نامه‌ای به خدا
صورت زیبای نفیسه که هنوز زبان‌زد خاص و عام بود، پشت خاک و غبار محو شده بود
نویسنده :
سمیه اصغری
آخر هفته‌ی خوبی بود. سال‌ها به انتظار چنین لحظه‌ای جنگیده بود. با طنین‌انداز شدن صدای عادل در خانه‌ی خالی دلش غنج می‌رفت.
ـ الو. فروشگاه؟ سلام آقا طبق قرار ان‌شاءالله لوازم خانگی ما فردا ساعت ۱۰ به همون آدرسی که فرستادم می‌رسه دیگه.
چهارتخته فرش، یخچال، لباسشویی.
نفیسه سرگرم چسب زدن کارتن‌ها بود که سایه‌ی بلند عادل را بالای سرش حس کرد.
مدت‌ها بود، زیر سایه‌ی شوهرش، امنیت را نوش‌جان می‌کرد. موهای مجعد عادل روی پیشانی سفید و بلندش تلوتلو می‌زد.
چسب را از نفیسه گرفت و کمکش کرد.
ـ برای لوازم جدید با فروشگاه هماهنگ کردم، برای لوازم اینجام وانت فردا ساعت ۹ میاد. شکستنیا رو با پژو می‌برم خودم. سوگل نمیاد امشب؟
نفیسه همان‌طورکه گوشه‌ای از اتاق برهنه را برای استراحت عادل می‌پوشاند گفت: «زنگ زد گفت امشب بیمارستان شیفتِ خانم دکتر.
بگیر بخواب عزیزم. خسته شدی.»
سوگند شباهت عجیبی به پدر داشت قد بلند و کشیده و سفیدر‌و با ماساژ دادن کتف پدر، از او دلبری می‌کرد.
کتاب‌هایش را مرتب کرده داخل کارتن گذاشت.
ـ مامان کتاب‌های پارسالم رو نمی‌خوام ببین تو درو همسایه کلاس نهمی داریم بده بره.
پتو و بالش خود را برداشت. از پله‌های آهنی پایین رفت و از همان‌جا داد زد، «من رفتم پیش مامان‌جون بخوابم.»
نفیسه بود و براندازکردن این قصر و خاطرات ساختنش. قصری که حلقه‌ی پیوند این خانواده‌ی گرم و موفق شده بود.
جمع کردن اسباب قصر باصفا و پر از آرامش بیست متری، که در نظر نفیسه و عادل بزرگ‌تر از آپارتمانِ جدیدِ دویست متری بود، خستگیِ شیرینی به جانش نشاند. کارتن‌های چسب شده را مرتب کرد. بین لوازم قیمتی که در کارتن می‌چید دفترش جلوه‌گری می‌کرد. تنها رمان چاپ نشده‌اش که بارها‌وبارها دور از چشم عادل و بچه‌ها، اشک به چشم و خنده بر لبش جاری ساخته بود.
غرور عادل ارزشمندترین دارایی نفیسه بود. به چاپ رمان نمی‌ارزید. تنها مسکن درد و خستگی پاهایش، قدم زدن در گذشته و مرور روزهای نه چندان شیرین بود. روزی که...
آفتاب از پشت پنجره خود را مهمان محفل ساکت نفیسه و سوگل کرده بود.
خورشید نور طلایی‌اش را روی موهای بلندِ لخت و بور و ژولیده‌ی سوگل می‌پاشید. دختر کوچولو مثل هر روز صبح، چشم‌های عسلی خود را در آینه‌ی کمد روبروی رخت‌خوابش، می‌شمرد. یک دو سه چهار پنج هشت.
آینه‌ی پُرتَرَک، سرگرمی خوبی برای شروع روز بود. نفیسه در دلش خداروشکر می‌کرد، روزی که عادل آینه را شکست سوگل منزل عمه بود.
صدای نون خشکی نمکی، آهنگ طرب‌انگیزی بود که مادر را به وجد آورد.
سوگل در کنار چشم‌های طوسی، فرشته‌های قدبلند و چهارشونه، باابروهای مشکی و کشیده و چشم‌هایی که مدت‌ها بود برق نمی‌زد را دید.
ـ مامان کجا می‌ری داری آماده می‌شی؟
ـ میرم برای دخترم نون تازه بگیرم صبحونه بخوره.
