برسد به دستِ...
نویسنده :
زهره شعبانی
نامه پنجم
امروز مدرسه نرفتم. حالم خوب نیست. مادرم می‌گوید از ترس است. دیروز توی کلاس بودیم که آژیر قرمز را زدند. همه رفتیم پناهگاه حیاط. همان که با گونی‌ها ساخته بویم. ناجیه نبود. هرچه گشتم نبود. برگشتم کلاس. ناجیه رفته بود زیر میز و با صدای هر تیر هوایی، جیغ می‌زد. جیغ می‌زد و می‌گفت دالکم. دالکم. مادرم می‌گوید: مادرش را صدا می‌کرده. مادرم می‌گوید که آدم‌ها موقع ترس و تنهایی یا مادرشان را صدا می‌کنند یا خدا را. شما کدام را صدا می‌کنید؟ ناجیه می‌گوید موقع بمباران مادرش دنبال او می‌گشته. بعد صدای مادرش قطع شده. من از آژیر قرمز نترسیدم. من از جیغ‌های ناجیه ترسیدم. راستی گندم‌ها را کاشتید؟ عکسم خوب بود؟ شاید چون عکسم خوب نیفتاده از من خوشتان نیامده. به مادرم گفتم که با آن لباسی که برای عید خریده و آن کفش‌های قرمز عکس بگیرم. می‌دانستم خوشتان نمی‌آید. حال عکاستان چطور است؟ برگشت؟ نکند پستچی شما هم شبیه عکاستان زخمی شده که نامه‌هایتان به دستم نمی‌رسد. منتظر هستم. خیلی. خیلی
نامه ششم
سلام. عید شما مبارک. اونجا هفت سین چیدید؟ کارت پستالم به دستتون رسید؟ عیدی چی گرفتید؟ ناجیه با عیدی‌هایش می‌خواهد کیف بخرد. ولی مادرم گفت که عیدی‌هایم را توی قلکم بریزم. یک عکس قشنگ با لباس عیدم انداخته‌ام که آن را برای شما می‌فرستم. حتما از این یکی خوشتان می‌آید. مادرم دارد با آقای کمالی ازدواج می‌کند. آقای کمالی گفته می‌توانم هر چیزی که دلم می‌خواهد از مغازه بردارم. تمبر نرگس آورده است. دلم می‌خواست برای شما بردارم ولی گفتم که چیزی نمی‌خواهم.
مادر و آقای کمالی می‌خواهند خانه را بفروشند و یک خانه دیگر بخرند. به آقا رضا که دوشنبه آمد گفتم که قرار است به خانه جدید برویم. قول داده که اگر نامه‌ای داشتم برایم نگه دارد.
زهرا و مادرش را یادتان هست؟ همکلاسی‌ام که رفتند شمال. قرار شد تابستان برویم پیششان. مادرم همه‌اش درباره شمال حرف می‌زند. درباره دریای شمال. درباره جنگل‌های شمال. ولی من به جنوب فکر می‌کنم. به خانه شما و آن سه نخلی که بعد از بمباران هنوز سالم بودند. خدا کند هرجا هستید سالم باشید.
نامه هفتم
سلام. آقا رضا هیچ نامه‌ای برایم نیاورده است. می‌گوید که دیگر منتظر نباشم. مادرم هم همین را می‌گوید ولی هر وقت دلم تنگ می‌شود می‌بینم که دارم برای شما نامه می‌نویسم. درس‌های دبیرستان خیلی سخت است. مادرم می‌گوید از بس حواسم به اخبار و جنگ است. همیشه برنامه روایت فتح را می‌بینم. قیافه شما را توی همه سربازها و رزمنده‌ها می‌بینم. شهیدها را که نشان می‌دهند مادرم گریه می‌کند و می‌گوید هزارتا گل پرپر. می‌گوید مادران شهیدان به جای گرفتن نامه بچه‌هایشان باید جنازه آن‌ها را تحویل بگیرند. این‌ها را می‌گوید که مثلا به من بفهماند شما شهید شده‌اید ولی من شما را توی قیافه شهیدان نمی‌بینم. شما زنده‌اید. این را مطمئن هستم. با ناجیه به مسجد می‌رویم و کمک‌های مردم به جبهه را بسته‌بندی می‌کنیم. دیروز صندوق کمک‌های جبهه را دزدیدند. هیچ‌کس هم نفهمید چه کسی. ناجیه النگویش را درآورد و به مسجد داد. گفت امروز روز مباداست. لطفا اگر دوربین فیلمسازها را دیدید، بروید و اسمتان را جلوی دوربین بگویید. من همیشه برنامه روایت فتح و همه اخبارها را می‌بینم. در پناه خدا باشید.
