هوای روزهای بودنت را هم‌چنان دارم...

مزد حفظ قرآن 
قبل از ازدواج، در دوره یکساله حفظ قرآن شرکت می‌کردم. اواخر دوره، یک روز قبل از اینکه حفظ قرآن را شروع کنیم در دلم به خدا گفتم مزد حفظ این آیات را برای من همسری خوب و مؤمن قرار بده. از سال‌ها قبل  هم آرزو داشتم که همسرم از سادات باشد. خلاصه آن روز این آرزویم را با خدا در میان گذاشتم و احساس کردم که دعایم اجابت می‌شود. از این ماجرا مدتی گذشت تا اینکه یک روز یکی از دوستانمان همراه یک خانم غریبه سر کلاس حفظ قرآن حاضر شد. از رفتار و نگاه‌های او به دختران حاضر در کلاس معلوم بود برای چه کاری آمده است. چند روز بعد دوستم زنگ زد و گفت آن خانم شما را پسندیده‌اند و می‌خواهند موضوع را با خانواده‌تان در میان بگذارند. به‌عنوان اطلاعات اولیه گفتند که ایشان سید هستند، در رشته پزشکی تحصیل می‌کنند و اواخر درسشان هست. در نهایت قرار خواستگاری گذاشته شد. 
 همان  چیزی که می‌خواستم نصیبم شد... 
آن زمان به‌عنوان یک دختر 24 ساله ملاک‌هایی برای ازدواج داشتم. اولین و مهم‌ترین ملاک این بود که فرد ولایت‌پذیری باشند و در مسائل فرهنگی و اعتقادی شبیه ما فکر کنند و با هم شباهت و سنخیت داشته باشیم که بر طبق صحبت‌ها و براساس تحقیقات پدرم به این نتیجه رسیدیم که در این زمینه اختلاف خاصی وجود ندارد. 
بعد از این به سراغ مسائل دیگر رفتیم. با توجه به اینکه ایشان در رشته پزشکی تحصیل می‌کردند و دانشجوی دانشگاه بقیه‌الله بودند مشخص بود که در آینده می‌توانند شغل مناسبی داشته باشند. همین برای ما کافی بود و هیچ‌وقت به حیطه مسائل مالی وارد نشدیم و درباره‌اش صحبتی نکردیم. 
غیر از این‌ها ملاک‌های دیگری هم داشتم که خدا را شکر همه آن‌ها در دکتر وجود داشت. سید بودن ایشان هم گزینه مثبت دیگری در نظر من بود که از قدیم در ذهنم وجود داشت. خلاصه همه چیز با خوبی جلو رفت و در زمینه ازدواج آن چیزی که می‌خواستم نصیبم شد. ما عید غدیر سال 83 عقد کردیم و چند ماه بعد مصادف با تولد امام سجاد‌علیه‌السلام مراسم عروسی‌مان برگزار شد و زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. 
خواستگاری از امام رضا ‌          
نکته جالب ماجرا آنجاست که سال‌ها پیش در دوران دانشجویی از طرف دانشگاه سفری به مشهد داشتم. از همان زمان داشتن یک همسر سید جزو آرزوهایم بود. در مشهد به ذهنم رسید که این خواسته را با امام رضا‌علیه‌السلام مطرح کنم و در واقع یک پسر مذهبی سید را از ایشان خواستگاری کنم. برای همین یک روز از دوستانم جدا شدم و بعد از کلی پرس و جو یک گلفروشی نزدیک حرم پیدا کردم. دو، سه شاخه گل خریدم. زیر چادرم گرفتم و داخل حرم بردم. گل را پشت نزدیک‌ترین درب حرم گذاشتم و گفتم امام رضا من آمده‌ام خواستگاری. دلم می‌خواهد همسر آینده‌ام یک پسر مؤمن سادات باشد. وقتی دکتر به خواستگاری آمد هم سید بود و هم اسمشان رضا بود. خلاصه فهمیدم امام رضا جواب خواستگاری‌ام را داده است.
