اینجا حسینیه‌ای برپاست

در شروع کلام هر چه دل تنگتان می‌خواهد از آقا مهدی برایمان بگویید.
مهدی ۲۴ ساله بود. در روز دوم ماه یازدهم به سوریه رفتند و قرار بود هشتم فروردین برگردند. مأموریت ایشان کمی ‌عقب افتاد تا این که در روز شهادت مولی امیرالمؤمنین کنسولگری مورد حمله قرار گرفت و ایشان هم به شهادت رسیدند.
 شما چند فرزند دارید و آقا مهدی فرزند چندم شما هستند؟
من دو فرزند دارم. سیدمهدی و زهراسادات. بعد از ۱۲ سال خداوند مهدی را به من داد. همسرم قبل از این که خادم مسجد شود چله جمکران را برای فرزند دارشدن‌مان برداشته بود. یک بنده خدایی هم به ایشان (همسرم) پیشنهاد خادمی ‌مسجد را داد. اولش من بسیار ناراحت شدم و گفتم نمی‌آیم ولی بعد از مدتی گفتم: «من به این نیت می‌آیم که خداوند به ما بچه‌ای بدهد. همسرم هم قبول کردند. و ما رفتیم خادم مسجد شدیم. همسرم هم جمکرانش را هر هفته می‌رفت، تا این که بعد از یک سال خدا آقا مهدی را به ما داد. شب تولد آقا امام زمان به دنیا آمد و اسمش را هم گذاشتیم مهدی.»
 کودکی و نوجوانی ایشان چطور گذشت؟
بسیار بچه مهربان و با خدایی بود. اهل هیئت بود و همیشه می‌گفت: اولویت زندگیم اباعبدالله است. بزرگ‌تر که شد مدام در بسیج مسجد بود. شاید باور نکنید ولی با رفتنش به بسیج من دیگر آن‌قدری مهدی را نمی‌دیدم. از مدرسه که می‌آمد سریع درس‌هایش را می‌خواند و می‌رفت بسیج. گاهی همسایه‌ها می‌گفتند: آقا مهدی خسته شدی این همه فعالیت بس است. باور کنید سیل می‌آمد، زلزله می‌آمد، در تمام این اتفاقات مهدی می‌رفت و فعالیت می‌کرد. کمک به مردم را خیلی دوست داشت و همیشه پای کار بود. مثل سیل پل‌دختر که رفته بود و برای من تعریف می‌کرد که وقتی بچه‌ها را از میان گل‌ولای در می‌آوردم چقدر خوشحال می‌شدم. حتی عکس‌هایی هم دارد که بچه‌های کوچک را روی پایش نشانده. ما تا ۹ سالگی مهدی در مسجد ماندیم. مهدی به محیط مسجد خو گرفته بود و فعالیت در اردوهای بسیج مدرسه را بسیار دوست داشت من هم خیلی خوشحال می‌شدم که به این فعالیت‌ها می‌پرداخت. تا این که به دانشگاه رفت و رشته‌ی کامپیوتر ‌خواند. دو سال هم درس خواند. در کنار درس به سپاه قدس رفت آن‌جا ثبت‌نام شد و دو سال هم آن جا مستقر بود.
 آیا راضی بودید سیدمهدی به سوریه برود؟
خودش خیلی اصرار می‌کرد که مأموریت سوریه را برود. البته مدیرانش تمایل داشتند که همین‌جا بماند، ولی خودش به من مدام می‌گفت: «مامان من قراره برم سوریه.» می‌گفتم: «مهدی اذیتم نکن.» بعد از مدتی می‌گفت: «مامان درست نشد.» راستش در دلم می‌گفتم الهی شکر که نشد. تا این که آخرین بار آمد و گفت: «مادر من پنج روز دیگر می‌روم.» گفتم: «مهدی چرا زودتر به من نگفتی؟» گفت: «هر بار که می‌گفتم رفتنم به مشکل می‌خورد؛ گذاشتم قطعی شود بعد به شما بگویم. می‌گفت: مامان جای من بسیار امن است و اصلاً نگران نباشید.» من واقعاً نمی‌دانستم که مهدی در کنسول‌گری مانده است. فقط به من می‌گفت: «نگران نباش من خودم با شما تماس می‌گیرم، و شما نمی‌توانید با من در تماس باشید.» همان روزی که از تهران رفت در راه به پدرش گفت: «شاید تا دو روز نتوانم تماس بگیرم این را که شنیدم خیلی نگران شدم.»
