کفش های سفید خسته
دوستت دارم خانم پرستار... فرشته‌ی بی‌بال
نویسنده :
ماه منیر داستانپور
ریحانه جان غذاها رو بسته‌بندی کردم، گذاشتم تو یخچال، آماده شدی، بذارشون تو سبد پیک‌نیک.
ـ مامان مگه خودت نمیای؟!
نگاهی به ساعت کرد. هنوز وقت داشت. باید زودتر به مریض‌هایش رسیدگی می‌کرد و امروز را سر قولش می‌ماند. بعد از مدت‌ها قرار بود با هم سفر کوتاهی بروند. نمی‌خواست این بار هم بزند زیر قولش! می‌دانست صبر ابراهیم دیگر تمام شده و آتش زیر خاکستر است تا دوباره ماجرای نرسیدن راحیل به عروسی خواهرش را علم کند و دعوا راه بیندازد.
ـ چرا عزیزم، منم میام...
ـ قول دادیا! اگه نیای بابا کفری می‌شه...
قول داده بود. به‌خاطر مهیار و ریحانه این‌بار مراقب بود زیر قولش نزند. نمی‌خواست دوباره شرایط خانه به هم بریزد و بچه‌هایش عذاب بکشند. خودش هم دیگر حال و حوصله‌ی جنگ اعصاب نداشت. خوب می‌دانست کاسه‌ی صبر ابراهیم لبریز است و این‌بار قرار نیست چشم‌پوشی کند. از طرفی می‌دانست که او چندان هم ناحق نمی‌گوید. اگرچه بهتر بود کمی شرایط او را درک کند.
تلفن را که قطع کرد، جلوی آیینه‌ی اتاق استراحت پرستاران ایستاد و به چشم‌هایش که از رگ‌های خونی پر شده بود نگاه کرد. تمام شب گذشته را بیدار بود. قطره‌ی چشم را از جیب لباسش درآورد و توی چشم‌هایش ریخت، شاید التهابش از بین برود. خستگی از سر و رویش می‌بارید و این چیزی نبود که دلش می‌خواست بیمارانش از او ببینند. بعد راه افتاد سمت ایستگاه پرستاری تا پرونده‌ی بیماران را بررسی کند. به‌عنوان سرپرستار وظیفه‌اش از بقیه بیشتر بود و باید به کار همه نظارت می‌کرد. همیشه برای خودش تکرار می‌کرد که «کار خستگی نمی‌شناسد». همین جمله باعث می‌شد بی‌خیال آه و ناله شود و با تمام توان به سراغ کارهایش برود.
راحیل مادر بود و همسر و پرستار بیمارستان! اگرچه نتوانسته بود آن‌طوری که دلش می‌خواست مادر بچه‌هایش باشد و همسر ابراهیم، اما خیالش راحت بود که تمام توانش را برای پرستار بودن وسط گذاشته و بدهکار وجدانش نیست. خیلی بچه بود که خدا مهر این فرشتگان سفیدپوش را انداخت توی دلش! از همان روزی که مادرش بین دود و آتش گیر کرد و چیزی نمانده بود دود خفه‌اش کند. آتش‌نشان‌ها که نجاتش دادند، حتی نمی‌توانست نفس بکشد. اگر آن پرستار مهربان نمی‌آمد و تاریکی موذی دود را از راه نفسش بیرون نمی‌کشید؛ او مادرش را از دست می‌داد و هیچ‌وقت نمی‌توانست برود دنبال آرزوهایش و در نهایت بتواند لباس سفید پرستاری را بپوشد و بشود چشم‌های همیشه بیدار بیمارستان و سنگ صبور دردهای بیماران! راحیل آرزو می‌کرد ابراهیم بفهمد چقدر این شغل ارزشمند است؛ و او با تمام عشقی که به همسر و فرزندانش دارد، مجبور است بخش بیشتر وجود خودش را فدای رسیدگی به بیمارانی کند که نیازمند محبت او هستند. چشم‌هایش را از روی پرونده‌ی بیماران گرفت و به آسمان نگاه کرد. با خودش خیال کرد حتماً این آسمان آبی که از او بالاتر است و به خدا نزدیک‌تر، آرزویش را به او می‌رساند. راه افتاد برود برای چک صبحگاهی بیماران و قبل از آن از خانم شریفی خواست به نیلوفر زنگ بزند.
ـ بهش زنگ بزن ببین چرا نیومده! باید بیاد شیفت رو از من تحویل بگیره.
نیلوفر رفیق و همکار قدیمی‌اش بود که این روزها داشت دخترش را شوهر می‌داد و حسابی سرش شلوغ بود. دیشب هم به‌خاطر او مجبور شده بود شیفت بماند توی بیمارستان وگرنه نیلوفر نمی‌توانست در مراسم بله‌بران دخترش حضور داشته باشد! با فکر کردن به روزی که ریحانه‌ی او هم به‌قدر کافی بزرگ شود و آماده‌ی ازدواج و پذیرش مسئولیت زندگی، ته دلش غنج رفت. انقدر که وقتی رفت توی اتاق خانم فرحزادی، هنوز لبخند به لب داشت. یک هفته از بستری شدن او توی بیمارستان آن‌ها می‌گذشت. قلب پیرزن حسابی مریض بود و از آن دست مادرهایی که هیچ‌وقت یادشان نیست خودشان هم آدمند و نیازمند رسیدگی. از آن‌ها که وقتی پیر می‌شوند و کلهم اجمعین ارگان‌های بدن‌شان به آه و ناله می‌افتند، تازه به خودشان فکر می‌کنند و می‌روند دنبال جبران مافات! از در که وارد شد، پیرزن را دید که عینکش را زده بود و داشت قرآن می‌خواند. با سلام راحیل لبخند به لب، برگشت سمت او.
