از آخر مجلس شهدا را چیدند...

 که عشق آسان نمود اول... 
ما به وسیله یک معرف با هم آشنا شدیم. دخترخاله پدرم که همسایه خانواده علی‌آقا بودند و همدیگر را می‌شناختند وقتی مطلع می‌شوند آن‌ها برای پسرشان دنبال یک دختر می‌گردند من را به آن‌ها معرفی می‌کنند. سال ۸۳ بود که آن‌ها به خواستگاری آمدند و طبق رسم و رسوم، ما وارد باب گفتگو و صحبت شدیم. چند ماهی این آشنایی به درازا انجامید و بعد چندین جلسه صحبت و مشاوره بالأخره من جواب مثبت دادم. علی‌آقا جلوتر از من به نتیجه رسیده و به حضرت معصومه‌سلام‌الله‌علیها توسل کرده بود که اگر این آشنایی سرانجامی داشت در حرم ایشان خطبه عقدمان جاری شود. برای همین اردیبهشت‌ماه با خانواده به قم رفتیم و مراسم عقدمان در حرم مطهر انجام شد و سال ۸۴ هم سر خانه و زندگی‌مان رفتیم و سه سال بعد خدا امیرعلی را به ما هدیه داد. 

 ملاک‌هایی برای انتخاب شریک زندگی 
آن زمان ایمان، صداقت، اخلاق جزو اولویت‌های من برای انتخاب شریک زندگی بود. نه اینکه ملاک‌های دیگری نداشتم، تحصیلات برایم مهم بود، دوست داشتم کسی که به‌عنوان همسر انتخاب می‌کنم شغل مناسبی داشته باشد و بتواند مایحتاج اولیه زندگی را فراهم کند و به خانواده‌اش وابستگی مالی نداشته باشد اما سه موردی که اول نام بردم بیش از همه این‌ها برایم مهم بود. 
وقتی علی‌آقا به خواستگاری آمدند و با هم صحبت کردیم من صداقت، پاکی و حجب و حیا را در ایشان دیدم. از طرفی حرف‌هایمان تقریبا به هم نزدیک بود. شاید برخی از ویژگی‌هایی که من در ذهنم داشتم در وجود او نبود اما حرف‌هایش به دلم نشست. خواستگاری و آشنایی ما بر پایه عشق و عاشقی نبود و خیلی با عقل و منطق جلو می‌رفت اما بعد از چند جلسه آن مهر و محبتی که برای شروع یک زندگی لازم است در دل هر دوی ما شکل گرفت و احساس کردیم می‌توانیم در کنار هم زندگی کنیم و بر همین اساس ازدواج ما شکل گرفت. 

 یک زندگی مثل باقی زندگی‌ها 
من آن زمان شناخت و اطلاعات زیادی درباره سپاه نداشتم. چون در خانواده خودمان ارتشی داشتیم همیشه در ذهنم ارگان نظامی مساوی ارتش بود. می‌دانستم کارشان مأموریت دارد ولی از مشکلات زندگی با افرادی که این شغل را دارند خبری نداشتم به همین خاطر در زمان خواستگاری شغل علی‌آقا برایم حساسیت خاصی ایجاد نکرد و ایشان هم خیلی دراین‌باره با من صحبت نکردند.
بعد از اینکه زیر یک سقف رفتیم بیشتر با شغل و شرایط کاری‌اش آشنا شدم. حدود ۸،۷ ماه بعد از ازدواج یک مأموریت سه ماهه خارج از کشور برایش پیش آمد. تحمل این دوری آن هم در ابتدای زندگی که عشق و علاقه و محبت در اوج هست، خیلی برایم سخت بود. تازه مجبور شد علاوه بر آن سه ماه، ۱۵ روز دیگر هم بماند که این چند روز حتی از آن سه ماه هم سخت‌تر گذشت و مدام برای برگشتش لحظه‌شماری می‌کردم. 
اما در کل شرایط زندگی‌مان خیلی سخت نبود چون علی‌آقا آدمی نبود که مشکلات کارش را به خانه بیاورد و درباره آن صحبت کند. اگر هم من می‌پرسیدم می‌گفت من هم چیزی بگویم شما که سردرنمی‌آوری، پس چیزی نگویم بهتر است. 
برنامه زندگی‌مان یک روال عادی و طبیعی داشت مثل بقیه زندگی‌ها. کارش سرجای خودش بود و زندگی شخصی هم جای خودش. خیلی خوب می‌توانست این‌ها را در کنار هم مدیریت کند. خلاصه شرایط به‌گونه‌ای نبود که من مدام بخواهم به این فکر کنم که ممکن است چه اتفاقی بر سر همسرم رخ دهد.  
برخلاف چیزی که بقیه درباره زندگی افراد سپاهی تصور می‌کنند، ما یک زندگی در سطح معمولی داشتیم و از لحاظ شرایط مالی دستمان آن‌قدر باز نبود که در رفاه کامل به سر ببریم. یک خانه مستأجری داشتیم و با سختی اجاره‌نشینی، جابه‌جایی و... آشنا بودیم. بعد از یک سال زندگی تازه توانستیم یک موتور تهیه کنیم و خیلی از هم خرید آن ذوق کردیم. با همه مشکلات الحمدالله هیچ وقت لنگ نماندیم و لطف و رحمت خدا همیشه شامل حالمان بود. 

