برداشتی آزاد از زندگی آلاء محمد العرجا
فرزانه مصیبی
نشستم روی این سنگه که همیشه با هم کنارش بازی میکردیم. هنوزم خیلی سفته و دوست دارم یه متکا بیارم بگذارم زیرم، ولی اشکالی نداره، همینجا مینشینم تا بیایی.
مامان گفت تو رو میبره بیمارستان، دکترا که دوا دادن بهت و حالت که خوب شد، زودی تو رو برمیگردونه پیش من. من خیلی منتظرتم، میشه زودتر بیایی. تا حالا ۵ بار و ۳ بار مامان نون خشک تو آب خیس کرده و من خوردم، وقتی تو نیستی نون خشکها از قبلاً هم مزهی بدتری دارن، ولی من به مامان نمیگم. میدونی یعنی الان پنج روز و سه روزه که تو نیستی؟ مامان سهم تو رو هم میده به من، من نمیخواستم نون تو رو بخورم. خواستم به مامان بگم که خودت هم... ولی یاد قولی افتادم که به تو داده بودم، آخه بابا گفت من مرد شدم، پس زیر قولم نمیزنم. من از بابا پرسیدم مرد شدم یعنی چی؟ گفت یعنی بزرگ شدم، یعنی باید به بقیه کمک کنم، یعنی باید چیزهایی که بقیه لازم دارن رو بدم بهشون، مثلاً مواظب تو و مامان باشم. منم بهش گفتم پس یعنی آلاء هم مرد شده؟ آخه آلاء به همه کمک میکنه، با همه مهربونه. نمیدونم چرا بابا گریه کرد. آخه به من گفت مرد شدم خوشحال شد، باید خوشحال میشد تو هم مرد شدی، ولی نشد.
مامان گفت، مامان گفت آخه آلاء دختره، دخترها مرد نمیشن. ولی من بهش گفتم، نخیرم، آلاء به همه کمک میکنه.
بعد مامان دوباره گفت، تو جای خوبی هستی، تو غذای بهتری میخوری، گفت: «بخور تا آلاء بیاد.» آخه من گریه کردم و گفتم: «هر وقت آلاء بیاد میخورم. مامان داد زد و گفت: «آلاء هم نخورد و هی گفت تا تو و بابا نخورین من نمیخورم که رفت.» پرسیدم: «کجا رفت؟ منم میخوام برم پیشش.» مامان چشمهایش اشکی شد. مثل اون موقع که میرفتیم غذا بگیریم و غذا بهمون نمیرسید و من چشمهایم اشکی میشد و تو با دست اشک منو پاک میکردی، منم اشک مامان رو پاک کردم. انگشتم رو گذاشتم دهانم، اشکش مزهی نمک میداد. آلاء مامان هیچی نمیخوره، میگه بچهم گشنه بود، مگه تو نگفتی دیگه گرسنه نیستی؟
آلاء! بابا میره میشینه جلوی خونهمان که موشک خرابش کرده. انقدر میشینه اونجا که من و مامان میریم دنبالش. مامان میگه: «تو مَردی، باید قوی باشی.» بابا میگه: «من مردم، پدرم، خجالت زدهام. مثل شیری که دست و پاش رو بستن و انداختنش تو قفس. من با دستهای خالی میرم اون یابوی بیشرف رو خفه میکنم.» وای! ببخشید. آلاء به مامان نگی من حرف زشت زدما. مامان به من نگاه میکنه و میگه: «بچه است.» بابا میگه: «این بچه نیست، این مرد شده، اندازه صد تا مرد سختی کشیده تو زندگیاش، بچه اونیه که جای نرم و غذای گرم داره. این باید انتقامخواه....» منم گفتم من تنها نمیرم، با آلاء میرم، دو تایی با هم، ولی نمیدونم بابا میگفت کجا باید بریم، تو میدونی؟ راستی تو میدونی انتقام چیه؟ من میدونما، یه چیزی که باید بریم بگیریمش ولی تو هم باید بیایی. مامان دست میگذاره جلوی دهان بابا و میگه: «آره مرد شده... پاشو بیا اون از خدا بیخبرها به خرابههای خونههای ما هم رحم نمیکنن. از خرابهها هم میترسن، از زنده موندن ما میترسن.» بابا میگه: «ما که عمرمون رو کردیم، هدف اونا این طفل معصومهاست که نسل ما رو نابود کنن، ولی نمیدونن که ریشه ما تو این خاکه و جوونه میزنن، آلاء جوونه میزنه، آلاء...» بعد چشمهای بابا هم اشکی میشه. آلاء! اشک بابا هم مزهی نمک داشت. تو بیا ببینم اشک تو چه مزهایه؟ کاش اشک تو شیرین باشه. من از اون کنافههایی که مامان میپخت خیلی دلم میخواد.
آلاء! من امروز بلوز قرمز تو رو پوشیدم. به خدا مامان گفت بپوش. تو ناراحت نمیشی؟ مامان گفت که آلاء خودش گفته این برای یوسف باشه. آخه تو خیلی اینو دوست داشتی. من تمیز نگهش میدارم. قول میدم خاکیاش نکنم. وقتی پوشیدم مامان انقدر منو محکم بغل کرد، هر کاری میکردم که از بغلش بیام بیرون نمیگذاشت. آلاء! مامان همهش میره یه جایی که منو نمیبره، من فکر میکنم میاد پیش تو. میشه اندفعه که اومد باهاش بیایی؟ همین الان دیدمش که داشت میرفت. من همینجا منتظرت مینشینم که با مامان برگردی. این سنگه خیلی سفته، میشه زودتر بیایی.