ـ سلام خانم فرحزادی جان، صبح‌تون بخیر
ـ سلام مادر، صبحت به نور. هنوز نرفتی خونه؟
ـ نه، باید اول بیمارا رو چک کنم.
ـ مگه نگفتی امروز می‌خوای بری چالوس؟
پیرزن این چند وقت شده بود گوش شنوای درددلش!
ـ چرا عزیزم، ولی همکارم باید بیاد شیفت رو تحویل بگیره که بتونم برم خونه!
دوباره نگاهی به ساعت کرد.
ـ متأسفانه هنوزم نیومده!
راحیل یکی پس از دیگری بیماران بخش را چک کرد و وقتی خیالش از همه راحت شد، دوباره برگشت ایستگاه پرستاری. خانم شریفی تا او را دید، گوشی را برداشت و دوباره شماره گرفت.
ـ چی شد؟ نیلوفر اومد؟
ـ نه
ـ باهاش تماس گرفتی؟ گفتی من باید سر وقت برم؟
ـ تماس می‌گیرم، در دسترس نیست!
راحیل نفسش را با صدا بیرون داد و گوشی‌اش را از جیبش بیرون آورد. خودش با نیلوفر تماس گرفت. ولی تماس برقرار نمی‌شد.
ـ معلوم نیست کجا مونده!
تا آمد گوشی را بگذارد توی جیبش، تصویر ریحانه افتاد روی صفحه‌ی نمایش! با ناراحتی لبش را گاز گرفت. نمی‌دانست باید به او چه بگوید. با نگرانی دکمه‌ی سبز را لمس کرد.
ـ سلام مامان... پس کجایی؟ بابا اومد، دید نیستی، خودش راه افتاد سمت بیمارستان که بیاد دنبالت.
تا آمد بگوید هنوز نیلوفر نیامده تا شیفت را تحویل بگیرد، یک‌باره سر و کله‌اش با یک جعبه شیرینی بزرگ پیدا شد. راحیل نفس راحتی کشید و لبخند نشست روی لب‌هایش.
ـ سلام مادر، اتفاقاً خیلیم خوبه... من حال رانندگی نداشتم. لباس عوض می‌کنم، میرم پایین منتظرش می‌مونم.
صدای خنده‌ی ریحانه که از آن سوی خط به گوشش خورد، خیالش راحت شد و گوشی را قطع کرد. مثل اینکه بالأخره قرار بود امروز همه چیز به خوبی و خوشی بگذرد. ولی نمی‌دانست چرا باز هم کمی دلشوره دارد.
همان‌طور که به دخترش گفته بود، برای تعویض لباس به پاویون رفت. نشست روی مبل و کفش‌های سفیدش را در آورد.
ـ آاااخ... پام
پاهایش خسته بودند و دردناک. به کفش‌های سفیدش نگاه کرد و لبخند زد.
ـ اینام داغون شدن. باید یکی دیگه بخرم.
انقدر صبح تا شب پاهایش در کفش بود که زود از ریخت و قیافه می‌افتادند و لازم بود عوض‌شان کند. غرق فکر بود که یک‌دفعه خانم شریفی سراسیمه در اتاق را باز کرد. چیزی ته دلش فرو ریخت. انگار همان چیزی بود که از صبح استرس به جانش انداخته بود.
ـ خانم مهدوی!
ـ چی شده؟
اشک چشم‌هایش را پر کرده بود و با تمام توانی که داشت، می‌دوید. نباید این‌طوری می‌شد. قرار بود آن روز بروند پیک‌نیک! نباید این بلا سر ابراهیم می‌آمد! خانم شریفی برایش خبر بد آورده بود. گفته بود نزدیک بیمارستان ابراهیم تصادف کرده و سریع منتقل شده اتاق عمل! پشت در اتاق عمل ایستاده بود و به حرکات پزشک و همکارانش روی بدن ابراهیم نگاه می‌کرد. چند شکستگی استخوان و پارگی داخلی شکم داشت. هنوز به بچه‌هایش چیزی نگفته بود. حتماً بیچاره‌ها حسابی نگران بودند. آرزو کرد ابراهیم را یکبار دیگر سالم ببیند، حتماً امروز را برای او و بچه‌هایش جبران می‌کرد.
وقتی بالأخره ابراهیم به هوش آمد، در اولین نگاه او را بالای سرش دید. راحیل داشت یکی از آمپول‌هایش را توی سرم خالی می‌کرد. انگار برای اولین بار بود که او را می‌دید. حس کرد این فرشته دو تا بال کم دارد که حسابی آسمانی شود. نگاه راحیل برگشت سمت شوهرش که زخمی و باندپیچی روی تخت بیمارستان افتاده بود.
ـ بعد از سه روز بالأخره چشماتو باز کردی... سلام عزیز دلم
از چشم‌های سرخش معلوم بود تمام این سه روز را بالای سر او بیدار بوده! ابراهیم پیش از این هم شب نخوابی‌هایش را برای بیماران دیده بود.
ـ دوستت دارم
راحیل درست نشنید ابراهیم که هنوز صدایش گرفته و رنجور بود، چه می‌گوید. سرش را آورد پایین‌تر تا درست بشنود.
ـ چی گفتی؟
ـ گفتم دوستت دارم خانم پرستار... فرشته‌ی بی‌بال
سال شصت ویکم.شماره2963