 مسیری منتهی به عاقبت‌بخیری 
پدر علی‌آقا ارتشی بودند و کل ۸ سال دفاع مقدس در جبهه حضور داشتند و حتی پس از آن هم مدام به مأموریت می‌رفتند و زمان‌های کمی را در کنار خانواده بودند. مادرشان می‌گفت از آنجایی که من با یک نظامی زندگی کرده و می‌دانستم چقدر شرایط سخت است خیلی با  ورود علی‌آقا به سپاه و کار نظامی موافق نبودم. علی‌آقا پیشنهاد می‌دهد یک سفر مشهد بروند و در آنجا برای این کار استخاره کنند. جواب استخاره می‌گوید در این مسأله عاقبت‌بخیری وجود دارد و همین باعث می‌شود مادرشان به این کار رضایت دهند. 

 حضوری که در خانه حس می‌شد 
وقتی افراد وارد زندگی مشترک می‌شوند کمی زمان می‌برد تا اخلاق‌های یکدیگر دستشان بیاید و نسبت به اخلاق و روحیات هم شناخت کاملی پیدا کنند. شاید به مرور زمان هیجانات و محبت شدید اولیه کمی افت پیدا کند اما اگر شناخت و ارتباط بین دو نفر به خوبی شکل بگیرد عمق محبت دو طرف به هم بیشتر می‌شود. اگر یک روز یکی از آن‌ها در خانه نباشد، طرف دیگر جای خالی‌اش را کاملا حس می‌کند و تحمل دوری سخت می‌شود. 
علی‌آقا خیلی شوخ‌طبع بودند و مدام در حال جنب و جوش. وقتی به خانه می‌آمدند اهل این نبودند یک گوشه‌ای بنشینند و مثلا سرشان به دیدن تلویزیون یا گشت و گذار در موبایل گرم شود بلکه حضورشان کاملا در خانه حس می‌شد. پارک می‌رفتیم، گشت و گذار می‌کردیم، به خانه اقوام سر می‌زدیم و... 

 ما سینه زدیم، بی‌صدا باریدند... 
شهید شیردل ارادت خاصی به امام حسین‌علیه‌السلام داشتند. در طول دهه محرم همیشه مراسم می‌رفتند. همان اولین مأموریتی که اوایل ازدواج رفتند، مصادف شده بود با ایام محرم و وقتی برگشتند شب عاشورا بود. در خاطراتی از ایشان به یادگار مانده درباره آن سفر نوشته‌اند خیلی دارد به من سخت می‌گذرد. الان که پرواز دارم تاسوعاست و اینجا خبری از مراسم نیست. ان‌شاالله شب می‌رسم تهران.
روز عاشورا با اینکه فقط چند ساعت استراحت کرده بودند صبح زود بلند شدند اول به خانه مادربزرگشان که هر سال نذری داشتند، سری زدیم و بعد هم برای شرکت در مراسم عزاداری به بازار تهران رفتیم.  
همیشه می‌گفت بعضی روضه‌ها خیلی اذیتم می‌کند و زیاد نمی‌توانست آن‌ها را گوش کند. اگر درست در خاطرم مانده باشد یکی از آن‌ها روضه حضرت رقیه بود. خیلی به خاندان اهل‌بیت ارادت داشتند. ارادتش هم این طور نبود که در ظاهر باشد. شبیه آن شعری که برای حضرت آقا خواندند: 
«ما سینه زدیم بی‌صدا باریدند
از هر چه که دم زدیم آن‌ها دیدند 
ما مدعیان صف اول بودیم
از آخر مجلس شهدا را چیدند»
همیشه در هیأت‌ها یک گوشه می‌ایستاد و اهل جلو رفتن و در مرکز توجه قرار گرفتن نبود. ارادتش به اهل‌بیت چیزی بود بین خودش و خدای خودش. شاید به ظاهر ایشان نمی‌خورد که قرار است شهید شود. دوستانش می‌گفتند ما هر کسی را فکر می‌کردیم شهید شود جز علی‌آقا. البته من می‌دانستم که شهادت را دوست دارد اما اهل بیان این حرف‌ها برای کسی نبود. 

