خبر و گزارش - مقاله

در خانه‌ای که صبح زود با صدای زنگ ساعت آغاز می‌شود، ممکن است زنی پیش از همه بیدار شده باشد؛ صبحانه‌ی فرزندان را آماده کند، نگران شهریه‌ی مدرسه و اجاره‌ی خانه باشد، برای رفتن به محل کار عجله کند و در تمام این مسیر، پرسشی را در ذهن خود تکرار کند: «آیا از پس همه‌ی مسئولیت‌ها برمی‌آیم؟ این تصویر، روایت زندگی برخی از زنان ایرانی است که به دلایل گوناگون، مسئولیت اصلی اداره‌ی خانواده را بر عهده گرفته‌اند؛ زنانی که در کنار تأمین معاش، وظیفه‌ی تربیت فرزندان، مدیریت خانه، حفظ آرامش خانواده و برنامه‌ریزی برای آینده را نیز انجام می‌دهند.» پدیده‌ی زنان سرپرست خانواده، یکی از موضوعات مهم اجتماعی در ایران امروز است؛ پدیده‌ای که نمی‌توان آن را صرفاً به فقر اقتصادی، فوت همسر یا طلاق محدود کرد. تغییرات جمعیتی، افزایش امید به زندگی، سالمندی، بیماری و ازکارافتادگی همسر، اعتیاد، زندانی‌شدن مرد خانواده، مهاجرت و گاه ناتوانی یا فقدان حمایت مؤثر خانوادگی، هر یک می‌توانند زمینه‌ی شکل‌گیری چنین وضعیتی را فراهم کنند. در بسیاری از این خانواده‌ها، زن ناخواسته یا بر اثر شرایط زندگی، مسئولیتی چندوجهی را می‌پذیرد که از مدیریت منابع مالی تا مراقبت عاطفی و تربیتی اعضای خانواده امتداد دارد. با این حال، مسئله‌ی اصلی فقط افزایش یا کاهش شمار این خانوارها نیست؛ بلکه باید پرسید جامعه تا چه اندازه برای پشتیبانی از آنان آمادگی دارد؟ آیا فرصت‌های شغلی، خدمات بیمه‌ای، امکانات مراقبتی، حمایت‌های روان‌شناختی و نگرش عمومی، متناسب با مسئولیت‌های این زنان شکل گرفته است؟ و مهم‌تر از همه، چگونه می‌توان از ظرفیت‌های فرهنگ ایرانی و آموزه‌های اسلامی برای کاهش فشارهای زندگی و تقویت توانمندی آنان بهره گرفت؟ پاسخ به این پرسش‌ها مستلزم عبور از نگاه ترحم‌آمیز و حرکت به‌سوی رویکردی مبتنی بر کرامت انسانی، عدالت اجتماعی، مسئولیت‌پذیری جمعی و توانمندسازی پایدار است.

زندگی انسان امروز، بیش از هر زمان دیگری، با انتخاب‌ها و تصمیم‌های گوناگون گره خورده است. از انتخاب شیوه‌ی تربیت فرزندان و مدیریت روابط خانوادگی گرفته تا تصمیم‌گیری درباره‌ی مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و تربیتی، همگی به توانایی ما در تشخیص درست از نادرست وابسته‌اند. هر روز با انبوهی از اطلاعات، توصیه‌ها، تبلیغات، قضاوت‌ها و ادعاها روبرو می‌شویم؛ اطلاعاتی که گاه سودمند و روشنگرند و گاه با ظاهری فریبنده، ما را به اشتباه می‌اندازند. در چنین شرایطی، تنها داشتن اطلاعات کافی نیست؛ مهم آن است که بدانیم چگونه اطلاعات را ارزیابی کنیم، میان واقعیت و برداشت شخصی تفاوت بگذاریم، پیامدهای تصمیم‌های خود را بسنجیم و در برابر هیجان‌ها، تعصب‌ها و فشارهای اجتماعی، قدرت تشخیص خود را حفظ کنیم. اینجاست که مهارتی به نام «تفکر نقادانه» اهمیت پیدا می‌کند؛ مهارتی که به انسان کمک می‌کند به‌جای پذیرش شتاب‌زده‌ی سخنان دیگران، درباره آن‌ها بیندیشد و به‌جای تصمیم‌گیری بر اساس ترس، خشم یا هیجان لحظه‌ای، از عقل، تجربه و شواهد بهره بگیرد. البته برای زنان امروز، به‌ویژه مادرانی که در شکل‌گیری شخصیت و شیوه‌ی اندیشیدن نسل آینده نقش مهمی دارند، آشنایی با این مهارت ضرورتی دوچندان دارد. تفکر نقادانه می‌تواند به استحکام خانواده، تربیت فرزندانی مسئولیت‌پذیر، مدیریت تعارض‌ها و مصونیت در برابر شایعات و فریب‌های فضای مجازی کمک کند.

