از خط شروع تا سکوی افتخار

خودتان را برای مخاطبان ما معرفی می‌کنید؟
من ریحانه مبینی هستم، ۲۵ ساله، اهل آران و بیدگل و فارغ‌التحصیل رشته‌ی ‌‌دندان‌پزشکی از دانشکده اصفهان. عضو تیم ملی دو و میدانی و اولین بانوی ایرانی هستم که در بخش بانوان آسیا در رشته‌ی پرش طول مدال آوردم.

 ورزش را از چه زمانی و چگونه شروع کردید؟
از کودکی به ورزش علاقه‌ی زیادی داشتم. بازی و سرگرمی‌ام پریدن از روی مبل‌ها بود! مدرسه را فقط به عشق زنگ ورزش دوست داشتم. در همان دوران مدرسه، در مسابقات شهرستانی شرکت کردم و با رکورد ۳ متر و ۵۰ سانتی‌متر در پرش طول، مقام اول را کسب کردم. بعدها تحت نظر مربی در زمین‌های خاکی، رکورد ۴ متر و ۱۰ سانت را ثبت کردم که باعث شگفتی مربی‌ام شد. همین اتفاقات جرقه‌ای برای ورود جدی من به دنیای دو و میدانی بود. به‌طور کلی از کودکی همیشه در مدرسه سریع‌تر از بقیه می‌دویدم و معلم ورزشم متوجه شد که استعدادی در من هست. وقتی اولین بار در یک مسابقه‌ی محلی شرکت کردم و برنده شدم، حس فوق‌العاده‌ای بهم دست داد. همون‌جا فهمیدم که این راه من هست و با تمرین و تلاش بیشتر، می‌توانم به سطوح بالاتری برسم.

 در روز مسابقه چه چیزی بیشتر از همه در ذهن داری؟ استرس داری یا روی مسأله‌ی خاصی تمرکز می‌کنی؟
قطعاً کمی ‌استرس هست، چون می‌خواهی بهترین عملکردت را نشان بدهی، ولی من یاد گرفتم که استرس را تبدیل به انگیزه کنم. درست قبل از شروع مسابقه، فقط به خط پایان فکر می‌کنم. سعی می‌کنم همه تمرین‌هایم را به یاد بیاورم و به خودم بگویم: «تو آماده‌ای، فقط بدو!»

 آیا خانواده‌تان زمینه‌ی ورزشی داشتند؟
خیر، هیچ‌کدام از اعضای خانواده‌ام ورزشکار حرفه‌ای نبودند. فقط استعداد و علاقه‌ام مرا به این مسیر کشاند. با این حال خانواده‌ام همیشه حامی ‌و همراه من بودند.

 از مسیر پیشرفت‌تان در ورزش بگویید.
بعد از موفقیت در مسابقات شهرستانی، وارد مسابقات کشوری شدم و در آنجا هم موفقیت‌هایی کسب کردم. مسئولان اصفهان پس از آگاهی از عملکردم، توجه ویژه‌ای نشان دادند و همین باعث شد به مسابقات نوجوانان آسیا دعوت شوم. البته آن زمان به‌دلیل مصدومیت از ناحیه‌ی مچ پا نتوانستم در مسابقه‌ی اصلی شرکت کنم. یک سال از ورزش فاصله گرفتم و تمرکزم را روی درس گذاشتم و در کنکور ‌‌دندان‌پزشکی قبول شدم.
 ترکیب ‌‌دندان‌پزشکی و دو و میدانی چقدر دشوار بود؟
خیلی زیاد. چون رشته‌ی تحصیلی و ورزشی‌ام کاملاً متفاوت بودند. در دوران دانشجویی در خوابگاه اصفهان بودم و حمایت خانواده کمتر شده بود. روزها در کلاس درس و شب‌ها در سالن ورزشی دانشکده تمرین می‌کردم. گاهی مجبور بودم برای تأمین هزینه‌ها، کار هم بکنم. ۶ سال دوران بسیار سختی بود.

 اولین رقابت مهم‌تان را به خاطر دارید؟
بله، خیلی خوب یادم هست. به من گفتند که رقیبم نفر اول ایران است با رکورد ۴ متر. استرس زیادی داشتم، ولی در آن مسابقه توانستم رکوردش را بگیرم و برنده شوم. برای خانواده‌ام، مخصوصاً مادرم، باورکردنی نبود.

 در حال حاضر رکورد پرش طول شما چقدر است؟
رکورد فعلی‌ام ۶ متر و ۵۳ سانتی‌متر است. چهار سال پیش توانستم رکورد بزرگسالان ایران را بعد از ۴۵ سال با ۶ متر و ۱۷ سانتی‌متر بشکنم. الان تنها ۳۰ تا ۴۰ سانت با رتبه جهانی فاصله دارم.

