گفتگوی صمیمانه با «عطیه شاپوری»؛ از پرستاران فدارکار ایران
نگاه مهربان، دستان پر مهر
مصاحبه گر :
فاطمه اقوامی
فکر می‌کنم صحبت از دوران کودکی شروع خوبی برای گفتگویمان باشد. دوران کودکی‌تان چطور گذشت؟ چطور بچه‌ای بودید؟ ساکت و آرام یا پر جنب و جوش و بازیگوش؟
من بچه درس‌خوانی بودم اما شیطنت هم زیاد به خرج می‌دادم و به خاطر همین روحیات، خانواده‌ام اصلا تصور نمی‌کردند روزی من در شغلی قرار بگیرم که نیاز به صبر و آرامش زیادی داشته باشد اما خب تقدیر این‌طور رقم خورد.
رشته‌ی انتخابی شما در دوره‌ی دبیرستان، تجربی بود؟
بله، البته همه معلمین و مربیانم اصرار داشتند من رشته ریاضی فیزیک را انتخاب کنم چون در این دروس بسیار موفق بودم و نمرات خوبی کسب می‌کردم ولی من به خاطر پدرم که به رشته‌ی پرستاری علاقه داشتند و دلشان می‌خواست حداقل یکی از سه فرزندش در این رشته مشغول فعالیت شود، رشته تجربی را انتخاب کردم.
این علاقه‌ی پدر از کجا نشأت می‌گرفت؟
بخشی از علاقه‌شان برمی‌گردد به دوران دفاع مقدس و حضورشان در مناطق جنگی. همیشه می‌گفتند نسبت به افرادی که آن زمان به‌عنوان امدادگر مشغول فعالیت و امدادرسانی در مناطق بودند یک حس قهرمانانه‌ای داشتم برای همین دوست داشتم اگر زمانی خانواده‌ای تشکیل دادم یک نفر از اعضای خانواده‌ام چنین خدمتی را انجام دهد. علاوه بر این خوابی هم در این زمینه دیده بودند که در به وجود آمدن این علاقه تأثیر داشت البته هیچ وقت خوابشان را برای ما تعریف نکردند و جزو مسایل شخصی خودشان هست.
از آنجایی که من فرزند اول خانواده بودم قرعه به نام من افتاد و سال ۹۲ وارد رشته پرستاری شدم و سال ۹۶ هم مدرک کارشناسی‌ام را دریافت کردم.
از همان سال ۹۶ که فارغ‌التحصیل شدید کار پرستاری را شروع کردید؟
شروع کار من قبل از فارغ‌التحصیلی بود. اساسا رشته‌های اصلی علوم پزشکی به این صورت هست که شما می‌توانید وقتی دانشجو هستید هم مشغول به‌کار شوید و از این طریق تجربه کسب کنید تا با شروع طرح تاحدودی کار را بلد باشید و راحت‌تر کار کنید. من هم جزو افرادی بودم که تقریبا از ترم سوم شروع به‌کار کردم ولی به‌صورت حرفه‌ای و تخصصی از زمانی‌که فارغ‌التحصیل شدم مشغول به‌کار شدم. اولین بخشی هم که در آن کارم را شروع کردم بخش اورژانس بود.
از تجربه‌ی کار در بخش اورژانس که به نظر می‌رسد حجم کار در آن بسیار زیاد است و فضای ملتهبی دارد، برایمان تعریف کنید.
ورود من به بخش اورژانس بسیار اتفاقی بود. من دوره‌ی کارشناسی را در شهر قم گذراندم، برای 2 سال طرح هم همان شهر را انتخاب کردم. محل خدمت من بیمارستان شهید بهشتی قم بود که یک بیمارستان هزار تختخوابی است و از شهرها و روستاهای مجاور هم برای درمان به آنجا مراجعه می‌کنند. اورژانس این بیمارستان هم 100 تخت داشت و حجم کاری به شدت بالا بود. از طرفی چون این بیمارستان دارای اورژانس هوایی بود، تقریبا بدترین نوع مجروحین مثل مجروحین تصادفات را به آنجا می‌آوردند. طرح من با کار در چنین بخشی شروع شد که از همان ابتدا با انواع قطع عضوها و فوت‌های وحشتناک روبرو بودم. البته با وجود سختی آن دوران، حالا که 6، 7 سال از آن زمان می‌گذرد، همیشه می‌گویم خدا را شکر که من در آن بخش کار کردم چون در غیر این صورت قطعا کسب آن حجم از تجربه به این سادگی برایم اتفاق نمی‌افتاد.