 امیرعلی؛‌ دلبر و عشق بابا 
سال ۸۸ خدا امیرعلی را به ما هدیه داد. از آنجایی که علی‌آقا تک پسر بودند،‌ امیرعلی به ‌عنوان نوه‌پسری در خانواده خیلی عزیز بود و همه به او محبت داشتند. خود شهید شیردل هم او را خیلی دوست داشت و می‌گفت چقدر دل می‌برد. امیرعلی تُک زبانی صحبت می‌کرد یک بار وقتی تازه زبان باز کرده بود، من و پدرش کنار هم نشسته بودیم که امیرعلی آمد و با همان حالت شیرین تک زبانی صحبت کرد. علی‌آقا گفت وای امیرعلی دارد مرا به خودش پایبند و وابسته می‌کند. گفتم خب طبیعی است، عزیزتر از فرزند که برای پدر و مادر کسی نیست. شهید شیردل گفت:‌ نه من نباید این‌قدر به این بچه وابسته شوم. من آن زمان درک نکردم چرا این حرف را می‌زند و در ذهنش چه می‌گذرد. 
خیلی به امیرعلی محبت داشت. با هم شمشیربازی می‌کردند و کشتی می‌گرفتند. گاهی وسط بازی یک دفعه خنجر اسباب‌بازی را از پشت به امیرعلی می‌زد و می‌گفت یادت باشد هیچ‌وقت فریب دشمنت را نخوری. بعضی شب‌ها هم برای او کتاب قصه می‌خواند. 
آذرماه سال ۹۳ آخرین جشن تولد امیرعلی بود که پدرش حضور داشت و جشن تولد مفصلی گرفتیم. علی‌آقا گفت برویم چیزهایی که امیرعلی دوست دارد و قبلا از آن‌ها نام برده، بخریم. خانواده را هم دعوت کردیم و چندتایی هم عکس آتلیه‌ای گرفتیم. انگار خود علی‌آقا حس کرده بود که ممکن است دیگر نباشد. 

 راهی سفر عشق 
جنگ سوریه تقریبا از سال ۹۰ شروع شد و من بعدها فهمیدم از سال ۹۱ همسرم در پی اعزام بوده و بر این مسأله اصرار داشته است. از آنجایی که علی‌آقا درباره کارش زیاد صحبت نمی‌کرد و آن زمان هم بحث سوریه خیلی در رسانه‌ها مطرح نمی‌شد من خیلی از شرایط اطلاع نداشتم و نمی‌دانستم آنجا چه خبر است. وقتی هم شهیدی می‌آوردند و من از همسرم درباره آن‌ها سؤال می‌کردم می‌گفت آن‌ها به‌عنوان مستشار در آنجا حضور دارند. یادم هست سال ۹۳ یک بار که به بهشت‌زهرا رفته بودیم سه مزار شهید افغانستانی دیدم که رویش نوشته «شهید مدافع حرم، محل شهادت سوریه» برایم خیلی عجیب بود و می‌گفتم اولا این‌ها در سوریه چه می‌کردند، دوما حالا که شهید شدند چرا در تهران دفن هستند!
بعدها کم‌کم فهمیدم در سوریه چه خبر است. علی‌آقا به شدت پیگیر بود که اعزام شود. فرمانده‌شان می‌گفت:‌ من به سختی به او اجازه دادم. چون می‌دانستم هم تک پسر است هم زن و بچه دارد. او آن‌قدر اصرار داشت که فرمانده‌شان شرطی برای او گذاشت و یک پروژه به او داد و گفت اگر بتوانی این را، در دو، سه هفته تمام کنی تو را اعزام می‌کنم. علی‌آقا هم شبانه‌روز کار کرد و پروژه‌ای که حدودا دو ماه طول می‌کشید را ظرف دو هفته انجام داد تا اعزام شود. 
خلاصه اسفندماه سال ۹۴ بود که گفت کارهای اعزامش به سوریه درست شده و همین روزها راهی می‌شود. ما اصولا تعطیلات عید تهران نبودیم و مسافرت می‌رفتیم اما آن سال برای اینکه ممکن بود یکدفعه اعلام کنند که اعزام انجام می‌شود، مسافرت نرفتیم و به پیشنهاد علی‌آقا تهران‌گردی کردیم و به اقوام سر زدیم. تا اینکه خبر دادند سیزده فروردین روز حرکت آن‌هاست. قرار بود کل خانواده‌شان جمع شوند و به ویلای یکی از اقوام بروند من هم از علی‌آقا خواستم اگر می‌شود روز سفرش را تغییر دهد تا ما هم برویم و دور هم باشیم. نه نیاورد و گفت صحبت می‌کنم اما در نهایت موافقت نشد. از من خواست خانواده‌اش را برای نهار دعوت کنم تا قبل از رفتن دیداری با آن‌ها داشته باشد. به هیچ‌کس جز من نگفته بود که کجا می‌خواهد برود. به خانواده گفته بود می‌رود لبنان. از آنجایی که دیگر می‌دانستم در سوریه چه خبر است و در شرایط جنگی هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست و احتمال خطر وجود دارد، از او خواستم به خانواده‌اش بگوید کجا می‌رود که اگر اتفاقی افتاد دلخوری پیش نیاد اما علی‌آقا مخالفت کرد و گفت اگر به مادرم بگویم دلشوره می‌گیرد و طاقت نمی‌آورد. 
البته مادرشان بعدا گفت ما همان زمان احساس کرده بودیم که او به سوریه می‌رود. پدرشان هم که برای بدرقه به فرودگاه آمدند اصرار داشتند از طریق دوستانشان بفهمند علی‌آقا کجا می‌رود. 
شهید شیردل ۱۳ فروردین اعزام شدند، ۴۸ روز در سوریه بودند و ۳۰ اردیبهشت ماه به شهادت رسیدند. 