 هر چه بگویم کم گفتم... 
بعد معنوی ایشان پررنگ‌تر از ابعاد دیگر وجودی‌شان بود. بسیار مؤمن و باتقوا بودند. دائم الوضوء بودند و اهل خواندن نوافل. در مناسبت‌ها سعی می‌کردند در حد توان خود بروز رفتاری داشته باشند و دیگران را متوجه این ایام کنند. منشی ایشان می‌گفت ما خیلی اوقات از نوع رفتار دکتر متوجه می‌شدیم آن روز مصادف با مناسبتی است. در ایام عزای معصومین همیشه لباس مشکی می‌پوشیدند و در ایام خاص مانند محرم مطبشان را سیاه‌پوش می‌کردند. در اعیاد هم پخش شیرینی را در برنامه‌شان داشتند. حالا هم که ایشان نیستند من راهشان را ادامه داده‌ام و به مناسبت اعیاد از همکارانشان می‌خواهم به یاد دکتر شیرینی بگیرند و پخش کنند. 
درباره اخلاق و روحیات دکتر، هر چه بگویم کم گفتم. بسیار مهربان، با اخلاق و دست و دلباز بودند. برای مهمان کم نمی‌گذاشتند و تکریمش می‌کردند. 
خانواده‌اش از دوران کودکی و نوجوانی او هم خاطرات جالبی تعریف می‌کنند. مثلا می‌گفتند میوه‌فروش فقیری در محله‌شان بوده که همیشه میوه‌های نامرغوبی برای فروش داشته با این وجود دکتر در آن سن و سال اکثرا  از او خرید می‌کرده و وقتی با اعتراض خانواده روبرو می‌شده می‌گفته بنده‌خدا وضع مالی خوبی ندارد، بهتر است از او خرید کنیم.
دکتر اهل ذوق و هنر هم بود. خطاطی می‌کرد و علاقه به شعر داشت. خیلی از اشعار حافظ، سعدی و دیگر شعرا را حفظ بود و با پدرشان مشاعره می‌کردند. گاهی اوقات که به خانه می‌آمد بیت شعری که پشت یک نسخه نوشته شده بود را به من می‌داد. 
ایشان اهل خلخال بودند، جایی که مثل بهشت می‌ماند. جاده اسالم به خلخال هم که در زیبایی زبانزد است. از طرفی من مانند اکثر متولدین اردیبهشت‌ماه عاشق طبیعت و طبیعت‌گردی هستم. وقتی دکتر این را متوجه شد، از همان دوران عقد بارها مرا برای دیدن طبیعت زیبای شهرشان همراه خود به آنجا بردند و کوه‌ها و دیگر مناظر طبیعی آنجا را به من نشان دادند. 
 روضه خانگی 
دهه‌ محرم هر سال ما در خانه‌مان روضه داشتیم و تاسوعا و عاشورا هم به قم می‌‌رفتیم. کلا دکتر به زیارت اماکن مقدسه علاقه زیادی داشت و از هر فرصتی استفاده می‌کرد و ما را به زیارت می‌برد طوری که ما در سال چندین مرتبه برای زیارت امام‌رضا‌علیه‌السلام راهی مشهد می‌شدیم. 
چند سال پیش هم قرار بود با دکتر به کربلا برویم ولی هر چقدر تلاش کردند نتوانستند برنامه سفر را جور کنند و از من خواستند که تنهایی بروم. وقتی برگشتم به من گفتند نظرت درباره برگزاری روضه هفتگی در خانه‌مان چیست؟! گفتم خیلی خوب است. دکتر به آیت‌الله قاضی علاقه خاصی داشتند. اولین بار بعد از عقد که به خانه‌شان رفتم قاب عکس ایشان را در اتاقشان دیدم. می‌گفتند آیت‌الله قاضی دو توصیه به شاگردانشان داشته‌اند. یکی برپایی روضه هفتگی در خانه و دیگری هم آن طور که در خاطر من مانده خواندن نماز شب بود. 