خانواده در فرهنگ ایرانی و آموزه‌های اسلامی، صرفاً مجموعه‌ای از افراد نیستند که زیر یک سقف زندگی می‌کنند؛ بلکه خانواده نخستین مدرسه‌ی انسان، کانون شکل‌گیری شخصیت، خاستگاه عاطفه و مسئولیت‌پذیری و مهم‌ترین بستر انتقال ارزش‌ها از نسلی به نسل دیگر است. بسیاری از باورها، عادت‌ها، شیوه‌های ارتباطی و حتی برداشت‌های انسان از خوشبختی، موفقیت و معنای زندگی، پیش از آنکه در مدرسه، دانشگاه یا جامعه شکل بگیرند، در محیط خانواده ریشه می‌دوانند. با این حال، خانواده امروز با پرسشی اساسی روبروست: چگونه می‌توان ارزش‌های پایدار را به نسلی منتقل کرد که در محیطی متفاوت از نسل‌های پیشین رشد یافته، با حجم گسترده‌ای از اطلاعات روبروست، از ابزارهای ارتباطی جدید استفاده می‌کند و برای بسیاری از مسائل زندگی، پاسخ‌های متنوع و گاه متعارض دریافت می‌کند؟ این پرسش تنها به شیوه‌ی تربیت فرزند محدود نیست؛ ازدواج، انتخاب همسر، روابط عاطفی، استقلال فردی، اشتغال زنان، مسئولیت مردان در خانواده، فرزندآوری، تربیت دینی، مدیریت اختلافات، استفاده از فضای مجازی و حتی معنای خوشبختی، از جمله موضوعاتی هستند که نسل جدید درباره‌ی آن‌ها پرسش‌ها و نیازهای متنوعی دارد. در چنین شرایطی، تولید محتوای خانوادگی نمی‌تواند صرفاً به تکرار توصیه‌های کلی و بیان بایدونبایدها محدود بماند. محتوای مؤثر باید از یک سو بر مبانی معتبر دینی، اخلاقی و فرهنگی استوار باشد و از سوی دیگر، مسائل مخاطب را بشناسد، زبان او را بفهمد و برای تصمیم‌های روزمره‌اش راهکارهای عملی ارائه کند. از این منظر، «نیازسنجی محتوایی نسل جدید در حوزه‌ی مسائل خانوادگی» مقدمه‌ای ضروری برای هرگونه فعالیت فرهنگی، رسانه‌ای، آموزشی و تبلیغی در این عرصه است. پیش از آنکه بپرسیم چه محتوایی باید تولید کنیم، لازم است بدانیم مخاطب امروز با چه مسئله‌ای روبروست، چه چیزی ذهن او را درگیر کرده و چه نوع پاسخی می‌تواند به فهم بهتر و رفتار مسئولانه‌تر او منجر شود.