یک پرستار چطور می‌تواند هر روز در چنین فضاهایی کار کند و با این حجم از اتفاقات بد روبرو شود و صبر کند؟
به نظرم اینکه بگوییم پرستاران صبر می‌کنند یک صحبت کلیشه‌ای است یعنی این طور نیست که این اتفاقات روی ما تأثیر ندارد. ما خیلی از اوقات در خلوت‌مان بابت اتفاقاتی که شاهدش بودیم، گریه می‌کنیم. البته این مسأله به روحیات هر پرستار هم بستگی دارد. ممکن است یک پرستار احساسی‌تر باشد و شرایط برایش سخت‌تر بگذرد و اما یک نفر راحت‌تر با مسائل کنار بیاید. اما شما مطمئن باشید حتی جدی‌ترین پرستارها هم در دوره‌ی کاری‌شان با بیمارانی روبرو بودند که خاطرات آن‌ها هیچ وقت از ذهنشان پاک نمی‌شود و همیشه با به یاد آوردن آن بیمار و شرایطی که گذرانده حس بد و تلخی برای او تداعی می‌شود.
اما داشتن صبر در پرستاری خیلی مهم است. گاهی شما به‌عنوان یک پرستار باید همراه پزشک بالای سر بیماری بروید و به او اعلام کنید جواب تست سرطانت مثبت است، یا مجبورید خبر فوت فردی را به خانواده‌اش بدهید، اگر صبر نباشد، اولین کسی که فرو می‌ریزد، شمای پرستار و پزشک هستید. صبر در چنین مواردی معنا پیدا می‌کند. اما گاهی اوقات این صبر به حاشیه می‌رود، مخصوصا آن زمانی که ما با خودمان خلوت می‌کنیم و اتفاقات بد را به یاد می‌آوریم.
این مسأله بخشی از سختی کار پرستاری است که همیشه به آن اشاره کرده‌اند. انگار یک چیزی همیشه روح شما را خراش میدهد. البته از آن طرف هم یکسری اتفاقات می‌افتد که بسیار خوشایند است و این زخم‌ها و دردها را التیام می‌بخشد و تسکین میدهد. به همان اندازه که خبر تست مثبت سرطان یک بیمار ناخوشایند است به همان اندازه وقتی به کسی می‌گویید جواب تست او منفی است و می‌تواند از این به بعد خیالش راحت باشد یا به همراه یک بیمار می‌گویید نگران نباش پدر یا مادر یا فرزندت از مرگ نجات پیدا کرده است انرژی مثبت می‌گیرید.
این را هم بگویم که این سختی‌ها و خوشی‌ها به بخشی که شما در آن مشغول کار هستید هم بستگی دارد. مثلا در پرستاری بخش زنان و زایمان خوشی‌ها بر ناخوشی‌ها غالب است. ممکن است در این بخش هم مادر یا فرزندی حین زایمان از دست بروند و باعث ناراحتی شود اما اغلب خبر از زندگی و تولد است. در حالی که در بخش‌هایی مثلICU انرژی منفی غالب است چون بیشتر بیماران حال نامساعد و سطح هوشیاری پایینی دارند و خانواده‌ها دائم چشم انتظار تغییری در شرایط حال بیمارشان هستند. شرایط این بخش مثل یک مرگ تدریجی است و انرژی منفی در آن بیشتر از انرژی مثبت است. یا مثلا شما در بخش آنکولوژی یعنی بخش بیماران سرطانی کمتر چیزی تحت عنوان انرژی مثبت می‌بینید.
شما تجربه‌ی پرستاری در چه بخش‌هایی را دارید؟
بخش اورژانس، ICU جراحی قلب، بخش داخلی و بخش جراحی عمومی.
شیفت‌های پرستاری به چه صورت است؟ ما بیشتر درباره‌ی شیفت شب از زبان پرستارها شنیدیم که شیفت سخت و اذیت‌کننده‌ای است.
پرستارها تمام دل‌خوشی‌شان این است که یک شیفت خوب داشته باشند که متأسفانه به ندرت این اتفاق در این بیمارستان‌های ما رخ میدهد. براساس قوانین نباید پرستاری شیفت 18 ساعته داشته باشد اما وقتی برنامه‌ی پرستارها را چک می‌کنید می‌بینید ۴ یا ۵ بار در ماه چنین شیفتی برای آن‌ها در نظر گرفته شده است. ۱۸ ساعت شیفت یعنی شما از ساعت ۲ بعدازظهر که کارت را شروع می‌کنی تا ۷ صبح روز بعد دائم سر کار هستی و این واقعا وحشتناک است. تازه پرستاری شغلی نیست که مثلا شما پشت یک میز یا سیستم بنشینید و در آرامش به کارتان برسید. در این کار روح و جسم شما دائما درگیر است و وقتی برای خودتان ندارید مخصوصا وقتی پرستاری شما در بخش‌های داخلی و جراحی باشد.
درست است شیفت شب، شیفت سختی است اما اگر همین شیفت متعادل باشد یعنی مثلا وقتی شیفت شما تمام شد فردای آن شب در خانه باشید و به استراحت بگذرانید آن قدر سخت و طاقت‌فرسا نمی‌شود اما وقتی شما ۱۸ ساعت شیفت هستید، ۷ صبح به خانه می‌آیید و دوباره مجبور هستید 5 بعدازظهر به بیمارستان بروید این است که شرایط را برای پرستار غیر قابل تحمل می‌کند. پرستارها می‌توانند شیفت شب، پرستاری از بیمار بدحال، توهین و خشم بیمار و همراهان او و... را تحمل کنند به شرط اینکه یک شیفت متعادل و مناسب داشته باشند که متأسفانه این هم از آن‌ها دریغ می‌شود.