بعد از پیشنهاد دکتر، ما حدودا 8 سال هر دوشنبه در خانه‌مان روضه هفتگی داشتیم تا اینکه کرونا آمد و متأسفانه این توفیق از ما گرفته شد. در این دوسال فقط دهه محرم و 5 روز از ایام فاطمیه را مراسم داشتیم. 
 کار برای خدا 
رفتار دکتر در حیطه کاری را باید از زبان همکارانشان بشنوید اما من همین‌قدر بگویم که با توجه به محرومیت محله‌ای که دکتر در آنجا مشغول به طبابت بود، ویزیت مریض‌ها توسط ایشان یا به صورت رایگان انجام می‌شد یا مبلغ بسیار کمی دریافت می‌کردند. همیشه می‌گفتند من برای خدا کار می‌کنم، خود او هم جوابم را می‌دهد. خیلی اوقات مریض‌ها دستشان را بالا می‌بردند و در حق او دعا می‌کردند و می‌گفتند آقای دکتر خدا خیرت دهد. چون هم در طبابت‌شان تبحر داشتند هم همان‌ طور که گفتم از نظر هزینه با مریض‌ها راه می‌آمد. 
دکتر در طب سنتی هم سررشته داشت و برای درمان مریض‌هایش علاوه بر داروهای شیمیایی، از توصیه‌ها و دستورالعمل‌های طب سنتی هم بهره می‌برد. 
 طبیب جسم و روح 
آن زمان که روضه هفتگی در خانه ما به راه بود برخی از خانم‌ها با دیدن کتابخانه بزرگی که داشتیم و نوع کتاب‌های داخل آن از من سؤال می‌کردند بالأخره همسر شما دکتر است یا حوزوی؟! دکتر بسیار علاقه‌مند بود که درس حوزه بخواند و معمم شود. دوست داشت هم طبیب جسمانی باشد و هم روحانی اما به خاطر شرایط سنی از حضور در حوزه محروم شد و هر چه تلاش کرد و از اساتید خصوصی بهره برد که بتواند ملبس شود، موفق نشد. 
او بر پایه مطالعات گسترده‌اش، در فضای مجازی، حضوری فعال در زمینه فرهنگی داشت. در یکی از صفحاتش روی موضوع اتحاد بین شیعیان کشورهای مختلف کار می‌کرد و در صفحه دیگرش به سه زبان ترکی، فارسی، انگلیسی مطالبی را به اشتراک می‌گذاشت. 
دختران بابا 
ما دوست داشتیم اگر فرزندانمان دختر بودند نام همگی آن‌ها را از میان القاب حضرت زهرا‌سلام‌الله‌علیها انتخاب کنیم. اصلا راضی نمی‌شدیم اسم دیگری بگذاریم. روی این مسأله توافق داشتیم و اسم بچه‌ها شد فاطمه‌سادات، زهرا سادات و ریحانه سادات. 
دکتر تعامل خوبی با بچه‌ها داشت. حتی با وجود مشغله کاری و شیفت‌های مختلفی که داشتند تا جایی که برایشان امکان داشت برای بچه‌ها وقت می‌گذاشتند. آن‌ها را به پارک می‌بردند، با آن‌ها بازی می‌کردند و... خلاصه این‌طور نبود که بگوید وقتم پر است و ما مجبور باشیم خیلی‌ جاها تنها برویم. 