به یک خانه‌ی معمولی نگاه کنید! خانه‌ای که در آن مادر، پیگیر نماز فرزند است، برایش کلاس قرآن پیدا می‌کند، درباره‌ی حجاب دخترش دغدغه دارد، پاسخ پرسش‌های اعتقادی نوجوانش را جستجو می‌کند، نگران دوستان فرزندش است و حتی باید مراقب محتوایی باشد که او در تلفن همراه و فضای مجازی می‌بیند. در همان خانه، پدر ممکن است بیشتر درگیر کار، تأمین هزینه‌های زندگی، مسائل اقتصادی و خستگی روزانه باشد. مادر می‌گوید: «نمازت را خواندی؟» مادر می‌پرسد: «درس امروزت را خواندی؟»، مادر درباره‌ی دوست جدید فرزندش سؤال می‌کند. مادر برای مناسبت‌های مذهبی برنامه می‌ریزد. مادر فرزند را به مسجد، هیئت یا جلسه قرآن می‌برد و گاهی پدر، بی‌آنکه خود متوجه باشد، تصور می‌کند وظیفه‌ی اصلی او این است که «فقط خرج زندگی را تأمین کند» و بخش مهمی از تربیت دینی را به مادر بسپارد. اما آیا در نگاه اسلام واقعاً چنین تقسیم‌کاری وجود دارد؟ آیا تربیت دینی فرزند، وظیفه‌ای زنانه است؟ آیا پدر فقط مسئول تأمین معاش است و مادر مسئول ساختن شخصیت دینی فرزند؟ پاسخ این است که چنین نیست. تربیت دینی، مسئولیتی خانوادگی است؛ اما در این میان، پدر جایگاهی دارد که اگر خالی بماند، مادر هرقدر هم تلاش کند، نمی‌تواند به‌تنهایی همه‌ی خلأ آن را پر کند. مسئله فقط این نیست که پدر به فرزند بگوید: «نماز بخوان.» مسئله این است که فرزند ببیند پدرش چگونه با خدا زندگی می‌کند. این تفاوتی بسیار مهم در امر تربیت فرزند محسوب می‌شود.

گاهی برای توضیح یک مفهوم، آن‌قدر بر ظاهر آن تمرکز می‌کنیم که اصل معنا فراموش می‌شود. حجاب نیز در بسیاری از گفتگوهای روزمره به همین سرنوشت دچار شده است؛ انگار تمام مسئله در چند سانتی‌متر پارچه، شکل یک لباس یا میزان پوشیدگی خلاصه می‌شود. این به معنای عدم توجه به پوشش نیست اما اگر حجاب فقط پوشش بود، چرا قرآن کریم پیش از سخن گفتن از پوشش، از نگاه سخن می‌گوید؟ چرا در کنار پوشش، از حفظ فرج، زینت، حیاء و تقوا سخن به میان می‌آید؟ و چرا پیامبر اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله، حیاء را بخشی از ایمان معرفی می‌کند؟ شاید وقت آن رسیده باشد که درباره‌ی حجاب، نه فقط به‌عنوان «لباس»، بلکه به‌عنوان یک گفتمان سخن بگوییم؛ گفتمانی درباره‌ی انسان، بدن، کرامت، نگاه، حریم، هویت و نحوه حضور در جامعه. این زاویه نگاه، به‌خصوص برای نسل جدید اهمیت دارد؛ نسلی که در جهان تصویر، شبکه‌های اجتماعی و پرسش‌های بی‌پایان رشد کرده است. اگر قرار است این نسل حجاب را بفهمد، شاید بیش از آنکه به «باید» نیاز داشته باشد، به پاسخ برای یک سؤال اساسی نیاز دارد: حجاب قرار است چه معنایی به زندگی من بدهد؟

طلاق معمولاً یک اتفاق ناگهانی نیست؛ دست‌کم در بسیاری از زندگی‌های مشترک، آنچه در نهایت به امضای یک برگه و پایان رسمی ازدواج می‌انجامد، از مدت‌ها قبل آغاز شده است.