 تمرینات‌تان چطور برنامه‌ریزی می‌شود؟
هفته‌ای ۸ تا ۹ جلسه تمرین دارم:
۲ جلسه بدن‌سازی
۲ جلسه پرش
۲ جلسه سرعت و پرش
۲ جلسه تمرین‌های متنوع
یک روز هم استراحت داریم.

 رژیم غذایی خاصی دارید؟
بله، چربی زیاد نمی‌خورم، از فست‌فود فاصله گرفتم. برنامه غذایی‌ام کاملاً کنترل‌شده‌ست. تغذیه در عملکردم خیلی تأثیر دارد. سعی می‌کنم غذاهای سالم و پرانرژی مصرف کنم، مثل پروتئین، سبزیجات، میوه و کربوهیدرات‌های پیچیده. قبل از مسابقه غذای سبک می‌خورم، چون نمی‌خواهم معده‌ام سنگین باشد. و البته همیشه آب کافی می‌نوشم تا بدنم هیدراته بماند.

 به فضای مجازی علاقه دارید؟
نه واقعاً. ادمین‌های مختلف پیشنهاد دادند برایم صفحه‌ای خاص بزنند، ولی علاقه‌ای ندارم. وقت برایش ندارم، اگر فرصتی هم باشد، ترجیح می‌دهم کتاب بخوانم.

 آیا در آینده همچنان ورزش را ادامه می‌دهید؟
تا ۳۰ سالگی فرصت دارم به‌صورت حرفه‌ای فعالیت کنم، پس این ۵ سال باقی‌مانده را تمام‌وقت روی ورزش می‌گذارم. بعد از آن، دندان‌پزشکی را به‌طور کامل دنبال خواهم کرد.

 هزینه‌های ورزشی چطور تأمین می‌شود؟
خیلی بالاست. مثلاً یک کفش حدود ۴۰ میلیون تومان قیمت دارد. فدراسیون تا حدی کمک می‌کند، ولی کافی نیست. مربی‌ام آقای بادپور اهل آران و بیدگل هستند و همیشه کنارم بوده‌اند.

 از تأثیر موفقیت‌ها و شکست‌ها بگویید.
موفقیت‌ها به من انگیزه و روحیه می‌دهند، ولی باخت‌ها گاهی ناامیدم می‌کنند. من آدم وابسته‌ای نیستم اما گاهی که نتیجه نمی‌گیرم، واقعاً دل‌سرد می‌شوم. با این حال هر بار دوباره با یاد هدفم، بلند می‌شوم.

 رکوردهایی که کسب کردید را برای ما می‌گویید؟
رکوردهای من به ترتیب:
رکورددار نوجوانان ایران: 90/5 متر
رکورددار جوانان ایران: 95/5 متر
رکورددار بزرگ‌سالان ایران: 40/6 متر
رکورددار داخل سالن ایران: 14/6 متر می‌باشد و از مدال‌‌هایی که گرفتم‌ نیز مدال نقره جام کازانف، قزاقستان، ۲۰۱۹ (باید اضافه کنم که سی‌وچهارمین دوره‌ی مسابقات بین‌المللی دوومیدانی جام کازانف در آلماتی قزاقستان برگزار شد و من نماینده ایران در پرش طول با ثبت رکورد 21/6 موفق به کسب مدال برنز شدم با این عملکرد علاوه بر ایستادن بر سکوی سوم امتیاز ارزشمندی برای ارتقای رده‌بندی جهانی خود و نزدیک‌تر شدن به سهمیه‌ی مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ در توکیو به دست آوردم. تیم منتخب دوومیدانی ایران با هدف کسب امتیاز و بهبود جایگاه جهانی در این رقابت‌ها شرکت کرده بود و البته ترکیب تیم اعزامی‌ کشورمان شامل من برای پرش طول، حمیده اسماعیل‌نژاد ۱۰۰ متر، علی امیریان ۸۰۰ متر و محمدرضا طیبی پرتاب وزنه بود و هدایت این تیم را حسن بادپی بر عهده داشت که همین‌جا لازم است برای همراهی در تمام این ۱۲ سال از ایشان تشکر ویژه کنم. مسابقات جام کازانف یکی از رویدادهای معتبر دوومیدانی در قاره‌ی آسیاست که نتایج آن در سیستم رنکینگ جهانی فدراسیون جهانی دوومیدانی محاسبه می‌شود و نقش تعیین‌کننده‌ای در کسب سهمیه رویدادهای مهم بین‌المللی دارد. مدال طلای مسابقات بین المللی بورسا،ترکیه، ژوئن ۲۰۲۱ مدال نقره مسابقات بین‌المللی دو و میدانی در کشور ترکیه ۲۰۲۱، با ثبت رکورد18/6 مدال طلای مسابقات بین المللی استانبول ترکیه، فوریه ۲۰۲۲. مدال طلای مسابقات قهرمانی آسیا در کره جنوبی، 2025.
در مسابقات پرش طول به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب نیز شرکت کردم و به مقام سوم دست یافتم. به‌طور کلی تاکنون ۳۰ مدال در مسابقات مختلف کسب کردم که اکثر آن‌‌ها طلاست.

