دعای مستجاب

لباس‌ها را آرام تا می‌کرد و روی میز می‌گذاشت. چند روزی بود که فرصت نکرده بود به کارهای خانه رسیدگی کند. هیچ‌وقت به یاد نداشت خانه و زندگی‌اش تا این اندازه به‌ه=‌ریخته باشد. لباس‌های شسته‌نشده گوشه‌ی اتاق جمع شده بود، ظرف‌ها روی هم تلنبار شده بودند و گردوغبار روی بعضی از وسایل نشسته بود.
سلیقه و خانه‌داری‌اش میان فامیل زبان‌زد بود. همیشه دوست داشت خانه مرتب و تمیز باشد و از کار کردن در خانه هیچ‌وقت گلایه‌ای نداشت. برخلاف خیلی‌ها، کارهای خانه برایش فقط یک وظیفه‌ی خسته‌کننده نبود؛ وقتی خانه را مرتب می‌کرد، احساس آرامش بیشتری داشت. آخرین لباس را هم تا کرد و کنار بقیه گذاشت. نگاهی به اطراف انداخت. کمی خسته بود، اما از اینکه بالأخره خانه سر و سامان گرفته بود، لبخند کوتاهی روی لبش نشست. چند لحظه بعد، سراغ سینک ظرف‌شویی رفت. چند روز بی‌نظمی باعث شده بود حتی یک لیوان تمیز هم برایشان نماند. شیر آب را باز کرد و مشغول شستن ظرف‌ها شد.
از پیامبر گرامی اسلام‌صلی‌الله‌علیه‌وآله نقل شده است: «أن النساء أتین النبی‌صلى‌الله‌علیه‌وآله فقلن: یا رسول الله، ذهب الرجال بالفضل یجاهدون ولا نجاهد. فقال: مهنة إحداکن في بیتها تدرک جهاد المجاهدین إن شاء الله؛ زنان نزد پیامبر اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله آمدند و گفتند: ای رسول خدا، مردان فضیلت و پاداش جهاد را از آنِ خود کردند؛ جهاد می‌کنند و ما جهاد نمی‌کنیم. حضرت فرمودند: کار و پیشه یکی از شما در خانه‌اش، پاداش جهاد جهادکنندگان را درمی‌یابد، اگر خدا بخواهد.»
(مسند أبی یعلی، ج ۶، ص ۱۴۰)
  
کارهایش تمام شده بود؛ زودتر از آنچه فکر می‌کرد خانه را مرتب کرده بود. خسته روی مبل نشست و به پشتی آن تکیه داد. می‌خواست چند دقیقه‌ای چشم‌هایش را ببندد که صدای زنگ تلفن بلند شد. به صفحه‌ی گوشی نگاه کرد. سودابه بود.
دکمه‌ی پاسخ را زد و گوشی را کنار گوشش گذاشت. سودابه خیلی زود سلام و احوال‌پرسی کرد و بعد، طبق معمول، شروع کرد به گلایه کردن:
ـ آخه خدا رو خوش نمیاد! همه‌چی افتاده گردن تو. اون دختره‌ی چشم‌سفید رو یادته؟ روز خواستگاری می‌گفت: «مادر شما مثل مادر خودم می‌مونه.» حالا کجاست؟ منم که راه دورم...
نفس عمیقی کشید و آرام گفت: «سودابه جان، غیبت نکن. اون هم حتماً مشکلی داره که نمی‌تونه بیاد کمک. خودم یه کاریش می‌کنم.»
سودابه با تعجب گفت: «وا! وا! ازش دفاع هم می‌کنی؟ نشسته مفت و مجانی تو خونه‌ی مامان، حالا...»
این‌بار اجازه نداد حرفش تمام شود.
ـ گفتم غیبت نکن سودابه. من خوشم نمیاد.
سکوت کوتاهی آن طرف خط افتاد. او هم ترجیح داد دیگر ادامه ندهد. همیشه سعی می‌کرد حتی در سخت‌ترین شرایط، زبانش را از بدگویی درباره‌ی دیگران حفظ کند.
پیامبر گرامی اسلام‌صلی‌الله‌علیه‌وآله درباره‌ی غیبت می‌فرمایند: «سئل عن الغيبة، فقال: أن تذكر أخاك بأسوأ شيء وتدع أحسنه؛ از غیبت پرسیدند، فرمودند: آن است که برادرت را به بدترین صفتش یاد کنی و بهترینش را رها کنی.»
(الجامع فی الحدیث، ج ۱، ص ۵۳۵)
  