با روشن کردن تلویزیون و سرگرم کردن سوگل با شبکه‌ی پویا، گونی نان خشک را برداشت و به قصد معامله‌ی پرسودی بیرون رفت. نان خشک را فروخت و چند نان تازه گرفت.
خورشیدخانم و نفیسه و سوگل و بوی نان تازه، همه چیز بر وفق مراد.
بوی دلتنگی پدر، عیش مادرودختر را منقص کرد.
ـ مامان، بابا عادل کِی از بیمارستان میاد؟
ـ هروقت خوب شد میاد. غصه نخور دخترم دعاکن.
دست‌های کوچک دخترش را غرق بوسه کرد.
ـ یعنی اگه دعا کنم تا جشن شکوفه‌ها میاد؟
صدای زنگ موبایل نفیسه، بهانه‌ی خوبی برای فرار از پاسخ بود، گرچه تمایلی به جواب دادن تلفن نداشت، اما بهتر از قول دادن از طرف بابا برای جشن شکوفه‌ها بود.
ـ سلام بابا خوبی؟
ـ سلام نفیسه جان خوبید؟
طبق معمول، بعداز احوال‌پرسی، بحث‌های تکراری شروع شد.
ـ نفیسه تا کی می‌خوای خودتو فریب بدی؟ عمه به من زنگ زد حجت رو تموم کرد. گفت معلوم نیست پسر من کجاست بیا دخترتو ببر.
ـ بابا منم هزار بار گفتم شما یه‌بار بدون رضایت من برام تصمیم گرفتید و گفتید بچه‌ای نمی‌فهمی به زور دادید به عادل. دیگه نمی‌ذارم برای زندگی سوگل تصمیم بگیرید.
بهترین زمان ممکن برای به صدا در آمدن زنگ خانه بود.
ـ بابا در می‌زنن ببخشید به مامان سلام برسون. خدانگهدار.
چشمش به چشم‌های نگران سوگل افتاد.
بوسه‌ای از عشق و امید که آمیخته به لبخند مادر بود، برایش فوت کرد.
از آنجایی که حدس می‌زد صاحب‌خانه باشد، چادر رنگی را از پشت در برداشت و سرش انداخت.
مردی میان‌سال با موهای جوگندمی، موقر و موجه، طبق عادت همیشگی نگاهش را به کفش‌هایش دوخت و گفت: «دخترم من ماه پیش نیومدم که مزاحم‌تون نشم.»
ـ آقای عرفانی لطف شما همیشه شامل حال ما شده. فقط یه خواهش ازتون دارم.
ـ در خدمتم دخترم.
ـ لطفاً کرایه‌ها رو از پول پیش ما کم کنید هر زمانی که پول پیش تموم شد، تشریف بیارید من خونه رو تحویل بدم.
ـ دخترم قصد ناراحت کردن‌تون رو نداشتم.
ـ بحث ناراحتی نیست. عادل کمپِ.ان‌شاءالله وقتی برگشت، این وانتو می‌فروشه یه خونه‌ی دیگه اجاره می‌کنیم. شما هم بی‌زحمت نمیوفتید هرماه بیایید اینجا. خدانگهدار.
سرش را از لای در به‌طرف اتاق دراز کرد.
ـ سوگل شبکه پویا رو ببین تا من یه سر به عزیز بزنم.
زود میام.
تا منزل عمه چند کوچه بیشتر فاصله نبود.
درِ خانه‌ی عمه همیشه باز بود. در حال آب دادن به گلدان‌ها نفیسه را دید.
ـ عمه شما به بابام چی گفتید؟
ـ نفیسه جون خودت می‌دونی چقدر برام عزیزی. روم‌سیاه. عادل به تو شوهر نمیشه.
تمام زندگی‌اش در همان دوتا اتاق تودرتو و حیاط کوچک و چند گلدان خلاصه می‌شد. با دست‌های چروکیده‌اش اشاره‌ای به اتاق‌ها کرد و گفت: «من حاضرم تو و سوگل رو تو همین دوتا اتاق رو تخم چشمام نگه‌دارم. ولی چه فایده؟ این که نشد شوهر.»
ـ عمه من دوتا اتاق نمی‌خوام. یکی می‌خوام.
از عمه خواست تا با فروش وانت عادل، یک اتاق در طبقه‌ی بالا بسازد تا سر پناه سوگل شود. البته موقتی. تا زمانی که عادل ترک کند.