 ارزیابی شما از رقابت‌‌های قهرمانی آسیا دوومیدانی در کره‌ی جنوبی چه بود؟
این اولین مسابقه‌ای بود که در رده سنی بزرگ‌سالان در فضای باز شرکت می‌کردم. از شروع فصل تمام فکر و ذهنم مسابقات قهرمانی آسیا کره‌ی جنوبی بود و فقط به طلا فکر می‌کردم و روی تمام فضای اتاقم نوشته بودم که باید طلای قهرمانی آسیا را کسب کنم.

 حتماً سختی‌‌های زیادی کشیدید؟
بله، در این مسیر خودم و مربی‌ام سختی‌‌های زیادی کشیدیم و از همه چیز گذشتیم تا به آن چیزی که می‌خواستیم برسیم، مسابقه خیلی خوبی بود و تمام رقیبان آسیایی حضور داشتند. تا حدودی از نظر شرایط جوی اوضاع به هم ریخته بود و سبب شد تا با ۲ ساعت تأخیر مسابقه‌ام را شروع کنم‌ و این مسأله سطح فنی و رکوردی دوومیدانی کاران را کاهش داد اما با این وجود و با لطف خدا توانستم با ثبت رکورد ۶ متر و ۴۰ سانتی متر بهترین آسیا شوم.

 برای رسیدن به سکوی قهرمانی چند سال بود که تلاش می‌کردید؟
چون دانشگاهم اصفهان بود در هفته ۳ تا ۴ روز در اصفهان تمرین می‌کردم و بقیه تمرینات را در آران و بیدگل تحت نظر مربی‌ام پیگیری می‌کردم. مدال که کسب شد حاصل یک سال تلاش نبود بلکه ۱۴ سال است که ورزش قهرمانی را شروع کرده‌ام و در این مسیر بارها شکست یا زمین خوردم اما بلند شدم و قوی‌تر ادامه دادم تا چنین نتیجه‌ای حاصل شد.

 و برای قهرمانی پرش طول آسیا درباره‌ی برنامه‌‌های خود برای ما بگویید.
بعد از قهرمانی آسیا، تیرماه مسابقات دانشجویان جهان در آلمان را داشتم و سپس قهرمانی جهان و کشورهای اسلامی ‌را پیش رو دارم، همان‌طور که آغاز خوبی داشتم امیدوارم پایان خوبی را نیز امسال پیش رو داشته باشم.

 چقدر به مدال طلای دانشجویان جهان در پرش طول فکر کرده‌اید؟
همیشه تلاش می‌کنم بهترین رکورد را به ثبت برسانم و عملکرد خوبی داشته باشم. سعی می‌کنم به بهترین تکنیک فکر کنم که منجر به پرش خوب شود و در پایان سکوی مناسبی را برای خود رقم بزنم.

 در حال حاضر برای ادامه‌ی مسیر در ورزش حرفه‌ای چه مشکلی پیش روی شما وجود دارد؟
الان که فارغ‌التحصیل شده‌ام باید ۲ سال طرح ‌‌دندان‌پزشکی بگذرانم که این‌ مسأله سبب می‌شود تا ۲ سال درگیر طرح باشم. اگر مسئولین در این زمینه کمکی کنند که مدت طرح کمتر شود یا اصلاً نیازی به گذراندن طرح نداشته باشم اتفاق مثبتی برای من خواهد بود و می‌توانم به ورزش حرفه‌ای بپردازم، اگر مجبور شوم که طرح را بگذرانم باز هم از صبح تا ظهر درگیر طرح می‌شوم و امکان اعزام به اردوهای برون مرزی و مسابقات را ندارم و مشکلات زیادی را در ادامه‌ی مسیر با این وضعیت خواهم داشت.

 برای المپیک لس‌آنجلس چه برنامه‌ریزی‌ای کرده‌اید؟
هدف گذاری اصلی من المپیک است اما ابتدا باید پله‌‌های موفقیت را کم‌کم طی کنم تا به المپیک برسم. بنابراین اگر پله‌‌های پیش رو را با موفقیت طی کنم پله‌ی آخر المپیک خواهد بود.

