گاهی زندگی ما نه با خواستههایمان، بلکه با فهرستی بلندبالا از بایدها اداره میشود. باید خانه تمیز باشد، باید غذای مناسبی برای خانواده آماده کنیم، باید مادر صبوری باشیم، باید همسر همراهی باشیم، باید به ظاهرمان برسیم، باید در کارمان پیشرفت کنیم، باید به خانوادهی خودمان و خانوادهی همسرمان توجه کنیم و در تمام این مدت، مراقب باشیم که خسته، بیحوصله، عصبانی یا حتی ناراضی به نظر نرسیم. ماجرا از جایی پیچیده میشود که این بایدها دیگر صرفاً مسئولیتهای زندگی نیستند بلکه به معیاری برای سنجیدن ارزش خودمان تبدیل میشوند. اگر بهاندازهی کافی کار نکرده باشیم، احساس گناه میکنیم. اگر استراحت کنیم، فکر میکنیم وقت تلف کردهایم. اگر خواستهای شخصی داشته باشیم که با نیازهای دیگران هماهنگ نباشد، ممکن است خودخواه به نظر برسیم. کمکم یاد میگیریم پیش از آنکه از خودمان بپرسیم: «دلم چه میخواهد؟» بپرسیم: «چه کاری باید انجام بدهم؟» این همان چیزی است که میتوانیم از آن بهعنوان زندگی کردن در حالت «باید» یاد کنیم. وضعیتی که در آن فرد بیشتر از آنکه زندگیاش را بر اساس انتخابها و نیازهای واقعی خود پیش ببرد، تحت تأثیر انتظارات، وظایف و استانداردهایی قرار میگیرد که از بیرون یا در طول سالها از درون به او تحمیل شدهاند.
مریم کمالی