معرفی کتاب

ضیافت حقیقی
مجموعه سخنرانی‌های
آیت‌الله محمد شجاعی‌رحمة‌الله‌علیه

مجموعه سخنرانی‌های استاد مرحوم، درباره‌ی ماه مبارک رمضان که ابتدای دهه‌ی شصت ایراد فرمودند و چند سال‌ از شبکه‌ی رادیو قرآن پخش شد. به‌علت استقبال مخاطبان از این سخنان گهربار، انتشارات سروش این سخنان گهربار را در قالب کتابی با عنوان «ضیافت حقیقی» منتشر می‌کند.
استاد شجاعی‌رحمة‌الله‌علیه در صدوشصت صفحه از معنای عبودیت تا حفظ رقت قلبی که در ماه مبارک عاید بنده شده است را به‌خوبی شرح می‌دهند.
انواع روزه‌داری و تذکراتی در باب تلاوت قرآن و دعا و درک بهتر شب‌های قدر در کتاب همچون گنجینه‌ایست که آمادگی ورود به ماه ضیافت را بیش از پیش فراهم می‌کند.

برشی از کتاب:
تذکر اول من این است اگر تابه‌حال خوب دعا نکرده‌اید؛ اگر از دعای باتضرع و اصرار غفلت کرده‌اید؛ از این لحظه تا شب اول مصرانه دعا کنید که خدایا مرا به صیام و قیام ماه مبارک موفق بدار.
عبودیت همان تلاش برای نجات است؛ عبودیت رنج است.
استاد می‌فرمایند: «انسان اگر می‌خواهد روزه را آن‌چنان که هست تا حد ممکن بگیرد و به ضیافت خدا برود باید بداند که صاحبخانه خداست. از کارتان کم کنید! از فعالیت‌تان کم کنید!»
ضیافت در درون ماست خلاصی از نفس است.

موسی‌ترین به طور
 سیدعلی شجاعی

کتاب درباره‌ی زندگی و زمانه‌ی حضرت امام موسی کاظم‌علیه‌السلام، هفتمین امام شیعیان است که پس از امام جعفر صادق‌علیه‌السلام، به امامت می‌رسد. متن کتاب ادبی و عاطفی است و توسط انتشارات نیستان به چاپ رسیده است و از زبان شش نفر که مأموریت مراقبت از امام از سوی خلفای عباسی را داشته‌اند، روایت می‌شود. امام جعفر صادق‌علیه‌السلام پس از شهادت پنج نفر را وصی خویش قرار می‌دهد: همسرش حمیده و منصور عباسی و محمد بن سلیمان و امام کاظم‌علیه‌السلام و پسر دیگرش عبدالله بن جعفر. این برای حفاظت از جان وصی و امام بعد از ایشان است. شیعیان نیز چند دسته شده و دسته‌ای به امامت اسماعیل فرزند بزرگ‌تر و از دنیا رفته‌ی امام صادق‌علیه‌السلام و دسته‌ای به امامت عبدالله افطح برادر دیگر امام کاظم‌علیه‌السلام، معتقد می‌شوند. علی بن اسماعیل، برادرزاده‌ی امام کاظم‌علیه‌السلام و فرزند اسماعیل نیز سعایت امام را نزد هارون‌الرشید کرده و دین خود را به دنیایش می‌فروشد. کتاب از زبان راوی اول و آغاز امامت امام و تا شهادت امام به دست سندی بن شاهک و به دستور هارون‌الرشید از زبان راوی ششم روایت می‌شود.

برشی از کتاب:
ما شش تن، نهان‌ترین راز خلافت عباسیان، شش چشم بودیم برای چهار خلیفه. به بلاخیزترین ایام عباسیان و طوفانی‌ترین روزگارشان، از شوال صد و چهل و هشت تا رجب صد و هشتاد و سه. از بودن‌مان تنها همان چهار خبر داشتند و نه بیش و نه حتی خودمان. ما هر شش که دیده‌بان کشتی گرفتار فتنه‌ها، زنده بودیم برای حیات حکومت. در آن قریب سی و پنج سال، جان خلافت به نگاه ما گره خورده بود. ما نهان‌ترین راز خلافت عباسیان، ما که شش چشم برای چهار خلیفه، ما شش تن، من، یزید بن رباح، و من، اشعث بن سیار، و من، زیاد یمانی، و من، ابوبکر بن ابی العوجا، و من، مروان بن جریر، و من، عمر بن مغیره رواسی.

سال شصتم.شماره2940