یار مهربان

بی‌نام پدر
 سیدمیثم موسویان

کتاب «بی‌نام پدر»، اثری است از «سیدمیثم موسویان» که توسط انتشارات جمکران به چاپ رسیده است. کتاب دویست و هفتاد صفحه دارد و درباره‌ی پدر و پسری است که هرگز همدیگر را ندیده‌اند درست شبیه داستان رستم و سهراب شاهنامه. فصل‌های این کتاب از روایت‌هایی تشکیل شده که راویان آن واگویه‌های شخصی خودشان از وقایع رخ داده را بازگو می‌کنند و احساسات و عواطف خود را در آن دخیل می‌کنند. سبک کتاب متفاوت از سایر کتاب‌هاست و دیالوگ در آن بسیار کم و کوتاه است.
کتاب با فصل شکار در مرز آغاز می‌شود. یک سرهنگ دوران پهلوی که در ارتفاعات کردستان و در زمان قاضی محمد مهابادی، با یک نگاه عاشق دختری می‌شود و او را از خان ده، می‌خواهد. سرهنگ که در قمار بسیار چیره دست است دختر را شرط بردن بازی می‌کند و همان شب با او ازدواج می‌کند.‌ بعد از آن، به‌خاطر بی‌رحمی و کشتار کردها توسط سرهنگ و نسبتی که با آن یافته‌اند خانواده‌ی خان، به‌سمت عراق کوچ می‌کنند. سرهنگ در تهران است و مقدمات ورود تازه عروسش را فراهم می‌کند، در حالی که زن جوان با بچه‌ای در بغل، اندوهگین روانه‌ی مرز می‌شود. سرهنگ در پی آنان کوه‌ها و جنگل‌های کردستان را می‌گردد اما نتیجه‌ای نمی‌گیرد. پس از آن نیز از طریق روایت‌های افراد مرتبط با این پدر و پسر سرنوشت آن‌ها برای خواننده کشف و پیدا می‌شود. سرنوشتی کاملاً متفاوت و متقابل.

برشی از کتاب
زود باش کارش را تمام کن، شک ندارم... تفنگ را برمی‌دارم... نشانه می‌روم... نه، کار من نیست. خونم به جوش آمده …تیمسار مهربان، مسلمان، نمی‌شود که زد... اصلاً یک محبتی توی دلم به او وجود دارد... یک چیز عجیب... انگار که طرف را عمری است می‌شناسم …مسئله فقط آزادی خودم نیست... بزن... بزن لعنتی! بزن، آن همه تمرین کردی... با صدای ترمز چند ماشین دم ساختمان به هم نگاه می‌کنیم... مأموران، مأموران... تفنگ را از دست من می‌گیرد و خودش نشانه می‌رود... به خدا اشتباه گرفتیش... خفه شو... گند زدی به همه چی... به خدا گریه‌ام می‌گیرد... ترق... خون می‌پاشد توی صورتم...

کورالاین
 نیل گیمن

چه می‌شود اگر از ما و اطرافیان‌مان که از قضا از رفتار آن‌ها ناراضی هستیم یک نمونه‌ی دیگر اما نسخه‌ی ترسناکش وجود داشته باشد؟ درست مثل کورالاین که از رفتار پدر و مادرش که همیشه سرشان در کار خودشان است و با او بازی نمی‌کنند یا کم حرف می‌زنند؛ ناراضی است. او انقدر در خانه‌ی عجیب و قدیمی‌شان که قبلاً یک عمارت بزرگ بوده و بعداً برای اینکه اجاره برود تبدیل به آپارتمان‌های کوچک شده، گشته که همه جا را خوب بلد است و می‌داند در باغ یک چاه عمیق وجود دارد که به گفته‌ی همسایه‌ها باید از آن دوری کرد. همچنین او می‌داند دری عجیب در آشپزخانه وجود دارد که به هیچ کجا باز نمی‌شود و پشتش یک دیوار آجری است. دری که از قضا آن سویش یک مادر ترسناک درست مخالف مادر او که وقت غذا درست کردن ندارد، زندگی می‌کند و باید از او ترسید.
نیل گیمن که خودش مجبور بوده زندگی در یک آپارتمان را با وجود پیرزنی بدعنق در طبقه‌ی پایینی‌اش تحمل کند که فرزندانش هیچ‌وقت در آن آسایش نداشته‌اند، تصمیم می‌گیرد دنیای خیال بچه‌ها را با چاشنی وحشت به زندگی در یک آپارتمان وارد کند و کورالاین به وجود می‌آید.
برشی از کتاب
دستش را دراز کرد و از بالای چارچوب درِ آشپزخانه یک دسته کلید برداشت. با دقت بین کلیدها گشت و کهنه‌ترین، بزرگ‌ترین، سیاه‌ترین و زنگ‌زده‌ترین کلید را انتخاب کرد و با آن قفل در را باز کرد. در روی پاشنه‌اش چرخید و باز شد. حق با مادرش بود. در به جایی باز نمی‌شد. پشت آن دیواری آجری بود. مادر کورالاین گفت: «وقتی سراسرِ اینجا فقط یک خانه بوده، این در به جایی باز می‌شده. اما وقتی خانه را به آپارتمان تبدیل کردند، اینجا را هم دیوار کشیدند. آن طرفش آپارتمانی خالی است، همان که برای فروش گذاشته‌اند.» بعد در را بست و دسته کلید را دوباره روی چارچوب در آشپزخانه گذاشت. کورالاین گفت: «در را قفل نکردید». مادر شانه‌هایش را بالا انداخت. «چرا باید قفلش کنم؟ به جایی باز نمی‌شود».
سال شصتم.شماره2932