چند ماه که از آشنایی‌مان گذشت خودم پیش‌قدم شدم و به او پیشنهاد ازدواج دادم. اولش حسابی جا خورد و به‌شدت مخالفت کرد. مدام می‌گفت آدم زندگی مشترک نیست و بهتر است وقتم را با او هدر ندهم.

حالا از اینکه در دو شرکت کار می‌‌کنم و بعد از خستگی به کافه‌ می‌روم و یک روز در میان بعد از شرکت، باشگاه می‌روم احساس می‌کنم تبدیل به ربات شده‌ام. چند شب پیش که از باشگاه رسیدم، متوجه شدم همسرم با بچه‌ها شام خوردند و چیزی برای من باقی نمانده. به همسرم گفتم: «خوب بود که به بچه‌ها می‌گفتی برای مامان هم شام نگه‌ داریم.» پویا جواب داد: «حواست هست؟ هر یه شب در میون که میری باشگاه، بچه‌ها بدون تو با ناراحتی شام می‌خورن؟»

ما بیست و پنج سال پیش از طریق یکی از دوستان‌مان بهم معرفی شدیم. آن زمان وحید اعتقادات محکم‌تری نسبت به امروزش داشت. بعد از چند جلسه رفت‌وآمد و صحبت به این نتیجه رسیدیم که در کنار هم خوشبخت‌ترین زوج عالم می‌شویم.

اما این راحتی، یعنی مرزهای نازک و گاهی نامرئی. صدای تلویزیون‌شان تا طبقه بالا می‌آمد، بوی غذاهایشان در خانه‌مان می‌پیچید، و هر روز انتظار بود که بروم پایین کمک کنم.

شما بین من و نگار تبعیض قائل شدید و نصف پول آپارتمان نگار را شما دادید.

هر روز زندگی‌ام پر از عذاب‌وجدان و ترس است فقط دو کیلو تا 100 شدن فاصله دارم. زنی چاق و گرد و بد لباس که هر کجا که می‌رود بقیه با تأسف نگاهش می‌کنند زنی که صدای نفس‌نفس زدنش را می‌شود از فاصله‌ی دور هم شنید.

برادرم چند سال پیش اقدام به گرفتن گواهی‌نامه‌ی رانندگی کرد با اینکه ماشین هم داشت اما دریغ از ذره‌ای یادگیری.

در این روایت با زنی روبرو هستیم که سالها در رابط های نابرابر و فرساینده زندگی کرده است