یار حبیب

پیروی راه برادر 
آقا هادی اولین شهید خانواده طارمی نبود. برادرشان جواد سال 1363 در عملیات خیبر شهید شده بود و پیکرش بعد از 11 سال به کشور برگشت زمانی که آقاهادی تقریبا 15 ساله بود. به نقل از مادرشان همه بازگشت پیکر جواد را نقطه‌ی تحول آقاهادی می‌دانند. در فیلم‌های به یادگار مانده از آن روز، آقاهادی کنار منبر نشسته و وقتی روحانی مسجد بعد از تشییع پیکر، روضه می‌خواند، آقا هادی به شدت منقلب شده و در فراق برادرش اشک می‌ریزد. 

 شروع آشنایی 
هادی اهل هیئت بود و از همان دوران نوجوانی به هیئت حسینیه‌‌ی شهدای شادآباد می‌رفت. برادر من هم از اهالی همان هیئت بود و من هم از بچگی همراه خانواده در ایام محرم و برخی از مناسبت‌ها در مراسم همین هیئت شرکت می‌کردیم البته همدیگر را نمی‌شناختیم. آشنایی من و آقا هادی به واسطه‌ی ازدواج خواهرم با برادر او شکل گرفت. تقریبا چهار، پنج سال از ازدواج آن‌ها می‌گذشت که ما به منزل خانواده شوهر خواهرم در ابهر رفتیم. در همان جا هادی مرا دیده بود و نهایتا بعد از تابستان 83 همراه خانواده برای خواستگاری به منزل ما آمدند. 

 پای علاقه که در میان باشد سختی‌ها به چشم نمی‌آید 
در آن زمان براساس ملاک‌هایی که در ذهن داشتم، علاقه‌مند بودم که یک جوان مؤمن و انقلابی را به‌عنوان شریک زندگی آینده‌ام انتخاب کنم که آقاهادی این دو ویژگی را دارا بود. علاوه بر این شخصیت مردانه‌ای داشت و معلوم بود اهل زندگی است. 
از طرفی شغلش را هم خیلی دوست داشتم چون حس می‌کردم در این لباس خیلی خوب می‌شود به مردم خدمت کرد. آقا هادی در همان جلسه اول کمی از شرایط کاری‌اش حرف زد. خب این شغل سختی‌های خودش را داشت ولی پای علاقه که در میان باشد سختی‌ها به چشم نمی‌آید. آن‌قدر که در طول 15 سال زندگی هیچ وقت در این زمینه شکایتی نکردم و سختی‌ها را به خاطر عشق به زندگی‌مان به جان خریدم. شهریور سال 83 مصادف با سیزدهم رجب مراسم عقدی در منزل خودمان برگزار کردیم. چند روز بعد از مراسم، هادی یک گردنبند مروارید را به‌عنوان اولین هدیه، به من داد که هنوز هم نگهش داشته‌ام. خرداد سال 84 هم با برگزاری یک مراسم ساده و در عین حال شیک و آبرومند سر زندگی‌مان رفتیم و زندگی مشترکمان را شروع کردیم. 

شوق زندگی
آقا هادی در کنار روحیه‌ی جدی خود در کار، بسیار خوش‌اخلاق و شوخ‌طبع بود و شوق زندگی داشت. از اینکه می‌دید زندگی‌مان روز به روز رشد می‌کند، لذت می‌برد. دوست داشت هر روز وسایل زندگی‌مان را کامل‌تر کنیم و از هر چیز سعی می‌کرد بهترینش را بخرد. برخلاف خیلی از مردها که حوصله‌ی خرید ندارند از همراه اول زندگی و برای خریدهای عروسی همپای من آمد. در بازار گشتیم و خریدهایمان را انجام دادیم. برای وسایلی که مربوط به زندگی مشترکمان می‌شد وقت می‌گذاشت و حوصله به خرج می‌داد. گاهی اوقات قبل از اینکه من بخواهم حرفی بزنم و به زبان بیاورم خودش آن چیزی که احتیاج بود را خریداری می‌کرد. از اینکه برای من و بچه‌ها و زندگی‌مان بهترین‌ها را تهیه کند، لذت می‌برد. 

 لطیف همچون برگ گل 
هادی متولد 14 دیماه سال 58 بود یعنی تولد و شهادتشان فقط یک روز با هم تفاوت داشت. او آن‌قدر درگیر کار بود که اکثر مواقع روز تولدش را فراموش می‌کرد ما هم برایش تولد می‌گرفتیم و غافلگیرش می‌کردیم. آقاهادی خیلی گل دوست داشت و سلیقه‌اش هم در انتخاب گل خیلی خوب بود. بعضی شب‌ها که به خانه می‌آمد برایم دسته گل می‌آورد. علاقه او به خرید گل برای من هم عادت شده بود و در مناسبت‌های مختلف در کنار هدیه برایش یک دسته گل هم می‌خریدم. 