 لحظه‌ی خداحافظی سیدمهدی را به یاد دارید؟
شبی که عازم بود، بانی یک هیئتی شد. ارادت عجیبی به حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها داشت و آن شب هم شب شهادت خانم بود. من گفتم: «مهدی جان شما این همه کار داری چه وقت هیئت رفتن است؟» گفت: «مامان شما کارهای من را انجام بدید ساک من را آماده کنید.» گفتم: «آخر من نمی‌دانم چه چیزهایی برایت کنار بگذارم.» گفت: «شما لباس‌های من را کنار بگذارید، خودم جمع‌آوری می‌کنم، ولی من هر طور است باید در هیئت حضور داشته باشم. من هم همین کار را کردم. صبح با مهدی تماس گرفتند که آماده باشید.»
میایند دنبال‌تان. بدوبدو کارهایش را کرد. مدام گوشی مهدی زنگ می‌خورد. متوجه شدم که به ایشان گفته بودند نمی‌توانیم به‌دنبال شما بیاییم. تا اینکه خودش با پدرش تماس گرفت و گفت: «لطفاً شما من را به فرودگاه ببرید.» خیلی ذوق و شوق داشت و می‌گفت: «من در این رفتنم برگشت نمی‌بینم. انگار بهش الهام شده بود.»
 دوستان و اقوام هم از رفتن ایشان خبردار بودند؟
ببینید اول این را بگویم که همیشه زمان خروج از خانه، من برایش قرآن می‌گرفتم و دو سه بار از زیر قرآن رد می‌شد، ولی این بار فقط یک‌دفعه این کار را کرد و گفت: «دیرم شده باید زودتر بروم.» اصلاً هم نمی‌گذاشت که من همراهش به کوچه بروم البته این عادت را در تمام مأموریت‌هایش داشت می‌گفت: «دوست ندارم کسی متوجه سفر من بشود.»
 این روحیه‌ی دفاع از میهن از کجا در آقا مهدی ریشه دوانده بود؟
راستش، پدر آقا مهدی هم پنج سال در سپاه بودند و دو سال هم خط مقدم جبهه فعالیت داشتند. حتی وقتی پدرش می‌گفت نمی‌خواهد که بروی و بمان درس‌هایت را ادامه بده می‌گفت: «چطور خود شما رفته بودید؟ من دوست دارم که بروم. گاهی هم با هم حرف ازدواج و شروع زندگی را می‌کردیم می‌گفت: «مادر جان صبر کنید درسم تمام شود، بتوانم روی پای خودم بایستم؛ کار کنم و پس‌انداز کنم بعد چشم.»
 آیا تماس هم از سوریه با شما داشت؟
بله. اتفاقاً از سوریه هم که زنگ می‌زد می‌گفتم زودتر برگرد می‌خواهم آستینی برایت بالا بزنم می‌خندید و می‌گفت ان‌شاءالله.
 با توجه به تک‌پسر بودن ایشان هیچ‌وقت پشیمان نشدید که دراین راه رفت؟
من خیلی به قسمت اعتقاد دارم و فکر می‌کنم این هم قسمت و تقدیر ایشان بود و تغییر دادنش دست من نبوده. قسمت پسرم در شهادت بوده است. من هم هیچ کاری نمی‌توانم بکنم و راضی‌ام به رضای خدا.
 در این روزهایی که نیست چطور با نبودنشان کنار آمديد؟
من هر روز و هر ساعت با مهدی حرف می‌زنم. حتی گاهی صدای ایشان را می‌شنوم که صدایم می‌زنند. این غمی ‌است در دل من که هیچ‌وقت نه برداشته می‌شود و نه پاک می‌شود. من یک وقت‌هایی که کارم گیر می‌افتد با مهدی دردودل می‌کنم و می‌گویم که این جای کار من گیر است و قشنگ گره‌ی کار من باز می‌شود. خدا شاهد است که تا صدایش می‌زنم و می‌گویم مهدی جان، مادر، کمکم کن واقعاً به دادم می‌رسد. چند وقت پیش حالم بد بود در مطب یک پزشکی خوابیده بودم و سرم به من وصل بود همین‌طور که چشمانم را بستم احساس کردم کنارم ایستاده است.