عمه شیلنگ آب را با غیض روی زمین پرت کرد و با صدای بلند گفت: «یعنی تو منتظری عادل ترک کنه؟ چند بار تاحالا ترک کرده؟ عمه بابات حمایتت می‌کنه برو.»
ـ عمه خودت می‌دونی هروقت عادل ترک می‌کنه و بعدش دوباره میره سراغش، من نابود می‌شم.
اشک در چشمان نفیسه حلقه زد و کلافه شد. عمه با دست‌های تَر، اشک‌های نفیسه را پاک کرد و با دلسوزی و شرمندگی گفت: «عمه به پای عادل نشین.»
نفیسه با قاطعیت گفت: «باشه عمه. میرم. ولی بِدون، اگه من برم عادل می‌میره. من می‌خوام عادل...»
صدایی لرزان حرفش را قیچی کرد.
پدر عادل که صحبت‌های همسر و عروسش را شنیده بود خود را به حیاط رساند و گفت: «نفیسه اگه تو بِری اول من میمیرم، بعد عادل. فردا میرم وانتو می‌فروشم.»
صورت زیبای نفیسه که هنوز زبان‌زد خاص و عام بود، پشت خاک و غبار محو شده بود. با دست‌های نرم و لطیف، آجرها را با عشق و امید جابه‌جا می‌کرد. غرور در چشمانش موج می‌زد. خستگی‌ای را که به خود راه نداده بود، با حضور پدر دوچندان شد.
پدر مغنه‌ی خاکی نفیسه را گرفت و در حضور جمع با صدای بلند گفت: «خونه می‌سازی؟ مگه تو شوهر داری که دنبال سقفی؟»
همان‌طور که آجر در دستش بود سرش را پایین انداخت و گفت: «بابا شما تو پونزده سالگی منو نابود کردید، ولی من با سوگل این کارو نمی‌کنم.»
بلندتر از قبل گفت: «روی من حساب نکن حتی به‌اندازه‌ی یه آجر.» مغنه‌ی دخترش را با بی‌مهری رها کرد و همان‌طور که پا روی مصالح می‌گذاشت و می‌رفت داد زد: «بشین تا عادل بیاد.»
دیدار عذاب‌آوری بود. عمه یک لیوان آب آورد و هر دو بدون هیچ حرفی روی تپه‌ای از خاک نشستند.
با شنیدن صدایی تن ضعیف عمه و هیکل چهارشونه و لاغر شده‌ی نفیسه خشک شد. هيچ‌کدام جرأت نداشتند صدایی را که شنیدند باور کنند.
ـ مامان اینجا چه خبره؟ چرا وانت من دم درمون نبود؟
عمه با لیوان آبی که دردست داشت به‌طرف عادل رفت. با صدایی مضطرب گفت: «عادل چطوری اومدی؟»
ـ فرار کردم.
با صدایی بلند داد زد: «گفتم ماشین‌من چی‌شده؟ زن من کجاست؟ سوگلم کو؟ بالأخره داداش بی‌غیرتت خونه خرابم کرد؟»
ـ مادر داد نزن بیا این آبو بخور آروم شی.
نفیسه دست‌هایش را روی سرش گذاشت و خود را شکست خورده دید. همه‌ی نقشه‌اش با خاک یکسان شده بود.
عادل دیوانه‌وار از روی آجرهای شکسته خود را به اتاق پر از مصالح رساند.
نمی‌خواست باور کند زنش پیرتر از سنش شده. نفیسه را که روی خاک دید خود را در منجلابی از کثافت دید.
خونش به جوش آمده بود. آجری را برداشت و به چهره‌ی پژمرده‌ی نفیسه خیره شد و در حالی که می‌خواست آجر را به سرش بکوبد با گریه گفت: «نفیسه بذار خودمو بکشم تو راحت شی.»
نفیسه با گریه و التماس آجر را از دست عادل گرفت و با التماس و امید گفت: «عادل، یه فرصت دیگه، به‌خاطر سوگل.»
شب از نیمه گذشته بود. دفترش را بست و روی قلبش گذاشت. به پهنای صورت اشک می‌ریخت. مثل همیشه بی‌صدا.
این‌بار اشک ذوق و شُکر.
تک‌تک این آجرها بوی امنیت می‌داد. همه چیز را برانداز کرد. دفترش را دردون جعبه‌ای گذاشت که هر روز نامه‌ای در آن می‌انداخت. نامه‌ای به خدا.
سال شصت ویکم.شماره2966