‌‌، او را بوسیدم و لباسی که پشت سرم قایم کرده بودم را کنار میز اتو گذاشتم و با یک لبخند ژکوند به مریم نگاه کردم‌‌، او پشت چشمی ‌برایم نازک کرد و من پا به فرار گذاشتم‌‌، مریم با صدایی بلند طوری که من بشنوم گفت‌‌‌: «از همان ۱۲ سال پیش فهمیدم که چه وروجکی هستی و خندید.» من خودم را به ایوان رسانده بودم‌‌، نفس صدایم زد‌‌‌:...

داستان پیش‌رو، اثر شایستۀ تقدیر از نخستین جشنوارۀ داستان‌نویسی «دفتر مجلۀ زن روز» است و اکنون برای نخستین‌بار در این شماره از مجله منتشر می‌شود.

چشمان سیاهش روی رد خونی که از خنج می‌چکید خیره ماند. حسن را کنارم حس کردم، به‌آرامی دست گذاشت روی شانه‌ام. چشمانش دودو می‌زد. هی آب دهانش را محکم قورت می‌داد و لب‌هایش را تر می‌کرد.

سعد خشم‌آگین فریاد زد: «این چه مزخرفاتی است که نوشته‌ای پسر؟ تو رفته‌ای تا جاسوسی‌اش را بکنی یا شبیه او شوی؟ با تو چه کرده است هادی؟» در همین لحظه مسروق غلام ‌خانه، به سعد خبر داد که متوکل دستور احضار او به دربار را داده است. رنگ صورت سعد پرید و دست‌هایش لرزید. به بشیر براق شد و انگشت تهدیدش را بالا برد: «وای به حالت اگر درباره‌ی گزارشات تو باشد. باش تا برگردم.»

آهای مگه کوچه و خیابون رو ازتون گرفتن که اومدید اینجا این بیچاره‌ها رو اذیت می‌کنید! اگر همین حالا نرید بیرون به مامان‌تون می‌گم به حساب‌تون برسه

مگر میشد برای او دعا نکند؟ برای یکی یک دانه پسرش که بعد از مرگ آقا سیدرضا، هم پسرش بود، هم تنها مرد خانه اش هم گوش شنوای غصه هایش بودنش بهترین درمان بود و نبودنش بزرگترین درد از وقتی که رفته بود، جبهه، دل زهرا خانم توی دستش بود میترسید خدا با این یکی یک دانه امتحانش کند میترسید از پس این آزمون بر نیاید و آخر عمری جلوی خدا سرشکسته شود.

آرزو نمی‌خواست باور کند زندگی‌ای که با چنگ و دندان جمع کرده بود، در کمتر از یک ساعت متلاشی شود.