 چگونه خبر شهادت سیدمهدی را به شما دادند؟
غروب بود که برادرم تماس گرفت. ایشان اصلاً نمی‌دانست که مهدی سوریه رفته است و مدتی بود که به من می‌گفت: «چرا من به منزل شما رفت‌وآمد می‌کنم ولی مهدی را نمی‌بینم؟» آخر سر به برادرم گفتم: «مهدی سوریه است ولی راضی نیست کسی بداند. قرار است هشتم فروردین برگردد.» روز هشتم برادرم آمد گفت: «مهدی کو؟» گفتم: «نیامده.» باز فردای آن روز و روز بعدش سراغ مهدی را می‌گرفت و بچه‌ام هنوز نیامده بود. یک روز برادرم گفت: «خواهر جان نکند مهدی شهید شود؟!» گفتم: «تو رو به خدا این‌طور نگویید.» گفت: «یکهو به دلم افتاده.» دلم شدیداً آشوب بود. زهراسادات (دخترم) هم مدتی بود که مدام گریه می‌کرد و بی‌قرار بود. من از ناراحتی او هم حالم خوب نبود. تا این که برادر دیگرم آمد او هم گفت: «آبجی، مهدی شهید نشود یک موقع!» من بی‌قرارتر شدم. یک شبی خواب دیدم که در جایی هستم که فقط کلمه‌ی شهید را شنیدم.
از خواب با دل‌آشوبه بیدار شدم. و به خودم دلداری می‌دادم که حتماً حرف‌های اطرافیان باعث این خواب من شده. تا روزی که در سوریه کنسول‌گری را زدند. برادرم تماس گرفت و گفت: «شبکه خبر اعلام کرده که یک انفجار در کنسول‌گری صورت گرفته است.» گفتم مهدی قبل از سفرش به من گفته بود: «که مامان شبکه خبر را زیاد نگاه نکن هر اتفاقی که بیافتد من خودم با شما تماس می‌گیرم.» حتی یک بار اطراف سوریه را زده بودند، فوری به من زنگ زد گفت: «مامان سوریه را زدند من خوب هستم و دلواپس من نباش. یکبار هم شب نوزدهم ماه رمضان بود که هر چه منتظر بودم تماس نگرفت، فردا ظهرش تماس گرفت گفتم: «مادر من نگرانت می‌شوم. چرا زنگ نمی‌زنی؟» گفت: «مامان دیشب احیا بودیم در حرم حضرت رقیه‌سلام‌الله‌علیها. گفت: برات خیلی دعا کردم» به برادرم گفتم: «من به حرف مهدی گوش می‌دهم و برای همین من هم نمی‌خواهم تلویزیون ببینم.» وقتی برادرانم این‌طور گفتند، من تلفن همراهم را گذاشتم کنار دستم و منتظر تماس مهدی نشستم. هر چه صبر می‌کردم، خبری از او نمی‌شد با همسرم که در مسجد مشغول تهیه‌ی افطاری بودند تماس گرفتم و شماره‌ی تماس یکی از دوستان مهدی را خواستم. همسرم گفت: «چرا انقدر دل‌نگران هستی؟» گفتم: «کنسول‌گری سوریه را زدند» گفت: «خب این چه ربطی به مهدی دارد؟» گفتم: «آخر مهدی هنوز به من زنگ نزده.» شماره را داد و من با دوست مهدی تماس گرفتم. گفتم: «حسین آقا من شنیدم سوریه را زدند. پس چرا مهدی به من زنگ نمی‌زند؟» گفت: «ارتباط‌ها همه قطع شده من مهدی را پیدا می‌کنم و می‌گویم که به شما زنگ بزند.» امّا باز هم خبری نشد.