 باید تنهایی بار سنگین این غم را به دوش می‌کشیدم  
هادی آن اوایل خیلی مأموریت نمی‌رفت. مربی تیراندازی بود و چند سال کارش بیشتر همین مربی‌گری بود. تا اینکه بعد از پنج سال خدا دختر اولمان را به ما هدیه داد. به انتخاب آقاهادی اسم او را محیا گذاشتیم. دو ماه بعد از تولد محیا، هادی شکل کارش تغییر کرد و برای اولین بار به‌عنوان محافظ به مأموریت رفت. این مأموریتش طولانی بود و تقریبا چهل روز طول کشید. در همان روزها مادرم مریض و در بیمارستان بستری شد اما دوا و درمان اثر نکرد و بیست روز بعد فوت کردند. واقعا شرایط بسیار سختی بود. در چنین مواقعی آدم دوست دارد همسرش در کنارش باشد و او را دلداری بدهد اما من باید تنهایی بار سنگین این غم را به دوش می‌کشیدم. 

 خاله‌بازی‌های پدر دختری 
آقا هادی بسیار بچه‌دوست بود. وقتی فهمید که فرزند اولمان دختر است خیلی خوشحال شد. با وجود کار نظامی سخت روحیه لطیفی داشت و وقت زیادی را صرف بازی با بچه‌ها می‌کرد. همان طور که اشاره کردم اوایل زندگی و به دنیا آمدن محیا آقا هادی خیلی سرش شلوغ نبود. برای همین وقت زیادی را به بازی با محیا اختصاص می‌داد. حتی با او خاله‌بازی می‌کرد. محیا می‌شد مامان و آقا هادی هم بچه‌ی او. موقع بازی کنار او می‌نشست و تمام توجهش را صرف بازی با محیا می‌‌کرد. 
اما وقتی مأموریت‌هایش شروع شد، کمتر در خانه حضور داشت و بالطبع نمی‌توانست خیلی برای بازی با بچه‌ها وقت بگذارد. البته از مأموریت که برمی‌گشت حتما بچه‌ها را به خرید یا سینما می‌برد و برایشان وقت می‌گذاشت. 
برعکس محیا، دختر دوممان حانیه می‌خواست حرف، حرف خودش باشد و به این راحتی‌ها حرف آقاهادی را گوش نمی‌داد و رفتار و اخلاقش شبیه پدرش بود. به خاطر همین آقاهادی برخودش با او فرق داشت و بیشتر با هم بازی‌های پسرانه می‌کردند. حانیه به پدرش خیلی وابسته بود، زمانی که آقاهادی اینجا بودند مدام دور و بر او می‌چرخید وقتی هم پدرش به مأموریت می‌رفت، دلتنگ می‌شد و بی‌تابی می‌کرد. 
وقتی آقاهادی مأموریت بود و بچه‌ها دلتنگش می‌شدند و بهانه می‌گرفتند، آقا هادی می‌گفت آن‌ها را بیرون ببرم و برایشان خرید کنم تا از دلشان دربیاید. من هم این کار را به خودش محول می‌کردم و می‌گفتم من زیاد آن‌ها را بیرون می‌برم، آن‌ها دلشان برای تو تنگ است. برای همین وقتی برمی‌گشت آن‌ها را به بازار می‌برد و برایشان هدیه می‌خرید. گاهی هم با هم به سینما و پارک می‌رفتند. من از قصد برای اینکه بیشتر با هم باشند همراهشان نمی‌رفتم. 
یادم می‌آید آخرین باری که با هم به سینما رفتند آ‌ن‌قدر برای بچه‌ها خوراکی خریده بود که وقتی برگشتند هیچ‌کدام نتوانستند شام بخورند. در این مسائل هیچ‌وقت کم نمی‌گذاشت.

 محافظ سردار  
از همان ابتدا که جنگ سوریه شروع شد، در کنار سردار بود. اولین مأموریتی که به‌عنوان محافظ حاج قاسم همراه او شد، خوب به یاد دارم. تابستان بود. من و هادی رفته بودیم پارک با هم قدم بزنیم که از محل کارش با او تماس گرفتند و گفتند باید همراه سردار به کربلا برود. کمی‎‌ حسودی‌ام شد که قرار است بدون من به زیارت برود اما ذوق و شوق آن روزش را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم. 

