دو دل بودم گرسنه بخوابم یا بروم در دل دعوا که صدای داد مهتاب تکلیفم را روشن کرد
پدر هنوز دلش برای نوههایش تنگ میشود. برادرم و خانوادهاش طبقه بالای همان خانه زندگی میکنند و پدر پایین است، اما پدر حتی نمیتواند چند دقیقه با نوههایش باشد
جدیداً که چهار سالش شده هر وقت میخواهیم برویم مهمانی یا مثلاً خانهی مادرم گریه سر میدهد
من با حیواندوستی مشکلی ندارم. ولی این رفتارش خودآزاریه تا حیوان دوستی!
هروقت از دورهمی صحبت شود حتماً به دعوا ختم میشود. وساطتهای مادر هم بیفایده است.
این روایت درباره مرزهای مسئولیت، توهم تخصص و خطرِ مداخله بدون صلاحیت است.
تا همدیگر را دیدند نمیدانستند از خوشحالی چه کار کنند. انقدر ذوق کردند که خدا میداند. از صدای ذوق و خوشحالی و بازی آنها، دختر همسایه آمد تو حیاط خانهی خواهرم تا با بچهها بازی کند.
داشتم دیوانه میشدم. نمیدانستم چه اتفاقی افتاده. مامان که با من چشم در چشم نمیشد بنابراین دل به دریا زدم و به خواهر کوچیکه پیام دادم: «چه خبر؟» بر خلاف همیشه طول کشید تا جواب بدهد و ای کاش هیچوقت جوابم را نداده بود.
دختر هشت سالهی من وقتی به حمام یا دستشویی میرود در را نمیبندد. خب این به نظر مهم نمیآید، اما این موضوع تا وقتی خانه خودمان هستیم معضلی به نظر نمیآید، اما اگر مهمان داشته باشیم یا به مهمانی برویم، تبدیل میشود به یک دردسر بزرگ.