 در این لحظات چه بر دل شما می‌گذشت؟
من هر چه صبر کردم دیدم خبری نشد باز با دوستش تماس گرفتم و اصرار کردم که مهدی را پیدا کنید. همسرم برخلاف همیشه که دیر می‌آمد از مسجد آن شب بلافاصله بعد از افطاری به منزل آمد، و تلویزیون را روشن کرد. گفتم: «خواهش می‌کنم خاموش کن. شنیدن صدای اخبار حالم را بد می‌کند.» گوشی همسرم زنگ خورد پریدم. گفتم: «چه کسی بود؟» گفت: «بچه‌های آشپزخانه مسجد هستند که کار دارند با من.» لباسش را تعویض کرد و ایستاد دم در. آیفون رو روشن کردم و دیدم یک عده‌ی زیادی پشت در هستند.
این‌جا بود که فهمیدم چه شده. دستم را به یقه‌ی لباسم گذاشتم و فقط جیغ می‌زدم. بچه‌های بسیج همه بالا آمدند و خبر را دادند.
 پیش از این حرف شهادت را در منزل می‌زد؟
راستش هر وقت حرف از شهادت می‌زد من گریه می‌کردم. می‌گفتم: «خدا بعد از ۱۲ سال تو رو به من داده است. اولین بچه‌ی من هستی.» می‌گفت: «مامان این‌طور فکر نکن چه چیزی بالاتر از شهادت؛ آن هم مدافع حرم.» اتفاقاً هر وقت بهشت زهرا می‌رفت اول می‌رفت سر وقت شهدای مدافع حرم. حتی، قبل از عید خیلی دلم گرفته بود رفتم بهشت زهرا سرخاک پدر و مادرم مهدی تماس گرفت؛ گفت: «مادر کجایی؟» گفتم: «آمدم پیش پدر مادرم دلم نیامد شما خوابیدی بیدارت کنم. خودم آمدم.» گفت: «مادر جایی نرو من فوری خودم را به شما می‌رسانم.» وقتی رسید گفت: «مامان بیا یک جایی ببرمت که رسیدن به آن آرزوی من است و من را برد قسمت شهدای مدافع حرم. گفت مامان دعا کن من هم مثل این‌ها شهید شوم.» من شروع به گریه کردم و گفت: «مامان گریه نکن از شهادت بالاتر نداریم. حیف این بدن نیست که به مرگ طبیعی از بین برود. من مطمئنم که خدمتم را نمی‌بینم. ان شاءالله شهید می‌شوم و جلوی در بهشت همه‌ی شما را شفاعت می‌کنم.» ولی باز من دلم آرام نمی‌شد می‌گفت: «مامان دعا کن من عاقبت‌به‌خیر شوم.»
 برای آرام شدن درد فراق چه می‌کنید؟
این روزها برای طاقت آوردن درد دوری‌اش فقط از خودش کمک می‌خواهم می‌گویم: «مهدی، من نمی‌توانم نبودنت را تحمل کنم خودت به دلم آرامش بده.» در یک مصاحبه‌ای که همان سوریه انجام داده بود گفته بود: «من برنمی‌گردم، فقط نگران مادرم هستم که چطور این فراق را می‌خواهد تحمل کند؟»
می‌گویند که خدا بعد از مقام صبر مقام رضا به انسان می‌دهد؛ آیا شما به این حد رسیده‌اید که بگویید خدایا راضی‌ام به رضای تو؟
بله من درسته که یک وقت‌هایی خیلی گریه می‌کنم ولی بعدش می‌گویم: «خدایا من راضی‌ام. من مادرم، اگر گریه می‌کنم از احساسات مادر بودنم است. حتی یک زمانی موتور خریده بود اما من راضی به سوار شدنش نبودم که نکند اتفاقی برایش بیفتد. انقدر من در مورد آقا مهدی حساس بودم که از زهر گزندی دور باشد. مطمئنم الان خدا صبرش را بهم داده است.»
 وقتی پیکر شهیدتان را دیدید چه کردید؟
وقتی بالای سرش رفتم خیلی باهاش صحبت کردم. اصلاً متوجه حضور جمعیت و فیلم‌بردارها نشده بودم. فقط به فکر این بودم که مهدی‌ام را ببینم. دست به صورت سردش کشیدم و دردودل کردم. الان مدام به خودم می‌گویم: «چطور دلم راضی شد که بفرستمش؟» بهش می‌گفتم یک روز دیر کنی میایم دنبالت و او می‌خندید.