سختی محافظت از سردار
کار با سردار بسیار سخت بود. از این لحاظ که سردار اصلا علاقه‌ای به حضور محافظین نداشتند و با این کار مخالف بودند. وقتی در بین مردم حاضر می‌شدند به محافظین تأکید کرده بودند که بین من و مردم فاصله نیندازید. برای همین محافظین او هم باید این موضوع را رعایت می‌کردند و هم مراقب جان او بودند. و این کار حفاظت را بسیار سخت می‌کرد. 

جسور، قوی و صبور
آقا هادی از همان دوران کودکی بسیار جسور و قوی و صبور بود. از لحاظ جسمی هم توان بالایی داشت، شاید یکی از دلایلی که برای حفاظت انتخاب شد همین ویژگی بود. یکی از همرزمانشان تعریف می‌کند در یک مأموریتی قرار بوده که جلسه حاج قاسم را پوشش دهند. آن زمان هنوز آقا هادی وارد تیم سردار نشده بود و در بخش آموزش مشغول فعالیت بود. به یک تیرانداز احتیاج داشتیم که بالای ساختمانی نزدیک محل جلسه حاج قاسم مستقر شود و از آنجایی که هادی تیرانداز ماهری بود هماهنگ کردیم که بیاید. آن روز قبل از شروع جلسه برای صبحانه به هر کدام از ما یک پاکت شیر دادند اما متأسفانه شیرها فاسد بود و نیم ساعت بعد حال همه بد شد. جلسه حاج‌ قاسم هم شروع شده بود و نمی‌شد کاری کرد و همه مجبور بودند سر پست‌هایشان بمانند. بچه‌ها مدام بیسیم می‌زدند و می‌گفتند حالشان خوب نیست در نهایت هم برخی مجبور شدند پست‌شان را ترک کنند اما هادی مقاومت کرد تا وقتی مهمان حاج قاسم رفت.

 از سختی‌های کارش حرفی نمی‌زد 
آقا هادی خیلی درونگرا بود و هیچ وقت درباره‌ی مأموریت‌هایش حرفی نمی‌زد. حتی خیلی‌ها نمی‌دانستند او محافظ سردار است. 
یادم می‌آید یک بار در تابستان خواهرشان سفری به کربلا داشتند وقتی برگشتند از گرمای آنجا تعریف می‌کردند که یکدفعه آقا هادی گفت شما از سختی کار در گرمای بالای کربلا خبر ندارید. همان جا به او گفتم کاش از سختی‌ها هم برای من بگویید تا کمی در جریان کارتان قرار بگیرم اما او اهل تعریف کردن این طور مسائل نبود.
نه فقط درباره مسائل کاری که در مورد خیلی چیزها به‌خصوص کارهای خیری که انجام می‌داد با من حرف نمی‌زد. دلیلش را نمی‌دانم شاید به همان کم حرفی‌ همیشگی‌اش برمی‌گشت.برای همین من از خیلی چیزها بعد از شهادتش مطلع شدم. مثلا یکی از همکارانش تعریف می‌کرد که مدتی به خاطر مشکلی که داشته نمی‌توانسته سر کار برود. هادی یک روز بی‌خبر کلی وسایل و خواروبار خریداری می‌کند و آن‌ها را جلوی درب منزل به او تحویل می‌دهد.

نمی‌خواست ته دل ما را خالی کند 
آقا هادی برخلاف خیلی‌ها برای اینکه ته دل ما خالی نشود، از شهادت هم حرفی در خانه نمی‌زد. حتی محیا با اینکه حاج قاسم را دیده بود نمی‌دانست پدرش محافظ حاج قاسم است. این کار هم به دلیل مسائل امنیتی بود هم به خاطر روحیه‌ی بچه‌ها که یک موقع نگرانش نشوند. 
بالأخره همه می‌دانستیم که کار او طوری است که این خطرها را دارد اما او درباره این مسائل حرفی نمی‌زد. من هم شکایتی نداشتم. حتی یکبار نگفتم کارت را عوض کن. وقتی می‌دیدم از کارش لذت می‌برد و حالش خوب است من هم راضی بودم. 
احساس می‌کنم این نبودن‌ها و فاصله‌ها پیوند ما را محکم‌تر کرده بود. من دلتنگی را به امید دوباره دیدنش تحمل می‌کردم. وقتی همدیگر را می‌دیدیم انگار عشقمان از نو شروع می‌شد. 

 دیدار با سردار 
من دو بار توفیق داشتم و از نزدیک حاج قاسم را دیده بودم. هر دو بارش هم در ماه رمضان بود که برای افطار به منزلشان دعوتمان کرده بودند. دور و برشان مثل همیشه شلوغ بود اما هر دفعه خودشان می‌آمدند جلو و احوال‌پرسی می‌کردند ولی این طور نبود که بتوانیم حرف بزنیم. اولین باری که همدیگر را دیدیم از من پرسیدند دخترم از این آقا هادی ما راضی هستی؟ قبل از اینکه من چیزی بگویم خود آقاهادی با خنده گفت: نه راضی نیست. چرا راضی باشه؟ سال بعد هم باز همین سؤال را تکرار کردند و این‌بار هم آقاهادی گفتند: سردار اوضاع بهتر شده است. 