 ایده‌های ناب زندگی 
سبک زندگی ما همه ایده دکتر بود و من فقط همراهی‌اش کردم. یکی از ایده‌های ایشان برگزاری جشن تولد بچه‌ها در روز تولد معصومین بود. بر همین اساس تولد فاطمه سادات که چند روز با تولد حضرت معصومه‌سلام‌الله‌علیها تفاوت داشت و تولد ریحانه سادات که دقیقا مصادف با چنین روزی بود را در روز تولد حضرت معصومه برگزار می‌کردیم و جشن تولد زهرا سادات هم که نزدیک تولد حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها بود، در روز تولد خانم حضرت زینب می‌گرفتیم. در بخشی از مراسم جشن تولد هم کتابی درباره زندگی این دو بزرگوار می‌آورد و قسمتی از آن را برای مهمان‌ها می‌خواند. کلا سعی می‌کرد آشنایی با زندگی معصومین برای بچه‌ها بسیار پررنگ باشد. 
برای اینکه بچه‌ها را به انجام کارهایی مختلف مثل حفظ شعر ترغیب کنند برایشان جایزه در نظر می‌گرفتند. مثلا به فاطمه‌سادات می‌گفتند اگر فلان شعر حافظ را حفظ کنی به تو 50 هزار تومان می‌دهم.  
یکی دیگر از ایده‌های دکتر برگزاری جشن انقلاب در شب بیست و دوم بهمن بود. کیک با طرح پرچم ایران سفارش می‌داد، شمع هم می‌گرفت و خواهر و برادرش را هم دعوت می‌کرد. شام هم سفارش می‌داد. همگی دسته‌جمعی می‌رفتیم بیرون و یک جشن کامل و واقعی به راه می‌انداختند. فشفشه روشن می‌کردند، بچه‌ها در قالب گروه سرود، سرودهای انقلابی می‌خواندند و همگی در کنار هم ساعت 9 الله‌اکبر می‌گفتیم. 
از دیگر مواردی که خوب است به آن اشاره کنم ایده دکتر برای جشن تکلیف بچه‌ها بود. فاطمه السادات که به سن تکلیف رسید، پدرش گفت یک سفر زیارتی او را ببریم، حالا مشهد یا قم، هر جا که توانستیم. خدا را شکر جور شد و به مشهد رفتیم. دو سه روز ماندیم. آنجا برایش یک سجاده گرفت، خودکاری خرید و داد روی آن اسم فاطمه سادات را حکاکی کنند. چند تا هدیه دیگر هم گرفت. وقتی هم به تهران برگشتیم تدارک یک جشن را فراهم کردند و به من گفتند هر خواسته‌ای دارد برایش در این جشن فراهم کن. آن زمان تلویزیون فیلم‌های کره‌ای زیاد پخش می‌کرد و فاطمه‌سادات از دامن‌های پف‌دار آن‌ها خیلی خوشش می‌آمد. کیک دو طبقه هم خیلی دوست داشت. پدرش سفارش کرد همه این‌ها را برایش فراهم کنیم. می‌گفتند باید این جشن خیلی باشکوه برگزار شود. سال‌ها بعد برای زهراسادات هم دقیقا به همین نحو جشن تکلیف گرفتیم.
 مرگ، آخرین موضوع گفتگو 
با بچه‌ها زیاد گفتکو می‌کرد. مثلا وقتی سفر می‌رفتیم تمام طول مسیر مسافرت ما به گفتگو و و شوخی و خنده می‌گذشت. شب‌ها وقتی از سر کار برمی‌گشتند با وجود خستگی کار وقتی را برای گفتگو با بچه‌ها اختصاص می‌دادند. موضوعات مختلفی را مطرح می‌کردند. جالب است این اواخر و قبل از دوره بیماری‌شان موضوع گفتگویمان مرگ، اینکه در قبر چه اتفاقاتی می‌افتد و حوادث و اتفاقات عالم بعد از مرگ بود. 