گاهی یک ملت پیش از آنکه در خیابان‌ها فریاد بزند، در شعر خود بیدار می‌شود. پیش از آنکه یک انقلاب در تاریخ ثبت شود، در ذهن و زبان مردم شکل می‌گیرد؛ در کلمه‌هایی که آرام‌آرام میان نسل‌ها دست‌به‌دست می‌شوند و از «احساس» به «باور» و از «باور» به «حرکت» می‌رسند. در چنین لحظه‌هایی، شعر دیگر فقط هنر نیست؛ به حافظه، هویت، رسانه و حتی بخشی از کنش اجتماعی یک ملت تبدیل می‌شود. انقلاب اسلامی ایران نیز تنها در میدان سیاست و اقتصاد و مبارزه شکل نگرفت. بخشی از این دگرگونی بزرگ، در عرصه‌ی فرهنگ و زبان اتفاق افتاد؛ در مسجد، منبر، کتاب، نوحه، سرود و البته شعر. شاعران، به‌ویژه شاعران متعهد، توانستند مفاهیمی چون ایمان، آزادی، عدالت، شهادت، انتظار، استقلال و مبارزه با ظلم را از سطح مفاهیم ذهنی به زبان عاطفه و خیال مردم منتقل کنند. از همین منظر، اگر «بعثت ملت ایران» را به معنای بیداری تاریخی بدانیم، شعر یکی از مهم‌ترین زبان‌های این بعثت بوده است؛ زبانی که نه فقط خبر می‌دهد، بلکه احساس می‌آفریند، نه فقط استدلال می‌کند، بلکه دل را همراه می‌سازد. اما پرسش مهم اینجاست: اسلام چه نگاهی به شعر دارد؟ آیا اساساً شعر و شاعری در نگاه قرآن و دین پذیرفته شده است؟ چرا در قرآن کریم سوره‌ای به نام «شعراء» داریم و در عین حال آیاتی از همین سوره، گروهی از شاعران را مورد انتقاد قرار می‌دهد؟ شعر خوب از نگاه قرآن چه ویژگی‌هایی دارد؟ و چگونه شعر توانست در جریان انقلاب اسلامی، دفاع مقدس و تداوم گفتمان انقلاب، نقشی فراتر از یک هنر ایفا کند؟ پاسخ این پرسش‌ها ما را به یک واقعیت مهم می‌رساند: اسلام با شعر مخالف نیست؛ اسلام با کلمه‌ای مخالف است که از حقیقت جدا شود و به ابزار گمراهی تبدیل گردد.

اقتصاد را معمولاً با عدد و نمودار، تورم و اشتغال، تولید و مصرف، سرمایه و بازار می‌شناسیم؛ اما پشت همه‌ی این واژه‌های اقتصادی، انسان‌هایی قرار دارند که با تصمیم‌های روزمره‌ی خود، مسیر اقتصاد یک جامعه را می‌سازند. در این میان، زنان نه یک عنصر حاشیه‌ای، بلکه یکی از مهم‌ترین بازیگران اقتصاد هستند؛ بازیگرانی که نقش‌شان از مدیریت مصرف خانواده آغاز می‌شود و تا کارآفرینی، تولید، آموزش نیروی انسانی، فعالیت‌های علمی و تخصصی و حتی شکل‌دهی به فرهنگ اقتصادی جامعه امتداد پیدا می‌کند. وقتی سخن از «نقش زنان در اقتصاد» به میان می‌آید، نباید مسئله را صرفاً در افزایش تعداد زنان شاغل خلاصه کرد. زن می‌تواند در خانه، در محیط کار، در یک کارگاه کوچک، در مزرعه، در دانشگاه، در یک کسب‌وکار اینترنتی یا در یک مجموعه تولیدی، نقشی اقتصادی ایفا کند. مسئله‌ی اصلی این است که چگونه می‌توان این ظرفیت گسترده را در مسیری قرار داد که هم با ارزش‌های اسلامی و هویت زن ایرانی سازگار باشد و هم به رونق تولید و پیشرفت اقتصادی کشور کمک کند. امروز اقتصاد خانواده‌های بسیاری در مرحله‌ای قرار دارد که می‌توان آن را «اقتصاد بقا» نامید؛ یعنی بخش قابل توجهی از توان خانواده صرف تأمین نیازهای اولیه و عبور از فشارهای اقتصادی می‌شود. در چنین شرایطی، راه عبور صرفاً افزایش درآمد نیست؛ بلکه باید ظرفیت‌های تازه‌ای برای تولید ایجاد کرد. یکی از مهم‌ترین این ظرفیت‌ها، زنان هستند.