 دیگر صدای هادی را نشنیدم 
تنها باری که از آقاهادی خواستم به مأموریت نرود همین بار آخر بود. مریض احوال بودم و وقت دکتر داشتم. دلم می‌خواست هادی در کنارم باشد. به او گفتم اگر ممکن هست در کنارم بمان ولی قبول نکرد و گفت باید این مأموریت را بروم و مرا به خواهرم سپرد. در مأموریت دو، سه باری تماس گرفت و احوالم را پرسید. نگران حال من بود. تماسشان کم شده بود ولی من اعتماد داشتم اتفاقی نمی‌افتد چون همیشه می‌گفتند نگران نباش ما جلو نمی‌رویم. تازه بعد از شهادت بود که فهمیدم چه جاهایی می‌رفتند. آخرین تماس تلفنی ما چهارشنبه شب بود. گفت می‌خواهد به زیارت برود. گفتم مرا هم دعا کن. بعد از آن دیگر صدای هادی را نشنیدم. 

 صبح آن جمعه دلگیر 
جمعه صبح تلفن منزلمان زنگ خورد و دوستشان با یک نگرانی خاصی از ایشان سراغ گرفتند. به سراغ تلفن همراه ایشان که در مأموریت‌ها همراه خودشان نمی‌بردند رفتم. دیدم کلی پیام و تماس داشتند. تلویزیون را که روشن کردم خبر شهادت سردار را شنیدم. با اینکه می‌دانستم سردار هر جا باشند آقاهادی هم حتما در کنارشان هستند باز هم امید داشتم. تا اینکه خبر قطعی شهادت آقا هادی را به ما اطلاع دادند. با همه‌ی غمی که در سینه داشتم خوشحال بودم که آقاهادی به حرف من گوش نکرد و به این مأموریت رفت. چون اگر بعد از سردار زنده می‌ماند دیگر آن آدم سابق نمی‌شد. من از ارتباط آن‌ها خبر داشتم. رابطه‌شان رابطه‌ی پدر و پسری بود. جانش به جان حاج قاسم بسته بود. او ذوب در حاج قاسم بود و همیشه در کنارش. زینب خانم دختر حاج قاسم تعریف می‌کردند که در شلوغی‌هایی که سر مسأله بنزین در کشور رخ داده بود ایشان که بیرون می‌رفتند ما نگرانشان بودیم اما پدر می‌گفت نگران نباشید، هادی هست.

 پیگیر مطالعه 
از قبل از شهادتش پیشنهاد داده بود که شروع کنم به حفظ قرآن. قبل از آن چند کتاب را گفته بود بخوانم. لهوف را با هم خوانده بودیم. چند کتاب دیگر هم درباره‌ی واقعه‌ی عاشورا و زندگی امام حسین هم خوانده بود و گفته بود که من هم بخوانم. بیشتر کتاب‌هایی که توصیه می‌کرد در حوزه‌ی دین بود و سیره‌ی زندگی ائمه‌عليهم‌السلام. بعد از اینکه خودش می‌خواند به من هم می‌داد که بخوانم. در مأموریت‌ها همراه خودش کتاب می‌برد تا در وقت‌های خالی و اوقات فراغتش بخواند.

 جای خالی هادی 
هادی خیلی دوست داشت آقا را از نزدیک ببیند. حاج قاسم زیاد به دیدن رهبر می‌رفت. به هادی گفتم: خب یک بار به حاج قاسم بگو تو هم همراهشان برو اما قبول نمی‌کرد. اصلا آدمی نبود که برای چیزی که خودش می‌خواهد به سردار رو بیندازد. شاید اگر مطرح می‌کرد حاج قاسم مخالفتی نمی‌کرد اما می‌گفت: «باید خودشان بخواهند من چیزی نمی‌گویم. در این مدت هیچ درخواستی را پیش سردار مطرح نکرده بود. آن روزی که بعد از شهادت برای دیدار با آقا رفتیم من مدام فکرم پیش هادی بود. اینکه چقدر دلش می‌خواست آقا را ببیند و حالا ما تنهایی رفته بودیم به دیدارشان. مثل یک خواب بود بغض اجازه نداد حرف بزنم حالم خوب نبود. آن روز رهبر انقلاب برای من و بچه‌ها دعا کردند. 

سال پنجاه و هشتم.شماره2846