 در خصوص حملات اخیر رژیم اشغال‌گر قدس به کشورمان و نقش ورزشکاران در آن شرایط صحبتی دارید؟
ما ورزشکاران به‌عنوان نماد کشورمان در سطح بین‌الملل مطرح هستیم و می‌توانیم با به اهتزاز درآوردن پرچم کشورمان افتخار آفرینی کنیم؛ در این شرایط خاص که سربازان این مرز و بوم از جان خودشان گذشتند و از میهن اسلامی ‌دفاع کردند و در این راه تعدادی از این عزیزان به شهادت رسیدند، من نیز به نوبه‌ی خود وظیفه‌ام می‌دانم که برای حفظ خون شهیدان تلاش کنم و باعث افتخار کشورم شوم و از ورزشکاران و سایر مردم هم می‌خواهم به هر نوعی با افتخارآفرینی خودشان باعث سربلندی کشور شوند.

 نقش ایمان در زندگی ورزشی‌تان چقدر پررنگ است؟
نماز برایم منبع آرامش است. هرچه دارم از خدا دارم و همیشه حضورش را در مسیرم حس کرده‌ام.

 چرا جوانان کمتر به ورزش حرفه‌ای علاقه دارند؟
به‌خاطر شرایط بد اقتصادی. نمی‌شود فقط روی ورزش حساب کرد. ورزش مثل قمار است، ممکن است به نتیجه نرسد. باید در کنارش یک حرفه‌ی دیگر هم داشته باشی. جوانان اول از همه باید عاشق این ورزش باشند، چون مسیرش آسان نیست. تمرینات سخت، نظم بالا و گاهی هم شکست، جزئی از راه است. اما اگر واقعاً علاقه‌مند باشند و پشتکار داشته باشند، می‌توانند به جاهای خیلی بالا برسند. هیچ‌وقت از شکست نترسند، چون هر شکست یک درس بزرگ است. فقط ادامه بدهند و به خودشان ایمان داشته باشند.

 احساست وقتی روی سکو می‌ایستی و مدال می‌گیری چگونه است؟
آن لحظه واقعاً وصف‌نشدنی است. تمام سختی‌ها، تمرین‌ها، زود بیدار شدن‌ها و حتی اشک‌ها به یک حس غرور و شادی تبدیل می‌شوند. وقتی پرچم کشورم بالا می‌رود، احساس می‌کنم که همه چیز ارزشش را داشت. این بهترین پاداش برای تمام تلاش است.
 برای اینکه انگیزه‌ات را در طول تمرینات سخت حفظ کنی، از چه روش‌هایی استفاده می‌کنی؟
من معمولاً اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت برای خودم تعیین می‌کنم. وقتی می‌بینم به یکی از آن هدف‌ها رسیدم، بهم انگیزه می‌دهد که ادامه بدهم. هم‌چنین، گاهی ویدیوهای مسابقات قهرمان‌های بزرگ را تماشا می‌کنم یا موسیقی گوش می‌دهم تا روحیه‌ام حفظ شود. حمایت خانواده و مربی‌ام هم خیلی کمکم می‌کند.

 رقبای داخلی و خارجی‌تان چه کسانی هستند؟
در ایران رقبای خوبی دارم، اما در سطح جهانی، رقبایم از آمریکا و آفریقا هستند. ورزشکاران آفریقایی از نظر آمادگی بدنی سطح بالاتری دارند.

 برای رسیدن به رکوردهای جهانی چه چیزهایی لازم است؟
چند عامل مهم است:
داروهای مجاز تقویتی
تمرین‌های ذهنی و تکنیکال
دستگاه‌های خاص تمرینی که در کشور نداریم.

 و مهم‌تر از همه، داشتن یک رقیب خوب برای تمرین در کنار در پایان، از زحمات چه کسانی یاد می‌کنید؟
از مادرم که همیشه همراه و زحمتکش بوده، چه روزهایی که گام به گام در زمین کنارم بود و البته آرزو داشت من مدرک تحصیلی بالایی داشته باشم و پدرم که دلش می‌خواست دخترش قهرمان باشد، و مربی عزیزم آقای بادپور. بدون آن‌ها این مسیر برایم ممکن نبود. مربی من نقش خیلی مهمی‌ در پیشرفتم داشتند. نه فقط از نظر فنی، بلکه از نظر روحی هم همیشه کنارم بودند. وقتی ناامید می‌شدم، با حرفایش به من  انگیزه می‌داد و وقتی موفق می‌شدم، کمکم می‌کرد مغرور نشوم و تمرکزم را حفظ کنم. واقعاً بدون راهنمایی‌ها و تجربه‌اش نمی‌توانستم به اینجا برسم.

 سخن پایانی:
ریحانه مبینی نمونه‌ای از جوانان سخت‌کوش و بااراده‌ای‌ است که با وجود تمام موانع، از همه چیزش گذشت تا به رؤیایش برسد. او نماد تلاشی است که از زمین‌های خاکی شروع شد و حالا به پیست‌های بین‌المللی رسیده است. دمش گرم و تعظیم به قدرت بی‌مثال او‌.

سال شصتم.شماره2922