روایت آقا_مِثلی
روایت آقا
سیدعلی خامنه‌ای
کتاب «روایت آقا»؛ خاطرات رهبر معظم انقلاب از زندگی، شخصیت و سلوک علمی و معنوی آیت‌الله سیدجواد خامنه‌ای، پدر و استاد رهبر معظّم انقلاب، از زبان معظّم‌له می‌پردازد.
کتاب «روایت آقا از زندگی پدر» نگاهی صمیمی و در عین حال عمیق به زندگی یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده اما اثرگذار تاریخ معاصر ایران دارد؛ آیت‌الله حاج سیدجواد حسینی خامنه‌ای. این اثر، روایت مستقیم رهبر معظم انقلاب از پدری است که در نگاه ایشان، تنها با عنوان محترمانه و پرمعنای «آقا» شناخته می‌شود؛ واژه‌ای که خود، حامل دنیایی از احترام، ارادت و تربیت است. آیت‌الله حاج‌سیدجواد خامنه‌ای از فقهای برجسته‌ای بودند که سال‌ها در حوزه‌ی علمیه‌ی نجف، از محضر بزرگان فقه و اصول بهره بردند و سپس بیش از نیم قرن، زندگی علمی و معنوی خود را در میان مردم مشهد سپری کردند. با وجود جایگاه علمی و اجتماعی والا، آنچه بیش از هر چیز در شخصیت ایشان جلوه داشت، زهد عملی، ساده‌زیستی آگاهانه و بی‌اعتنایی واقعی به مظاهر دنیا بود؛ ویژگی‌ای که نه با تغییر موقعیت اجتماعی فرزندشان دستخوش تحول شد و نه با شهرت و قدرت، رنگ باخت. این کتاب، زندگی این عالم ربانی را نه از زاویه‌ی تاریخ‌نگاری رسمی، بلکه از خلال خاطرات، مشاهدات و تجربه‌های زیسته‌ی فرزندشان روایت می‌کند؛ روایتی آرام، صادقانه و سرشار از جزئیاتی که معنای واقعی سبک زندگی دینی را آشکار می‌سازد.
برشی از کتاب
«ُنس و رفاقت و گفتگو و رازگویی و خلوت آقا با من بیشتر بود. یعنی فرق من و برادرهای دیگر این بود که من اُنس بیشتری با آقا داشتم... اُنس رفاقتی و طلبگی بود؛ می‌رفتم کنارشان می‌نشستم و گعده می‌کردیم و آقا برای من از جوانی‌ها و قضایای گوناگون خیلی خاطره نقل می‌کرد، من هم با آقا بحث می‌کردم و داستان و تاریخ می‌گفتم. گاهی اوقات هم حرف‌های روشن‌فکرانه با هم می‌زدیم.» (از صفحه‌ی ۲۰۲ کتاب)
کتاب «روایت آقا» در ۳۱۲ صفحه از سوی انتشارات انقلاب اسلامی روانه‌ی بازار کتاب شده است.
مثلی
جمعی از نویسندگان
کتاب «مِثلی» شامل ۲۱ روایت از نویسندگان و فعالان فرهنگ و هنر درباره‌ی نخستین مواجهه‌ی آن‌ها با خبر شهادت رهبر انقلاب، به کوشش مهدی پیرهادی و از سوی انتشارات حافظه‌ی تاریخی ایرانی منتشر شد.
کتاب «مِثلی» مجموعه‌ای از روایت‌های شخصی نویسندگان و فعالان فرهنگی و هنری از روز ابتدایی آغاز جنگ تا لحظه‌ی شنیدن خبر شهادت رهبر انقلاب است؛ اثری که می‌کوشد این واقعه را از دریچه‌ی تجربه‌ها، احساسات و خاطرات افرادی از فضای فرهنگ و هنر ثبت کند.
این کتاب ۲۱ روایت را در بر می‌گیرد و از جمله افرادی که روایت‌هایشان در آن گردآوری شده، می‌توان به سمیه عالمی، فائزه طاووسی، مهدی پیرهادی، محسن آزادی، محمدرضا شهبازی، محمدمهدی شیخ صراف و محمدامین سلیمی اشاره کرد. راویان در این اثر، تجربه‌ی شخصی خود را از آغاز جنگ و لحظه‌های سپری‌شده تا مواجهه با خبر شهادت رهبر انقلاب بازگو کرده‌اند.
برشی از کتاب:
تا شب چند دور اخبار دخترهای مدرسه‌ای تکمیل شد. از تهران اما خبر زیادی نبود. من هم آن «که» را قاطع توی جمله‌ام آورده بودم، خیالم کاملاً تخت بود یا بی‌خیالی‌ام تخت به نظر می‌رسید. می‌دانستم آمار شهدا به این زودی معلوم نمی‌شود، می‌دانستم آوار اصابت‌ها را (چقدر کلمه‌ی «بانک اهداف» جدید و گفتنش سخت است) کمتر نشان می‌دهند تا روحیه‌ی ما حفظ شود. این ماه‌ها جنگ را قدم‌قدم یاد گرفته بودیم.
من اما قرار سلامتی‌ام بیشتر «ندیدن جنگ» بود. اینکه در دریافت حجیم اخبار، تصاویر و فیلم‌ها خیری نیست. این ادامه‌ی فرار قبلی‌ام از جنگ دوازده روزه بود. پیرو عناد نانوشته‌ای با واقعیت، خبری از شهدا نمی‌خواندم، مصاحبه‌ی خانواده‌شان را نمی‌دیدم، به فرماندهان بزرگ فکر نمی‌کردم. فرار به نسبت موفقیت‌آمیزی بود اما شجاعانه، مثل بسیاری زن‌ها و مردهای ایرانی، نه. گیرکرده در «انکار سوگ»، ته‌مانده‌ی طاقتم را مدیریت می‌کردم. البته که نشانه‌ی خوبی نبود. آدم در این مرحله، آماده‌ی دردهای بزرگ‌تر هم نیست. این «هم» را نیز عامدانه می‌نویسم. حالا که از شام نهم اسفند دورم، نوشتنش راحت شده است. وگرنه آن شب یک از هزار هم احتمال سوگ عظیم را نمی‌دادم.
سال شصت و یکم .شماره2968