 مرگ من با شهادت است 
علی‌آقا درباره شهادت به‌خصوص آن اوایل ازدواجمان چند باری صحبت کرده بود. آن زمان که اصلا خبری از جنگ نبود به من می‌گفت مرگ من با شهادت است. من می‌گفتم حالا کو جنگ که شما بخواهی در آن شهید بشوی؟‌ همه چیز در امن و امان است. سر به سرش می‌گذاشتم و به شوخی می‌گفتم مطمئنی شهید می‌شوی؟ البته این اواخر برعکس شده بود خیلی حرفی از شهادت نمی‌زد. برخی اوقات هم که حرفی می‌زد من اکثرا به شوخی و خنده می‌گرفتم و اصلا در تصورم این نبود که ممکن است این اتفاق به همین زودی‌ها رخ دهد.
 
تصمیم در وقت طلایی 
وقتی از رفتن به سوریه صحبت کردند من خیلی مخالف نبودم. گاهی اوقات به اینکه ممکن است برای او اتفاقی بیفتد فکر می‌کردم ولی می‌گفتم عمر دست خداست. واقعا اعتقاد داشتم که تا خدا نخواهد برگی بر زمین نمی‌افتد. وقتی دیدم چقدر او علاقه به رفتن دارد نه نیاوردم. البته این‌طور نبود که خیلی ریلکس و آرام باشم،‌ احتمال خطر می‌دادم ولی همیشه به زخمی شدن و جانبازی فکر می‌کردم نه شهادت. 
الان هم اگر کسی به من بگوید چرا گذاشتی برود می‌گویم ایشان اگر اینجا هم بود در آن زمان مشخص که خدا برایش تعیین کرده از دنیا می‌رفت حالا خداوند به او توفیق داد که با شهادت برود. او لیاقت شهادت را داشت و خدا هم مزد و پاداش کارهایی که انجام داده بود را با شهادت به او عطا کرد. او عاشق شهادت بود و همیشه می‌گفت دعا کن شهید شوم. آدم‌ها وقتی چیزی را دوست داشته باشند و برایش تلاش کنند به آن می‌رسند. 
او در وصیتش نوشته برای دفاع از حرم خانم حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها عازم سوریه شده تا در روز قیامت شرمسار خاندان اهل‌بیت نباشد. نوشته من به اختیار خودم راهی این سفر شدم و هیچ ارگان و شخص خاصی مرا مجبور به این کار نکرده است. کسی که برای انجام کار و تصمیم درست اراده قوی داشته باشد، پاداشی جز شهادت ندارد. 
ما فکر می‌کنیم شهدا مافوق بشری هستند و زندگی‌‌شان عجیب و غریب است در صورتی که اصلا این‌گونه نیست آن‌ها هم مثل ما زندگی می‌کنند. آدم‌های دنیا بریده نیستند، دنیا را دارند اما خودشان را به آن وابسته نمی‌کنند. می‌دانند بالاتر از این دنیا هم چیزی وجود دارد. 