 شما بیشتر بی‌قرار هستید یا پدرشان؟
پدرش بسیار تودار است ولی من خیلی گریه می‌کنم. دست خودم نیست. خیلی دلم هواش را می‌کند. وقتی می‌آمد منزل و می‌رفتم استقبالش، احساس می‌کردم اول روحم از تنم جدا می‌شود و به‌سمتش می‌رود. الان برایم مثل علی‌اکبر حسین‌علیه‌السلام است. وقتی عکس‌هایی که در سوریه گرفته را می‌بینم و دوستانش برایم می‌فرستند می‌گویم: «به قربانت بروم که این‌طور زود مرد شدی.»
 با خانواده‌های دیگر شهیدان مراوده و رفت‌وآمد دارید؟
با خانواده‌ی شهید امان‌اللهی و خانواده‌های دیگر شهدا که در آن‌جا حضور داشتند مشهد رفتیم و الان هم با هم رفت‌وآمد داریم به‌خصوص خانم امان‌اللهی تعریف می‌کنند که هر وقت ما تماس می‌گرفتیم سوریه، مهدی آقا جواب می‌داد و با پسر من صحبت می‌کرد و کلی وقت می‌گذاشت براشون. این است که بچه‌های من خیلی خاطرات دارند از آقا مهدی.
 گاهی ناهنجاری‌هایی در جامعه بوجود می‌آید؛ شده که دلتان بشکند؟
من اعتقاد دارم که این جوان‌های ما به‌خاطر دین اسلام، به‌خاطر چادر فاطمه‌ی زهراسلام‌الله‌علیها به جنگ رفتند. چرا ما باید شاهد این همه بی‌حجابی باشیم؟ دلم خیلی می‌سوزد دلم می‌خواهد خون جوان‌های ما به هدر نرود. شروع می‌کنم به صلوات فرستادن که حرفی نزنم تا دیگران را هم ناراحت کنم. پسران ما رفتند و شهید شدند تا بقیه آسایش داشته باشند و به‌راحتی زندگی کنند.
 با توجه به حضور مستمر در بسیج محله اهالی محل چه خاطراتی از آقا مهدی نقل می‌کنند؟
اتفاقاً دیروز تعدادی خانم‌های محل به دیدن ما آمده بودند می‌گفتند: سال گذشته در هیئت آقا مهدی بلند شد و گفت: «بچه‌ها من شهید می‌شوم. من می‌دانم که بالأخره به مقام شهادت می‌رسم.» دوستانش یک صدا گفتند: «چه می‌گویی مگر شهادت الکی است؟ مگر کم چیزی است که گیر من و تو بیاید؟» می‌گفتند: مهدی خندید و گفت: «حالا می‌بینید.» من وقتی نگاه می‌کنم و این درجه از حالات روحی پسرم را می‌بینم که انقدر خواستار شهادت بوده و انقدر آگاه بوده به خودم می‌گویم راهی بوده که دوست داشته و رفته است. تمام خاطرات نوجوانی و جوانی‌اش در هیأت‌ها می‌گذشت ما خیلی کم می‌دیدیمش. برای وداعش خیلی آمده بودند من که متوجه نشدم ولی می‌گویند خیلی شلوغ بود.
 شده جایی، در لحظه‌ای از خدا گِله و شکایت کنید؟
شاید از ذهنم بگذرد که بخواهم از خدا شاکی باشم ولی به زبونم نمی‌آورم، که بد نگفته باشم.
 حرفی با مسئولین کشوری دارید؟
از مسئولین می‌خواهم همان‌طور که این جوان‌ها با اخلاص جان خود را در راه آرمان‌های انقلاب از دست دادند، آن‌ها هم همین‌طور با وجدان پاک کار کنند. وقتی که مردم آن‌ها را انتخاب می‌کنند، فقط به فکر خودشان نباشند و خالصانه کار کنند نه فقط به خانواده‌ی خودشان فکر کنند.
 چه کسانی از دولتمردان به دیدنتان آمدند؟
خانم خزعلی و زینب خانم سلیمانی و تعدادی از سرداران به دیدن ما آمدند.
