معرفی کتاب

پیشانی‌های پینه بسته
کامران پارسی‌نژاد

رمان «پیشانی‌های پینه بسته» اثر استاد کامران پارسی‌نژاد، فراتر از یک روایت تاریخی، کاوشی در اعماق پنهان شخصیت‌های دوران صدر اسلام است. این رمان ما را به قلب پرآشوب دوران خلافت حضرت علی‌علیه‌السلام می‌برد، اما نه برای مرور صرف تاریخ، بلکه برای مواجهه با این حقیقت تکان‌دهنده که میان آنچه دیده می‌شود و آنچه واقعاً هست، تضادی عمیق وجود دارد. نویسنده در این اثر، با تسلطی خیره‌کننده بر وقایع، به‌دنبال کشف شکاف میان ظاهر عبادت‌کنندگان و باطن گمراه آن‌هاست.
استاد پارسی‌نژاد با هوشمندی تمام، عنوان کتاب را بر پایه‌ی یک پارادوکس بنا کرده است. «پیشانی‌های پینه بسته» در اینجا نه نشانه‌ی تقوا، بلکه نمادی از آن دسته از انسان‌هایی است که در کلام قرآن، از مرتبه‌ی انسانیت سقوط کرده و به مرتبه‌ای پست‌تر از حیوانیت رسیده‌اند. کسانی که با وجود آثار سجده بر پیشانی، در حقیقت در تاریکی کفر و گمراهی غرق شده‌اند.
قدرت اصلی این رمان در شخصیت‌پردازی‌های چندبعدی آن نهفته است. نویسنده با چنان ظرافت و واقع‌گرایی، چهره‌های دوگانه‌ای را ترسیم می‌کند که در نگاه اول، از عبادت‌کنندگان مخلص به نظر می‌رسند، اما در عمل، دشمنان اصلی اسلام هستند و این تضاد، خواننده را دچار حیرت می‌کند.
یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های این شخصیت‌پردازی، داستان «حرقوص بن زهیر» است. مردی که آثار سجده بر پیشانی‌اش چشم همه را خیره می‌کرد، اما در میانه‌ی تلاطم‌های تاریخی، با پیوستن به خوارج پرده از چهره‌ی واقعی خود برداشت، مقابل امام علی‌علیه‌السلام ایستاد و در نهایت در جنگ نهروان کشته شد، تا پیشگویی پیامبرصلی‌الله‌علیه‌وآله درباره‌ی او بر همگان عیان گردد.
«استاد پارسی‌نژاد» در این کتاب با روایتی روان و در عین حال عمیق، به ما یادآوری می‌کند که در تاریخ، همیشه پیشانی‌های پینه بسته نشانه‌ی تقوا نیستند. گاهی این پیشانی‌ها تنها پوششی برای پنهان کردن باطنی است که در گمراهی مطلق غرق شده است.
این اثر ماندگار، هم‌اکنون از طریق کتاب‌فروشی‌های انتشارات به‌نشر قابل تهیه است.

کوزت‌های دهه‌ی ۶۰
مریم ابراهیمی شهرآبادی

«مریم ابراهیمی شهرآباد» در کتاب جدید خود، «کوزت‌های دهه‌ی ۶۰»، ما را به سفری در گذر زمان می‌برد و از روزگاری می‌گوید که معلم‌ و مدرسه، دنیایی از نظم و گاهی تنبیه بود. روزگاری که با صدای آژیر خطر به پناهگاه می‌رفتیم و تنها سرگرمی‌مان تلویزیونی بود با دو شبکه. با خواندن کوزت‌های دهه شصت، به آن دهه سفر و خاطره‌های کهنه را زنده می‌کنیم و حس خوب یادگاری‌های نوستالژی را به دل می‌نشانیم، می‌خندیم و گاهی هم از این همه استبداد و رفاه دهه‌ی نودی حرص می‌خوریم.
اگر شما یک دهه شصتی هستید، حتماً این کتاب فصل مشترک‌های زیادی با شما دارد و برای خواندنش نباید دل دل کنید. اگر هم نیستید باز هم بخوانیدش، چون باید بدانید یک دهه شصتی چه کشیده است که همه، آن‌ها را به اسم «کوزت» می‌شناسند، شاید با خواندن این کتاب قدر داشته‌هایتان را بهتر بدانید.
ابراهیمی شهرآباد در این رمان طنزش، با چنان تسلطی از آن دوران می‌نویسد، انگار خودش یکی از همان کوزت‌هاست که میان «الله‌اکبرهای همه‌منظوره‌ی نماز» و «تکالیف بی‌پایان» بزرگ شده است. پیچ 360 درجه‌ی گوش، یک پا و دو دست بالا، برو دم دفتر، همگی برخی از داستان‌های این کتاب هستند که خنده بر دل می‌نشانند و همراه یک دهه شصتی به روزگار ما می‌آیند و می‌رسند به دغدغه‌های یک دهه‌ی هشتادی و کنکور و البته اُبهت یک دهه نودی.
این اثر که با افتخار، «نشان درجه یک رشد از سازمان آموزش و پرورش» را در جیب خود دارد و اثباتی است بر اینکه حتی اگر کسی با کتاب میانه نداشته باشد، باز هم نمی‌تواند از کوزت‌های دهه شصت بگذرد. کتابی که مدعی است: «بچه‌های نسل شصت، ققنوس‌هایی بودند که در دل کمبود امکانات، شاد سوختند و مردانه بزرگ شدند.»
با استقبال خوب خوانندگان از چاپ اول و فروش موفق در نشر معارف، این کتاب جای خود را در دل‌ها باز کرد. شما هم اگر می‌خواهید بدانید یک دهه شصتی واقعاً چه کشیده، زودتر سراغش بروید و از خواندن آن لذت ببرید.

سال شصت ویکم.شماره2967