 پیدا شدن سر و کله ویروس منحوس کرونا 
ایام کرونا دوران بسیار سختی بود البته من اصلا فکر نمی‌کردم مسأله به این میزان جدی باشد. می‌گفتم یک مریضی است و تمام می‌شود. تا اینکه آمار مریض‌ها روز به روز بالا رفت. یادم می‌آید برخی شب‌ها دکتر می‌گفت غیر از مریض‌های عادی‌اش 40 تا 100 مریض کرونایی ویزیت می‌کند. همان اوایل همه‌گیری، دکتر یکبار به این بیماری مبتلا شد که اتفاقا خیلی هم شدید بود. من و بچه‌ها هم مریض شدیم اما خدا را شکر بهبود پیدا کردیم. تا اینکه دوباره این ویروس به سراغ دکتر آمد و ریه‌شان را درگیر کرد. سه روز چون کسی نبود که به جای ایشان باشد مجبور شدند با حال بدی که داشتند شیفت بمانند تا اینکه بالأخره کسی جایگزینشان شد و برای استراحت به منزل آمدند. هر کاری که بلد بودیم انجام دادیم. حتی دستورالعمل‌های طب سنتی را هم به کار بستیم اما بهبودی حاصل نشد و مجبور شدیم ایشان را به بیمارستان منتقل کنیم. 
 خبر آمد که پر پرواز گشودی... 
دکتر ده روز در بیمارستان بستری بودند. با خودم می‌گفتم مثل دفعه قبل حالشان خوب می‌شود و بزودی به خانه برمی‌گردند تا اینکه کار به نهایتش رسید و مسأله جدی شد. اجازه نمی‌دادند ما وارد اتاقشان شویم وقتی از دور ایشان را ملاقات کردم فهمیدم قضیه بسیار جدی است. حال و احوالشان را که دیدم همه چیز برایم فرو ریخت و احساس کردم امکانش هست ماجرا طور دیگری پیش رود. برای همین تصمیم گرفتم خودم دست به کار شوم. اولین کاری که کردیم با دو دخترم مثل حضرت زهرا‌سلام‌الله‌علیها و خاندان اهل‌بیت سه روز روزه گرفتیم و و برای افطار هم به چند فقیر اطعام ‌دادیم. 
بعد به واسطه یکی از آشنایان که ارتباطی با مرحوم آیت‌الله حسن‌زاده آملی و آقای صمدی آملی داشتند، درخواست کردیم که راهنمایی بفرمایند چه کاری انجام دهیم. این بزرگواران گفتند به بیایان برو، به امام زمان استغاثه کن، مستقیم با او حرف بزن، بگو نمی‌توانی این قضیه را تحمل کنی و شفای ایشان را با داد و فغان درخواست کن. من این کار را انجام دادم. با امام زمان حرف زدم و گفتم این قضیه برای من سنگین است و از روی دوشم بردارید. 
توصیه بعدی این بود که به حرم امام رضا‌علیه‎‌السلام بروم و همین استغاثه را در آنجا و خدمت ایشان انجام دهم. فکر می‌کردم حاجتم را می‌گیرم اما خواست و حکمت خدا چیز دیگری بود. روز زیارتی مخصوص امام رضا‌علیه‌السلام خودم را به مشهد رساندم. تا وارد حرم شدم، با من تماس گرفتند و خبر شهادت ایشان را به من دادند. دیگر حال خودم را نمی‌فهمیدم. فقط جیغ می‌کشیدم و گریه می‌کردم. مردم که حال مرا می‌دیدند فکر می‌کردند حاجت گرفته‌ام و به من می‌گفتند خوشا به حالت حاجت روا شدی. من هم در دلم می‌گفتم بله حاجتم را گرفتم. با حالت پریشانی از این صحن به آن صحن می‌رفتم و مدام با خودم فکر می‌کردم حالا من باید چه کار کنم؟! خودم را روبروی ضریح رساندم و همان‌جا نشستم و گفتم باشد من آمده بودم شفا بگیرم ولی خواست خدا اینگونه شد. خطاب به امام‌رضا‌علیه‌السلام گفتم فقط دو چیز از شما می‌خواهم. یکی آن که الان دکتر کنار و همراه شما و قرین رحمت الهی باشند. دوم اینکه سه تا دخترم عاقبت‌بخیر و خوشبخت شوند.  