 اگر زمان به عقب برگردد آیا باز هم راضی هستید آقا مهدی به این راه برود؟
چقدر سخته این سؤال از طرفی من مادر هستم و دلم پیش بچه‌ام هست و از طرفی هم خوشحالم که در راه خانم حضرت زینب‌سلام‌الله بوده است و قطعاً دلم می‌خواست این راه را ادامه دهد. اینرا هم بگویم که آقا مهدی دست به قلم هم بود و چندین دفترچه داشت که در بالای همه‌‌ی آن‌ها نوشته شده سلام بر زینب. من می‌دانم که پسرم از یاران امام زمان است و زمان ظهور ایشان بر می‌گردد. زمانی که آموزشی رفته بود عکس‌هایی از خودش فرستاده بود برای خواهرش و گفته بود به‌نظرت این عکس‌ها برای شهادت مناسب است؟ و الان همان عکس‌ها در ورودی مسجد محل‌مان نصب است.
 زهراسادات هم کمی‌ از برادر بگوید این که با غم دوری ‌برادر چه می‌کند؟
او بسیار شوخ‌طبع بود. خیلی سربه‌سر من می‌گذاشت. گاهی که از هم دلخور می‌شدیم بلافاصله از دل هم در می‌آوردیم بعضی وقت‌ها می‌گویم خدایا چرا این کار را کردی؟ چرا به این زودی؟ ما دو نفر کلی آرزو برای هم داشتیم ولی بعدش بلافاصله پشیمان می‌شوم که در راهی رفت که دوست داشت. وقتی تماس گرفت از سوریه می‌گفتم برو به حرم حضرت زینب و آرزوهای من را بخواه و کلی می‌خندیدیم. یک زمانی من چادری نبودم می‌آمد در اتاقم و خیلی با من حرف می‌زد و موقع بیرون رفتن چادر به سرم می‌گذاشت و به مادرم می‌گفت: «به نظرتون، الان زهرا خانم ما قشنگ‌تر نشده است؟» البته بلد هم نبود گیره‌ی روسری را خوب ببندد و حسابی سر همین می‌خندیدیم. هر وقت دلم تنگ می‌شود چند صلوات می‌فرستم و خوابش را می‌بینم.
 مادر آقا مهدی ادامه می‌دهند من هم خواب مهدی را چند بار دیده‌ام.
 اتفاقاً می‌خواستم بپرسم آیا به خواب شما هم آمده است؟
بله. یک بار لباسش را برایمان آورده بودند و ما هنوز آن را به دیوار نزده بودیم. پایین همین بخاری در منزل گذاشته بودیم. خواب دیدم، آمده بود اینجا، ایستاده بود و من داشتم به صورتش نگاه می‌کردم همان شکلی بود که در معراج دیده بودم با چند زخم روی صورت. گفتم: «الهی من قربان آن صورت ماهت بشوم.» گفت: «مادر من باید بروم.» رفت بیرون و من رو به تلویزیون کردم که آقا مهدی را نشان می‌داد. دوربین روی صورتش زوم کرد و از همان پشت شیشه‌ها به من گفت: «مامان این جا پایان مأموریت من بود.» و ناگهان تلویزیون خاموش شد و من از خواب پریدم. دو سه هفته پیش هم خواب دیدم در اتاق نماز می‌خواند. آن‌قدر صدای قشنگی از اتاق می‌آمد رفتم کنارش و گفتم همین نمازهای قشنگ را خواندی که آمدند بردنت. و آقا مهدی هم خندید و رفت.
 بزرگ‌ترین آرزوی شما چیست؟
بزرگ‌ترین آرزوی من ظهور آقا امام زمان است. چون می‌دانم همراه ایشان مهدی هم می‌آید و بعد عاقبت‌به‌خیری همه‌ی جوان‌هاست. از خداوند شفای همه‌ی بیماران را می‌خواهم. به مهدی هم همه‌اش می‌گویم مهدی برای جوان‌ها و خواهرت هم دعا کن که زهراسادات خیلی مراقب من است گریه نکنم.

سال پنجاه و هشتم.شماره2884