گاهی در خانواده‌ای محبت فراوان است، اما کلمه‌ای برای بیان آن پیدا نمی‌شود. مادر تمام روز برای فرزندش زحمت می‌کشد، غذایش را آماده می‌کند، لباسش را می‌شوید، نگران سلامتی‌اش است و حتی منتظر بازگشت او از محل تحصیل یا کار به خانه می‌ماند؛ اما شاید سال‌ها گذشته باشد و یک‌بار هم به او نگفته باشد: «عزیزم، دوستت دارم.» پدری ممکن است برای آینده‌ی فرزندش از هیچ تلاشی دریغ نکند، اما وقتی فرزندش به خانه می‌آید، به‌جای «خوش آمدی پسرم، دلم برایت تنگ شده بود» بپرسد: «امتحانت چی شد؟» همسران نیز گاهی تمام زندگی خود را صرف یکدیگر می‌کنند، اما در گفتگوی روزمره‌شان بیشتر جمله‌هایی مانند «خرید کردی؟»، «بچه‌ها رو بردی؟»، «قبض رو پرداخت کردی؟» و «غذا خوردی؟» شنیده می‌شود تا «دوستت دارم»، «خسته نباشی»، «بودنت برای من ارزشمند است» و «خوشحالم که تو را دارم». مشکل از آنجا آغاز می‌شود که ما به‌تدریج زبان محبت را با زبان انجام وظیفه اشتباه می‌گیریم. مراقبت کردن مهم است، اما مراقبت جای محبت کلامی را نمی‌گیرد؛ همان‌طور که گفتن «دوستت دارم» نیز جای عمل و مسئولیت را پر نمی‌کند. خانواده‌ی سالم به هر دو نیاز دارد: محبت باید هم در رفتار دیده شود و هم در کلام شنیده شود. قرآن کریم هنگامی که از رابطه زن و شوهر سخن می‌گوید، از دو واژه‌ی بسیار مهم استفاده می‌کند: مودّت و رحمت. «وَ جَعَلَ بَیْنَکُم مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً». خداوند میان همسران مودت و رحمت قرار داده است و نتیجه را «سکون» و آرامش معرفی می‌کند. این نگاه قرآنی یک پیام مهم برای زندگی امروز دارد. خانواده فقط محل هم‌زیستی چند انسان نیست؛ محل تجربه کردن محبت، امنیت، تعلق و آرامش است.

وقتی درباره‌ی زنان مجرد بالای ۳۵ سال حرف می‌زنیم، معمولاً خیلی زود بحث به یک سؤال تکراری ختم می‌شود: «چرا هنوز ازدواج نکرده‌اند؟» هرچند این سؤال خیلی مهمی است اما انگار تمام زندگی یک زن را می‌توان در پاسخ به همین یک پرسش خلاصه کرد. زندگی واقعی بسیار بزرگ‌تر از وضعیت تأهل است. زنی که از ۳۵ سالگی عبور کرده و ازدواج نکرده، صبح از خواب بیدار می‌شود، سرکار می‌رود، خرید می‌کند، قبض تلفن همراه خود را می‌پردازد، برای آینده برنامه‌ریزی می‌کند، بیمار می‌شود، سفر می‌رود، با خانواده بحث می‌کند، دلش برای کسی تنگ می‌شود، از موفقیتش خوشحال می‌شود و گاهی هم شب‌ها با فکرهایی که به زبان نیاورده، به خواب می‌رود. مسئله‌ی اصلی این زنان الزاماً «مجرد بودن» نیست (هرچند خیلی مسئله‌ی مهمی است)؛ مسئله، مجموعه‌ای از تجربه‌ها و چالش‌هایی است که در سبک زندگی روزمره‌ی آن‌ها شکل می‌گیرد. جامعه‌ای که بسیاری از مناسباتش بر محور خانواده و زوج‌بودن طراحی شده (و درست هم همین هست)، برای کسی که تنها زندگی می‌کند یا سال‌هاست به‌تنهایی مسئول زندگی خودش است، همیشه به همان اندازه زوج بودن، آماده و منعطف نیست. زن بالای ۳۵ سال مجرد، نه الزاماً قربانی است، نه الزاماً زنی که از ازدواج گریزان است و نه لزوماً انسانی که از تنهایی رنج می‌برد. او می‌تواند مجموعه‌ای از تجربه‌ها را هم‌زمان داشته باشد: استقلال و دلتنگی، رضایت و نگرانی، موفقیت و خستگی. اگر بخواهیم این گروه را درست بشناسیم، باید از سؤال «چرا ازدواج نکردی؟» عبور کنیم و بپرسیم: زندگی روزمره‌ات چگونه می‌گذرد؟