آن‌ها به موقع تصمیم گرفتند. ما برخی مواقع دوست داریم کاری را انجام دهیم اما زمان را از دست می‌دهیم. مثلا می‌خواهیم به کسی کمک مالی کنیم اما این‌قدر شیطان ما را وسوسه می‌کند و دودوتا چهارتا می‌کنیم که فرصت از دست می‌رود و کسی دیگر به آن شخص کمک می‌کند. اسباب و وسایل خدا بی‌شمار است و معطل ما نمی‌ماند اما شاید خدا این فرصت را در اختیار من قرار داده تا رشدی به دست آورم که من در لحظه استفاده نمی‌کنم و آن را از دست می‌دهم. اما فرق شهدای مدافع حرم در این است که در وقت طلایی تصمیم گرفتند و رفتند. البته فقط به شهادت نیست، خیلی از افراد که سال‌ها در جبهه و جنگ بودند مثل سردار همدانی و سردار سلیمانی در جوانی به فیض شهادت نرسیدند چرا که در سرنوشتشان نوشته شده بوده که بمانند و خدمت بیشتری کنند آن هم برحسب وظیفه راهشان را ادامه دادند تا بالأخره در زمانی که برایشان در نظر گرفته شده بود توفیق شهادت نصیبشان شد. 
یک‌بار امیر‌علی که خیلی بی‌تاب شده بود گفت کاش بابا نرفته بود. اگر من و تو را دوست داشت نمی‌رفت. به او گفتم اتفاقا بابا خیلی ما را دوست داشت اما وظیفه خودش می‌دانست که در آن زمان برود. اگر هم نمی‌رفت و اینجا می‌ماند از دنیا می‌رفت. چون زمان مرگ قطعی مشخص است. در همین دو، سه سال اخیر چند نفر براثر کرونا از دنیا رفتند؟ روزانه چند نفر به خاطر تصادف و بلایای طبیعی و... جانشان را از دست می‌دهند؟!‌ وقتی زمانش برسد فرد از دنیا می‌رود حالا اگر توفیق داشته باشد این رفتن به صورت شهادت است. 
مدافعین حرم با علم و آگاهی از اینکه پا در چه راهی می‌گذارند آن را انتخاب کردند. اصلا هنرشان این بود که می‌دانستند به چه مسیر پر خطری می‌روند و آن را انتخاب کردند. کسی هم آن‌ها را مجبور نکرده بود اما احساس وظیفه و دِیْن آن‌ها را به این راه کشاند که از عزیزترین چیزهایشان یعنی جان و خانواده‌شان بگذرند. 
آن‌ها می‌دانستند کجا می‌روند، می‌دانستند چه اتفاقی در پیش دارند ولی گفتند خدایا برای رضای تو می‌آییم، برای دفاع از حرم حضرت زینب می‌آییم و برای دفاع از دینت می‌آییم. بالاتر از همه این مسائل در خطر افتادن دین اسلام بود. داعش ادعای مسلمانی داشت و به همین نام انسان‌ها را می‌کشت و قتل‌عام می‌کرد. خیلی از مردم دنیا تفاوت داعش با اسلام را نمی‌دانستند. مدافعین حرم وقتی دیدند پای دین و حرم اهل‌بیت در میان است، همه چیز را پشت سر گذاشتند و رفتند. گفتند عزیزترین چیزمان، جانمان است آن هم فدای دین تو، فدای حرم حضرت زینب. چون این‌طور خالصانه رفتند خداوند هم بهترین پاداش را به آن‌ها داد.

