زنی روی زمین، درست جلوی اتوبوس، دراز کشیده بود. چادرش را دور خودش جمع کرده بود و دست‌هایش را روی صورتش گذاشته بود. چند لحظه طول کشید تا نگاه کنم و بفهمم چه کسی است. همان‌جا خشکم زد.

می‌خواستم بگویم که خانه‌ام، ته همین خیابان است ولی نای حرف زدن نداشتم. حمل شدم تا ماشینی. در هر جابجایی تکه‌ای از من کنده می‌شد و درد، مچاله‌ام می‌کرد. صدای داد و فریاد، توپ و ترقه از هر طرفی می‌آمد.

رسیدیم‌‌،‌ نفهمیدم چطور خودم را به ویلچر‌ها رساندم‌‌،‌ دو تا پرستار با عجله آمدند‌‌،‌ همان‌طور که او را سمت اتاق ‌می‌بردند، یکی پرسید: «بچه کی تکون خورده؟» رویا با بی‌حالی گفت: «چند ساعته تکون نخورده‌‌،‌ شب آب قند خوردم دراز کشیدم‌‌،‌ خوابم برد‌‌،‌ با درد بیدار شدم.» رو به آن یکی گفت: «من می‌برم نوار قلب از بچه بگیریم‌‌،‌ تو دکتر رو خبر کن.»  در اتاق را باز کرد: «وضعیتش باید بررسی بشه.»

کاش زودتر سهیل هم بیاد بریم براش کت و شلوار بخریم. نمی‌دونم چرا هی امروز و فردا می‌کنه! هفته دیگه عروسی خواهرشه مثلاً. دل توی دلم نیست هزار تا کار هنوز روی زمین مونده.

آرزوی دیدار مادر، تابش را برید. شاید پیرزن مادرش را می‌شناخت؛ مادری که حتی نامش را به خاطر نداشت. مثل همان شب به لبه‌ی پرتگاه نزدیک‌ شد. سرش را سمت پیرزن خم کرد تا بهتر ببیندش.

سگ با آمدن پسر آرام‌تر شد. کمی عقب رفت و منتظر ایستاد و دوباره شروع به پارس کردن کرد. دستم را روی شانه‌ی جوان گذاشتم و آرام گفتم: «اگه عصبانیش نمی‌کردی این‌طوری مردم رو نمی‌ترسوند.» جوان با حرفم برگشت و به عقب نگاه کرد. جمعیت خیلی دورتر ایستاده بودند. بعد دوباره صورتش را به‌سمت پسر چرخاند. گفت: «ورود سگ ممنوعه، به سر و لباست می‌خوره اصلاً تو عمرت مترو ندیدی.»

زینب او رفته بود اما حضورش ماندگار شد؛ در قلب مادر، در جعبه خاطرات، و در هر روضه‌ای که برپا می‌شد. عشق مادر، جاودانه شد.

ـ تشریف آوردید پرنسس خانم؟ ـ می‌بینی که آوردم. - شیطان می‌گه بزنم فکش و بیارم پایین! - شیطان غلط کرد با تو! با چی میریم ما؟ ماشینت کو پس؟ - ماشین چیه؟ رخش آوردم برات!

در کوچیکه صدای خشکی می‌دهد. یکی دو نفر با کلاه ایمنی و دستکش‌های بلند می‌آیند توی حیاط... یکی صدا می‌زند: «بچه اینجا چه‌کار می‌کنی؟...»

دیگر نه آن‌هایی که ته صندوق‌خانه بودند زمزمه می‌کردند و نه من بی‌قراری روزهای اول را داشتم. التهابی سرخ در جانم موج می‌زد و خیره به لولای زنگ‌زده‌ی صندوق‌خانه، در سکوت منتظر بودم تا دستی این سکون و تاریکی را بر هم بزند. زمان زیادی می‌شد که رفته بود و نمی‌دانستم خودش را به کجا رسانده.