غذای بچه‌ها را آماده کرد. بعد ظرف سوپی را که برای مادر پخته بود برداشت و با عجله از خانه بیرون زد. تاکسی اینترنتی پایین منتظرش بود. باید خودش را زودتر می‌رساند. مادرش از شب گذشته تنها بود و قرار بود سعید کنارش بماند، اما نتوانسته بود. وقتی سوار ماشین شد، دلشوره‌ی عجیبی به جانش افتاد. ذهنش پر از فکر شد. اگر بچه‌ها زودتر به خانه می‌رسیدند و با اجاق گاز بازی می‌کردند چه؟ اگر کسی زنگ در را می‌زد و آن‌ها در را برای غریبه باز می‌کردند چه؟
به خودش نهیب زد: «بس کن! نباید اجازه بدی فکرهای بد سراغت بیان.»
سعی کرد ذهنش را آرام کند و به مادرش فکر کند.
در افکار خودش بود که صدای ترمز ماشین او را به خودش آورد.
ـ رسیدیم خانم.
پیاده شد و وارد خانه‌ی مادرش شد. خانه تاریک بود. سکوت سنگینی در فضا نشسته بود. یک‌باره غمی عمیق تمام وجودش را گرفت. تا همین چند وقت پیش، وقتی مادر سرحال بود، چراغ این خانه همیشه روشن بود و صدای رفت‌وآمد و حرف زدنش از اتاق‌ها شنیده می‌شد. آرام در اتاق را باز کرد. مادر خواب بود.
نفس راحتی کشید. ظرف سوپ را داخل یخچال گذاشت و هنوز درست ننشسته بود که تلفنش زنگ خورد. شماره ناشناس بود.
ـ خانم اسکندری؟
ـ بفرمایید.
ـ از جشنواره‌ی داستانی تماس می‌گیرم. داستان شما برگزیده شده.
چند ثانیه چیزی نتوانست بگوید. قلبش از هیجان تند می‌زد. باورش نمی‌شد. مدت‌ها بود برای نوشتن تلاش می‌کرد و حالا دعوت شده بود برای اختتامیه‌ی جشنواره.
تماس که تمام شد، صدای مادرش را شنید: «سهیلا... اومدی مادر؟»
لبخند زد و به‌طرف اتاق رفت.
ـ جانم مادر.
مادر با صدایی خسته اما مهربان گفت: «خیر ببینی مادر. ان‌شاءالله هر چی از خدا می‌خوای بهت بده.»
سهیلا کنار تخت نشست و دست مادر را گرفت. گرمای دستش را میان انگشتانش احساس کرد. دیگر هیچ‌چیز برایش مهم نبود؛ نه جایزه‌ی جشنواره، نه اختتامیه و نه حتی خبری که چند دقیقه پیش شنیده بود.
با خودش فکر کرد شاید این موفقیت، بیشتر از آنکه نتیجه‌ی تلاش خودش باشد، نتیجه‌ی همان دعاهایی است که مادرش سال‌ها در حق او کرده بود.
امام صادق‌علیه‌السلام می‌فرمایند: «ثلاث دعوات لا يحجبن عن الله (تعالى): دعاء الوالد لولده إذا بره، ودعوته عليه إذا عقه؛ سه دعاست که از خداوند پوشیده نمی‌ماند: دعای پدر و مادر برای فرزند، هنگامی که فرزند به آنان نیکی کند، و دعای آنان علیه فرزند، هنگامی که فرزند عاق شود...»
(الأمالی، شیخ طوسی، ج ۱، ص ۲۸۰)

سال شصت ویکم.شماره2967