 خبر آمد خبری در راه است... 
تا قبل از ۳۰ اردیبهشت ما با علی‌آقا مدام در تماس بودیم اما از این تاریخ به بعد خبری از او نبود. چون گفته بود برگشتش نزدیک است و تولدش هم سوم خرداد بود من مشغول سامان دادن کارها و گرفتن هدیه بودم. نیروهای سپاه از شهادت او مطلع بودند فقط دنبال فرصتی می‌گشتند که خبر را به بهترین نحو به خانواده منتقل کنند. ما که از چیزی خبر نداشتیم مدام از این و آن پیگیر بودیم که بدانیم چه اتفاقی افتاده است ولی کسی پاسخگو نبود. از ۳۰ اردیبهشت تا سوم خرداد که همزمان با سالروز تولد علی‌آقا، خبر شهادت را به ما دادند خیلی سخت گذشت. 
شهید دوستی صمیمی داشتند که فقط با آن‌ها ارتباط خانوادگی داشتیم و مدتی بود به کرمانشاه نقل مکان کرده بودند و از هم دور افتاده بودیم و ارتباط کمی داشتیم. ولی در یکی از همان روزهای بی‌خبری همسرشان با من تماس گرفتند و حال و احوال کردند و سراغ علی‌آقا را گرفتند. من یکدفعه ته دلم خالی شد و نگران شدم اما ایشان گفت برای همسرش در یکی از ارگان‌ها مشکلی پیش آمده که علی‌آقا گفته دامادمان حسین می‌تواند این مشکل را حل کند. چون اسم حسین‌آقا را برد من خیالم کمی راحت شد و گفتم حتما خود علی‌آقا چیزی گفته وگرنه این‌ها از کجا باید اسم او را بدانند. من هم گفتم به ایشان خبر می‌دهم که با شما تماس بگیرد. 
خلاصه حسین آقا تماس می‌گیرد و خبر شهادت را به او می‌‌دهند ولی باز هم ما بی‌اطلاع بودیم. اول از همه  پدر علی‌آقا در جریان قرار گرفت. به او گفته بودند علی‌آقا مجروح شده و به این بهانه او را به بیمارستان برده بودند تا دوست و همراه علی‌آقا که مجروح شده و در بیمارستان بستری بوده خبر را بدهد. 
من جزو نفرات آخر بودم که مطلع شدم. خانواده علی‌آقا تماس گرفتند و به مادرم گفته بودند علی‌آقا را دارند به تهران می‌آورند و خواسته بودند که من به آنجا بروم تا همه با هم به فرودگاه برویم. من تقریبا مطمئن بودم که علی‌آقا به شهادت رسیده، از دو روز قبل مدام یکی در گوشم می‌گفت او شهید شده اما من باور نداشتم یعنی نمی‌خواستم باور کنم. وقتی به خانه پدر علی‌آقا رسیدم دیگر همه چیز مشخص شد ولی چون نتوانسته بودند پیکر او را عقب بیاورند پذیرش مسأله شهادت مخصوصا برای پدرشان کمی سخت بود. ایشان می‌گفتند تا پیکر علی را نبینم، باور نمی‌کنم. 

 یک سال سخت چشم انتظاری 
دوستان شهید شیردل دیده بودند وقتی او داخل ماشین بوده تیر خورده و روی فرمان افتاده است اما چون موقعیت خطرناکی بوده و از هر طرف به سمت ماشین شلیک می‌شده نتوانسته بودند او را عقب بکشند. یکسال بعد چند روز بعد از سالگرد، پیکر علی‌آقا در یک قبر دسته‌جمعی که ۷۰، ۸۰ زن و مرد و کودک در آن بودند، پیدا شد. 
من همان لحظه که خبر شهادت را به من دادند، آن را باور کردم و می‌دانستم اگر روزی بخواهد برگردد چون مدت زمانی گذشته دیگر چیز زیادی از پیکر باقی نمانده است. تقریبا 3، 4 ماه بعد از شهادت از طرف سپاه ما را به همراه دو، سه خانواده دیگر به سوریه بردند. من، مادر علی آقا و امیرعلی راهی شدیم ولی پدرشان نیامد و گفت تا پیکرش برنگردد من جایی نمی‌آیم. با خودم گفتم می‌روم و از خود حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها می‌خواهم که پیکر برگردد. آن زمان اوج جنگ بود و سوریه بسیار ناامن. وقتی وارد حرم شدیم هیچ‌کس در حرم نبود،‌ در و دیوارها همه جای تیر و ترکش داشت و غربت عجیبی بر فضا حاکم بود. مردم 

هم همه آشفته و جنگ‌زده بودند. وقتی این اوضاع را دیدم خطاب به شهید گفتم اگر خودت دوست داری در اینجا بمانی من چرا برای برگشت اصرار کنم؟ همان‌جایی که دوست داری بمان و دیگر اصراری برای بازگشت پیکر نداشتم. تا اینکه یک سال بعد بر اساس خواست خدا پیکر پیدا شد و برخلاف آن چیزی که تصور داشتیم وضعیت پیکر خیلی بد نبود که نیاز به تشخیص DNA باشد. بدن تقریبا سالم بود و فقط مقداری از سر و صورت از بین رفته بود. از روی حلقه، انگشتر و لباسی که به تن داشتند سریع کار شناسایی انجام شد. کسانی که از نزدیک شاهد ماجرا بودند می‌گفتند انگار روی بدن همه پیکرهای دیگر قبر دسته‌جمعی که همه متلاشی شده بودند، این پیکر خوابیده بود.