احساس می‌کنم اینکه من آنجا بودم خیلی خوب بود و خیلی به آرامش من کمک کرد. همیشه تصور می‌کنم اگر من در خانه بودم و این خبر را به من می‌دادند چه می‌شد؟! 
 قیافه شما ده دقیقه قبل از شهادت است 
اصلا به شهادت دکتر فکر نمی‌کردم البته خیلی وقت‌ها با ایشان شوخی می‌کردم و می‌گفتم قیافه شما ده دقیقه قبل از شهادت است یعنی مثل افرادی است که به همین زودی شهید می‌شوند. دوستانشان که در سوریه شهید می‌شدند خیلی درباره آن‌ها حرف می‌زد و به انحای مختلف به این موضوع ابراز علاقه می‌کرد. مشهد که می‌رفتیم برای بچه‌ها سرود «دیشب خواب بابام رو دیدم...» و آهنگ‌هایی که درباره شهادت است می‌گذاشت. 
خانواده‌اش هم تعریف می‌کردند در بچگی در تشییع همه شهدا شرکت می‌کرده و دوستانش را هم همراه خود می‌برده است. حتی در سن 11 سالگی شناسنامه‌اش را دستکاری کرده بود که به جبهه برود. هر دفعه هم به خلخال می‌رفتیم حتما ما را به گلزار شهدا می‌برد و می‌گفت من خیلی اینجا را دوست دارم. حالا همان جا پیش کسانی که خیلی دوستشان داشت یک مزار نمادین برایشان درست کردند.
با وجود این‌ها من اصلا به شهادت دکتر فکر هم نمی‌کردم. به نظر من مهم‌ترین ویژگی‌ای که باعث شد ایشان به این مقام برسند خلوص نیتشان بود. دکتر خیلی خلوص داشتند و صاف و زلال بودند. 
 

من فدای این چهار فرشته زندگی‌ام بشوم 
آخرین دیدار ما یک تماس تصویری بود که از روی تخت بیمارستان گرفتند و با هم صحبت کردیم. و بعد از تماس پیامی به این مضمون برای من فرستادند:  «من فدای این چهار فرشته زندگی‌ام بشوم.» یعنی در آن لحظات هم از ابراز محبت و مهربانی دست برنمی‌داشتند.
حضور همیشگی 
یکی، دو روز بعد از شهادت ایشان را در خواب دیدم. با تعجب گفتم مگر شما شهید نشدید؟ گفت نه من برگشتم. و واقعا هم به من اثبات شده حضور دارند و دستشان بازتر از قبل است. هر چه بخواهم با خودشان در میان می‌گذارم. گاهی که مشکلی پیش می‌آید با ایشان صحبت می‌کنم و از خودشان درخواست می‌کنم که رفع شود. یک موردی بود که من خیلی درگیر شده بودم که چه کار کنم و به چه کسی بگویم، دقیقا همان زمان خواهرشان خواب دکتر را می‌بینند. دکتر در خواب به ایشان می‌گوید برو و فلان مشکل را حل کن. من بعد از این اتفاق مطمئن شدم دکتر حضور دارند و درصدد برطرف کردن مشکلات هستند. 
هر دفعه هم که به خواب خواهر و برادرانش می‌آید خوشحال است و می‌گوید من اینجا پیش ائمه جایم خوب است.
 می‌گویم بمان! 
اگر یک بار دیگر ایشان را ببینم به ایشان می‌گویم بمان. شاید از خودخواهی من باشد ولی به‌نظرم حیف است چنین پدری حضور نداشته باشد. وجودشان با برکت و راهگشا بود. همان طور که گفتم همه ایده‌های قشنگ زندگی ما از ایشان بو. حالا ما تمام سعیمان این است راهشان را ادامه بدهیم. امیدوارم روزی که به دیدار ایشان می‌رویم هم پیش خدا و هم پیش ایشان آبرومند باشیم.

سال پنجاه و هفتم.شماره2811