معجزۀ خیابان‌ها
قاب میان دو شمع سیاه که در دو جاشمعی نقره‌ای می‌سوختند و آب می‌شدند، ایستاده بود. فاطمه قاب را برداشت و به عکس میانش خیره شد. اشک‌های لرزانش قطره قطره روی قاب ریخت. آن را به سینه چسبانید.
سقوطِ پرچمِ تردید
در را محکم بست. دنیا برایم یک لحظه متوقف شد. سرمای دی ماه با حس سرد تنهایی‌ام قاطی شد تا مغز استخوانم را سوزاند. به همین راحتی اسمم را گذاشت «وطن‌فروش».
دشت لالک‌های واژگون
حاجی شتر را به درخت کاج می‌بندد و به نماز می‌ایستد. همین که سر به سجده می‌گذارد صدای عراده‌های تانک را می‌تواند بشنود. تمام تنش یخ می‌کند و بوی عطر گل لالک و شقایق تمام مشامش را پر. نمازش را که تمام می‌کند رو به قبله ایستاده است و تفنگ بِرنویش را آماده شلیک می‌کند. فقط می‌تواند یک سرباز شوروی را زخمی کند و حالا سربازان شوروی دورتادورش را گرفتند.
وصـال در نیمه‌ی ماه
شد. به قول خودشان مریم‌شان داشت می‌رفت، ته‌تغاری خانه! خانه‌ای که هنوز برایشان غریب بود.
معزالمؤمنین‌علیه‌السلام
حسن، خودِ علی بود. تیغ شمشیر علی گردن ناعدالتی را می‌زد. مگر حسن پسر همان علی نبود؟ او بزرگ زاده‌ای بود که دنیا در چشمش کوچک می‌نمود.
مهدیس در مه
هما مکث کرد. نمی‌خواست بتول را نگران کند، اما مهدیس چند وقتی بود درس نمی‌خواند و دیر به مدرسه می‌آمد.
خانه‌ی من!
زن هست که با راه رفتنش توی خونه به رگ‌های خشکش می‌دمه و بهش زندگی می‌بخشه!
صاحب خاک
وهب توی بوشهر قد کشیده اما رئیس‌علی رو نمی‌شناسه نمی‌دونه این مرد یک‌تنه جلوی اجنبی وایستاد و سر خم نکرد
دوباره به آسمان نگاه کن
یگر وقتی برای زندگی در دنیا نداشتم، خداحافظ آرزوهای دور و دراز...