 دیدار خصوصی 
بر اساس چیزی که همیشه از پیکر شهدای گمنام دیده بودم تصور می‌کردم پیکر شهید شیردل هم همین وضعیت را دارد و من باید با یک مشت استخوان روبرو شوم و برای چنین دیداری خودم را آماده کرده بودم اما همان طور که گفتم قضیه متفاوت بود. وقتی پیکر را دیدم انگار خود علی‌آقا مقابلم خوابیده بود. به او گفتم خوش به حالت، به آن چیزی که می‌خواستی رسیدی. احساس می‌کردم خودش در آنجا حضور دارد و در کنارش ائمه هم هستند. برای همین مدام تکرار می‌کردم سلام مرا به حضرت زهرا‌سلام‌الله‌علیها برسان. سلام من را به امام حسین‌علیه‌السلام برسان. می‌گفتم می‌دانم کنارشان هستی. با او حرف می‌زدم و خوشامد می‌گفتم. وقتی اعلام کردند همه بروند تا شهید را کفن کنند، من گفتم می‌خواهم بمانم و خودم این کار را انجام دهم. جالب اینجاست که من یک ترس خاصی از مرده داشتم و دارم. سه ماه قبل از بازگشت پیکر علی آقا مادربزرگم فوت کردند، من با وجود اینکه بسیار به او علاقه داشتم و بیشتر اوقات بچگی‌ام را در کنارش گذرانده بودم، جرأت نکردم بروم و او را از نزدیک ببینم. هنوز هم تمایلی به دیدن مرده از نزدیک ندارم. ولی وقتی در کنار پیکر علی آقا قرار گرفتم اصلا احساس ناراحتی و ترس نداشتم. احساس می‌کردم خود او حضور دارد. خودم همه کار را انجام دادم. تربت روی چشم‌ها و در دهانش گذاشتم. خواستم سربندی که روی سرش بسته‌اند را باز کنند و به من بدهند. وقتی کارهای کفن تمام شد همه آمدند و مراسمی برگزار شد. همسر شهید سلطان‌مرادی که هنوز پیکر همسرشان آن زمان برنگشته بود، از لحظه اول کنارم بودند با شوخی به من گفتند می‌خواهم برایت دیدار خصوصی بگیرم. بعد مراسم دوباره همه رفتند ولی من ماندم. آن شب فقط من بودم و شهید. یکی از دوستانشان هم آمد و مداحی کرد و باعث شد بعد مدت‌ها حسابی گریه کنم و سبک شوم.
در مراسم تشییع هم قبل از اینکه کسی بر سر مزار برسد خودم را به آنجا رساندم و داخل قبر رفتم و نماز و دعا خواندم. فضای قبر و مزار فوق‌العاده آرام‌بخش بود. 
علی‌آقا به من وصیت کرده بود من به هر صورتی که از دنیا رفتم برایم زیاد زیارت عاشورا بخوانید و آن روز بدون اینکه کسی اعلام کند همین طور زیارت عاشورا بود که خوانده می‌شد. 

 بابای قهرمان امیرعلی 
شهادت و و شنیدن خبر آن خیلی سخت و دشوار بود اما هیچ چیز به اندازه دادن خبر شهادت به پسرم مرا اذیت نکرد. امیرعلی به پدرش سفارش داده بود از سوریه یک لباس نظامی و یک بی‌سیم سوغات بیاورد. علی‌آقا از من خواست زودتر بی‌سیم را بخرم و بگویم بابا برایت فرستاده است. همین کار را هم کردم و او خیلی ذوق داشت. برای اینکه بتوانم به بهترین نحو خبر شهادت پدرش را به او بدهم با مشاور صحبت کردم. گفت سیاه نپوشید و‌ به امیرعلی برای شنیدن و باور این خبر زمان بدهید. یک مرتبه چیزی به او نگویید. حدود 4، 5 روز زمان برد. بعد از آن که از مراسمات به خانه مادرم برمی‌گشتم لباس مشکی‌ام را درمی‌آوردم که امیرعلی نبیند. مجبور بودم خیلی عادی و معمولی برخورد کنم و این واقعا سخت بود. علی آقا یکی، دو هفته قبل از شهادتش در یکی از تماس‌های تلفنی به من گفت هدی اگر اتفاقی برای من افتاد به امیرعلی بگو بابات یک قهرمان بود. و من برای خبر دادن به امیرعلی از همین مسأله استفاده کردم. به او گفتم می‌دانی بابا چه چیزی را خیلی دوست دارد؟‌ گفت من را خیلی دوست دارد. گفتم درست است اما بعد از تو شهادت را خیلی دوست دارد و همیشه دعا می‌کند شهید شود. امیرعلی در تعزیه شهادت را دیده بود و معنا و مفهومش را می‌فهمید. گفتم می‌دانی چه کسانی شهید می‌شوند؟‌ گفت کی؟ گفتم قهرمان‌ها. یکدفعه گفت ولی بابای من قهرمان نیست. یعنی اصلا نمی‌خواست باور کند. 
آن شب دیگر چیزی نگفتم. در طول چند روز مدام به امیرعلی می‌گفتم بابا خیلی دوست دارد شهید شود، دعا کن به آرزویش برسد. خیلی ناراحت بود و می‌گفت من دعا نمی‌کنم. اگر بابا شهید شود چه کسی ما را ببرد بگرداند و برایم چیزهایی که دوست دارم بخرد؟ 
هر روز از او می‌پرسیدم دعا کردی؟ آخر یک روز گفت بله مامان دعا کردم. همان موقع به او خبر شهادت پدرش را دادم. خیلی گریه کرد. از اینکه همه از ماجرا خبر دارند صحبتی نکردم و گفتم دلم می‌خواهد این خبر را خودت به بقیه بگویی. فردایش به خانواده شهید خبر دادم و به منزلمان دعوتشان کردم و گفتم می‌خواهم امیرعلی خبر را به شما بدهد. همه بغض‌هایشان را خوردنده بودند و سعی می‌کردند واکنشی نداشته باشند. امیرعلی آمد و رو به مادربزرگش گفت مامان‌جون می‌دونی چی شده؟ بابای من یک قهرمان است و شهید شده. همه با وجود ناراحتی که در دل داشتند خودشان را خوشحال نشان دادند، برایش دست زدند و اظهار خوشحالی کردند و گفتند چقدر خوب که بابایت قهرمان است.