آلاء! اون روز که مامان بردت بیمارستان ناصر، گفتی دیگه گرسنه نیستی. دلت خیلی کوچیک شده بود.
آلاء! الان انقدر پاهام رو تو خاکها فرو بردم که دیگه دمپاییهام و انگشتام پیدا نیست. همونجوری که با هم بازی میکردیم. انگار خودم رو اینجا کاشتم، تا همونطور که بابا میگفت سبز کنم. الان بابا اومد و گفت: «نشین زیر آفتاب پاشو بیا تو سایه، ولی من از روی سنگ هم تکون نخوردم و همینجا نشستم، منتظرتم، بیا دیگه.
اون روز بابا که بغلت کرد، گفت که تو نصف شدی. من گفتم نصف نشده، همهاش هست. مامان گفت: «پوست و استخوان فقط ازت مونده.» من گفتم که موهاشم هست، کسی به حرفم گوش نداد. آخه همیشه تو حرفهای منو گوش میدادی، ولی چند روز انقدر بیحال بودی که اصلاً انگار صدای منو نمیشنیدی. وقتی بابا تو رو داد بغل مامان و بلوزت رفت بالا، من دیدم که اون استخونهایت دونه دونه معلوم بود. خواستم استخوانهایت را بشمرم ولی مامان بلوزت رو کشید پایین و نگذاشت و گفت: «دندههای بچهم زده بیرون، مادر بمیره برات.» منو گذاشتن پیش قادر و یاسر وقتی تو رو بردن بیمارستان. آلاء! من نمیخوام مامان بمیره و من و تو هم مثل یاسر و قادر تنها بشیم. هر چی مامان و بابا به اونها گفتن بیایید پیش ما نیومدن، خودشون تنها تو چادرشون میخوابند.
آلاء! زود بیا. یاسر میگفت: «آلاء رفته پیش مامان و بابای ما.» من زدمش. او گریه کرد. مامان گفت: «تو نباید اونا رو بزنی، اونا بچههای شهید هستن.» خب باشن. وقتی دروغ بگن من میزنمشون.
آلاء! مامان گفت که تو خوب شدی. گفت که دیگه گرسنه نیستی. گفت که تو غذاهای خوب میخوری و لباسهای خوب میپوشی و تو یه جای قشنگ هستی. آلاء! یادته یاسر و قادر میگفتن که مامان و باباشون توی بهشت هستن؟ اونها هم میگفتن، بهشت خیلی قشنگه، تو بهشت غذاهای خوشمزه هست، جنگ نیست، همه مهربونن و به هم کمک میکنن، همه خوشحالن، نکنه تو هم توی ب... نه، میدونم میایی، میدونم تنهایی نمیری غذاهای خوب بخوری، میدونم بدون من نمیری جایی که بمبارون نباشه.
راستی آلاء! تو میدونی چرا هیچکس نمیاد به ما کمک کنه؟ آخه من میترسم شبها که میخوام بخوابم بمب بیاد روی سرمون و مثل مامان و بابای یاسر و قادر تکه تکه بشیم و تو وقتی اومدی منو نشناسی. آخه اگه منو و مامان و بابا زیر موشک بمونیم تو چجوری ما رو پیدا میکنی؟ دلم نمیخواهد مثل قادر و یاسر تنها بمونی. آخه تو دلت درد میکرد و نا نداشتی.
آلاء! من میخواهم بزرگ که شدم برم نتایابو رو بگیرم بندازمش تو قفس، هی بهش غذا ندم تا بتونم اون استخوانهایش رو بشمرم، انقدر هم بمب میریزم روی سرش که هی له بشه و تیکه تیکه بشه. بعد یه دستگاه درست کنم تیکههاش رو بریزم تو دستگاه، دوباره درست بشه، دوباره بمب بریزم روی سرش. آخه یاسر و قادر میگفتن که نتانیابو و آبریکا بمب میریزن روی سر ما. اونا میخوان ما بمیریم خودشون بیان لب دریا خونه درست کنن. من گفتم بابای ما خونه سازه، میتونه برای همه خونه درست کنه، لازم نیست مردم رو بکشن که، تازه بهشون گفتم که تو گفتی زمین خیلی بزرگه، خیلی دریا داره، خیلی آدم داره. راستی آلاء! چرا حالا که زمین خیلی آدم داره، پس چرا هیچکس به ما کمک نمیکنه؟ یاسر و قادر گقتن که همه خونههایی که بابا ساخته رو موشک خراب کرده. تو اصلاً ناراحت نشی ها، بابا گفت: «اشکال نداره، بهترش رو درست میکنه.»
آلاء! تو فکر میکنی چرا آدمها بمب و موشک درست میکنن؟ چرا اصلاً با هم میجنگن؟ من میخواهم یه دستگاه درست کنم، همهی بمب و موشک و تفنگها رو بریزم توش، از اون ورش گل زنبق بیاد بیرون. آخه اون روز مامان میگفت: «کاش گل زنبق برای آلاء پیدا میکردم.» راستی مگه تو گل زنبق دوست داری؟
آلاء! من آش میخوام، میشه وقتی اومدی از اون غذاهای خوشمزه که مامان میگفت تو میخوری، برامون بیاری؟ آش و کنافه هم بیار.
آلاء! من سر قولم موندم و به مامان نگفتم که تو بیشتر نونت رو میدادی به من تا بخورم. آخه من مرد شدم و سر قولم میمونم. من همین جا میشینم تا بیایی، آخه تو کجایی آلاء؟
سال شصت ویکم.شماره2969