نامه هشتم
سلام. امروز به پستخانه رفتم. از آن موقع که آقا رضا بازنشسته شده هر هفته به پستخانه می‌روم و در باجه نامه‌های برگشتی پیگیری می‌کنم که نامه‌ای به آدرس خانه قدیمی‌مان داشته‌ام یا نه. مادر با رفتن هفتگی من به پستخانه موافق نیست ولی حرفی نمی‌زند. می‌ترسد باز هم صد تا تمبر، صدتا پاکت و یک دفتر صدبرگ بخرم و صد تا نامه بنویسم. صد تا نامه به جبهه بنویسم که آیا شما را می‌شناسند یا اگر خبری از شما دارند برایم بفرستند. مادر نگذاشت نامه‌ها را پست کنم. گفت جبهه بزرگ است و حتی من اسم کامل شما را نمی‌دانم. بنویسم عبدالرضا فتحی یا عبدالله فتحی.
وقتی برای گرفتن کارنامه به دبیرستان رفتم، داشتند گونی‌های شن را بیرون می‌گذاشتند. می‌گویند جنگ تمام شده است. شاید حالا که سرتان خلوت شده، بتوانید جواب نامه‌هایم را بدهید. یا یک سر بروید اداره پست آبادان، نامه‌های برگشتی من باید آنجا باشد. شال و کلاه هم بعد از هفت سال، ممکن است آنجا باشد. یک کپی از کارنامه‌ام را هم برایتان می‌فرستم. جایزه‌ای که قول داده بودید یادتان هست؟ جایزه نمی‌خواهم. فقط بنویسید که حالتان خوب است.
نامه نهم
جنگ تمام شد. اسیرها برگشتند. حتی پدر بهاره هم برگشت. البته خیلی لاغر شده و چشمانش دیگر نمی‌بیند. ولی برگشت. بهاره خیلی خوشحال بود بیشتر از هزار کارت صدآفرینی که در کودکی گرفته بود خوشحال بود. حتما شما هم برگشته‌اید. شاید هم آمده‌اید به آدرس روی پاکت‌نامه‌های من و مرا پیدا نکرده‌اید. آدرس خانه جدید را روی در خانه قدیمی نوشته بودم. با ناجیه رفتیم و آدرس را نوشتیم. حتما ندیده‌اید. آخر در را کنده‌اند. دیوارها را خراب کرده‌اند و به جایش یک خانه نو می‌سازند. حتما برگشته‌اید خرمشهر. هفته پیش با بچه‌ها به یاد قدیم، شهر بازی کردیم. من مثل همیشه خرمشهر را انتخاب کردم. ناجیه با یک پسر تبریزی نامزد شده و تبریز را انتخاب کرد. زهرا هم که تازگی‌ها دارد به درس خواندن در پاریس فکر می‌کند، آنجا را انتخاب کرد. زهرا شروع کرد و گفت«می‌خوام برم خرمشهر» بلند شدم و گفتم «چرا خرمشهر؟» گفت «پس کجا؟» گفتم «خرمشهر.» همه خندیدند و گفتند سوختم و از بازی بیرون رفتم. ولی نسوخته بودم می‌خواستم بروم خرمشهر. نه تبریز، نه پاریس. خرمشهر. چند روزی است که دلم می‌خواهد بروم. حتی دور از چشم مادر به ترمینال زنگ زده‌ام و ساعت ماشین‌ها را پرسیده‌ام. به مادرم چیزی نگفته‌ام. الان دارد آبمیوه می‌گیرد و می‌خواهد که من برای کنکور سال بعد آماده شوم. ولی من به خرمشهر فکر می‌کنم و سؤال‌هایی که سخت‌تر از هر کنکور دیگری است. این‌که دیوارهای خرمشهر چه شکلی هستند؟ این‌که نخل‌های خرمشهرچند سالشان هست؟ و این‌که در لحظه‌هایی که ترسیده‌اید چه کسی را صدا کردید؟ حتما برگشته‌اید خرمشهر. به همان حیاط خانه‌تان که نرگس را به خاک سپردید. به همانجا که پدرتان خوشنویسی یادتان داد. حتما در خرمشهر همه شما را می‌شناسند. نمی‌پرسند عبدالله یا عبدالرضا. همه عبدی را می‌شناسند: سربازی که در خانه‌شان سه درخت نخل بود و آن‌قدر دست‌خطش خوب بود که پیشانی‌بندهای رزمنده را می‌نوشت. امشب حرکت می‌کنم. به مادر گفته‌ام که دو شب پیش ناجیه می‌مانم. با ناجیه می‌آیم. ناجیه آنجا را خوب می‌شناسد. نگران پول هم نباشید. قلکم را شکستم. فردا صبح می‌رسیم خرمشهر.
سال پنحاهم.شماره2486