 بعد از شهدا شما چه کردید؟ 
در قضیه شهادت بچه‌ها خیلی اذیت می‌شوند از طرفی برای همسران شهدا هم خیلی سخت است چون هیچ مادری نمی‌تواند درد و ناراحتی بچه‌اش را تحمل کند. دردی که هیچ کاری برای تسکینش نمی‌شود انجام داد.  
ما پای اعتقادات‌مان ایستاده‌ایم. در زندگی برای همه سختی وجود دارد و خدا با مسائل مختلف انسان را آزمایش می‌کند. خانواده شهدا هم منتی بر سر کسی ندارند و اجرشان را از خدا می‌گیرند. شهدا خودشان خواستند و رفتند و خدا هم از خانواده و بچه‌های شهدا مراقبت می‌کند. اما اینکه انسان می‌بیند برخی بی‌تفاوت به خون شهدا هر کاری دلشان می‌خواهد انجام می‌دهند یا راحت می‌گویند می‌خواستند نروند. معلوم نیست چقدر گرفتند و چی به آن‌ها داده‌اند که حاضر به رفتن شدند این‌ها ناراحت‌کننده است. البته من خودم از این حرف‎‌‎ها ناراحت نمی‌شوم چون اعتقاد دارم هر سختی‌ای که باشد می‌گذرد و خدا بهترین را جایگزینش می‌کند ولی این خود افراد هستند که ضرر می‌کنند. ما مدیون شهدای دفاع مقدس و مدافع حرم هستیم. این همه جوان شهید شدند، خانواده‌ها بی‌سر و سامان شدند،‌ بچه‌ها بی‌پدر شدند، پدر و مادرها داغدار شدند و... نمی‌شود این‌ها را ندید گرفت و به راحتی انقلاب را از دست داد. آن دنیا بابت قطره قطره خون شهدایی که در راه به ثمر نشستن و حفاظت انقلاب ریخته شده از ما بازخواست خواهد شد. از ما می‌پرسند آن‌ها رفتند شما که ماندید چه کردید؟ برای اینکه این انقلاب و نظام را حفظ کنید، برای اینکه ایمان مردم‌تان حفظ شود و جوان‌هایتان از دست نروند چه کردید؟ حتی من به‌عنوان همسر شهید باید جوابگو باشم. 
بعد از شهادت علی‌آقا به یکی از دوستانشان که به منزلمان آمده بودند، گفتم شما و دیگر همکاران علی‌آقا در قبال بچه‌های شهدا مسئولید. از این جهت که آن‌ها شما را می‌بینند و الگو می‌گیرند. این بچه‌ها می‌گویند بابای ما رفت شهید شد این‌ها که ماندند چه کار می‌کنند؟ اگر پایتان را کج بگذارید و خطا بروید این بچه‌ها می‌گویند می‌خواستند بابای ما شهید شود که خودشان به یک نان و نوایی برسند. وقتی می‌بینیم بچه فلان شهید دید و اعتقاد و جهتش عوض شد خیلی راحت سرزنش می‌کنیم و می‌گوییم چرا بچه شهید این‌طور شده است اما از این مسأله غافلیم که خود آن شهید به جای اینکه بالای سر زن و بچه‌اش بماند و به تربیت فرزندش مشغول باشد رفت و جانش را فدا کرد. شما که ماندید چه کار کردید که بچه شهید به اینجا نرسد؟! شماها بودید که با رفتار و عملکردتان باعث این تغییر رفتار شدید و آن دنیا باید جوابگو باشید.

سال پنجاه وهفتم.شماره2785