برویم سراغ روزهای کرونایی که به بخش مهم و البته افتخارآفرین کارنامه‌ی کاری کادر درمان به‌خصوص پرستاران تبدیل شده است. آن روزها برای شما چطور گذشت؟
آن زمان من تازه طرحم تمام شده بود. با خودم گفتم می‌روم تهران و در یک بیمارستان خصوصی مشغول به کار می‌شوم و خیلی شیک چند شیفت در ماه برمی‌دارم و تمام. به محض اینکه من به تهران پیش خانواده‌ام برگشتم خبر رؤیت اولین بیمار کرونایی در ایران اعلام شد. اوایل هیچ کس از جمله من فکرش را نمی‌کرد که این بیماری به سرعت به یک اپیدمی فراگیر تبدیل شود اما خیلی زود خبر همه‌گیری این بیماری هم پخش شد و اوضاع فرق کرد. با خودم گفتم نمی‌شود تو که تجربه کار در اورژانس را داری و با بحران آشنایی در یک بخش عادی به پرستاری مشغول باشی. البته پدرم هم مدام به من می‌گفتند عطیه خجالت نمی‌کشی؟ یعنی واقعا می‌خواهی در همین بیمارستان، در همین بخش کارت را ادامه بدهی و هیچ کاری نکنی؟
در نهایت من از بیمارستان و بخشی که در آن مشغول کار بودم استعفا دادم و درخواست کردم در بخش کرونایی یک بیمارستان فعالیتم را شروع کنم. روز اولی که وارد بخش کرونا شدم واقعا می‌ترسیدم. حس عجیب‌وغریبی داشتم. با یونیفرم پرستاری وارد بخش شدم و خودم را معرفی کردم. یک بسته به من دادند و گفتند لباس‌هایت را تعویض کن و این لباس‌ها را بپوش. از آن لباس آدم‌فضایی‌ها بود که در دوران کرونا تن کادر درمان می‌دیدیم. چند ماه اول کرونا یک ابهام بزرگ بود و کسی درباه‌اش چیزی نمی‌دانست. وقتی لباس‌ها را می‌پوشیدم به خودم می‌گفتم واقعا می‌خواهی بروی بالای سر بیماری که حتی نمی‌دانی دقیقا چه اتفاقی برای او افتاده و چه چیزی در انتظار توست؟! خلاصه لباس‌ها را پوشیدم و وارد بخش شدم. همان روز اول وقتی بیماران را تقسیم کردند، سهم من پرستاری از 6، 7 بیماری شد که تست کرونای همه آن‌ها مثبت بود و شکی در کرونایی بودن آن‌ها وجود نداشت. در شرایطی که بسیاری از خانواده‌ها به خاطر ترس به سراغ عزیزانشان در بیمارستان نمی‌آمدند، داروها را چیدم و وارد اتاقی شدم که ۴ بیمار کرونایی در آن بستری بودند. وقتی داروها را تزریق کردم و علایم حیاتی را چک کردم با خودم گفتم همین بود؟! خب من فکر می‌کردم همه‌چیز قرار است به همین سادگی بگذرد و نمی‌دانستم در آینده چه چیزی در انتظار ماست و قرار است چه اتفاقاتی را تجربه کنم. البته خدا را شکر که ابتدایش این‌طور ساده شروع شد تا ما بتوانیم خودمان را با شرایط وفق بدهیم و از پس بحران‌هایی که در ادامه به وجود آمد بربیاییم.
در این مدت خودتان هم به کرونا مبتلا شدید؟
بله، ۴ مرتبه که 2 مرتبه‌ی آن با درگیری شدید ریه همراه بود و اثراتش هنوز هم وجود دارد ولی خب خدا رو شکر الان خوب هستم و مشکلی نیست.
دوست دارم از زبان شمایی که در وسط میدان بودید، باز هم از روزهای کرونایی و اتفاقاتش بشنویم چون به نظرم هنوز هیچ اثر مکتوب و رسانه‌ای نتوانسته به خوبی بازگوی اتفاقاتی که آن روزها کادر درمان از سر گذراند، باشد.
واقعا برخی مسائل و اتفاقات را نمی‌شود با واژهها و یا حتی ساختن فیلم بیان کرد و انتقال داد. من فکر می‌کنم اگر بخواهیم با آیندگان از اتفاقات آن روزها صحبت کنیم، به هیچ طریق نمی‌توانیم عمق فاجعه را بیان کنیم.
یکی از بدترین اتفاقات روزهای کرونا برای کادر درمان این بود که نمی‌دانستند چند روز آینده ممکن است چه بلایی بر سرشان بیاید. ما گاهی اوقات در اتاق مشغول استراحت بودیم و ماسک و شیلدی روی صورت نداشتیم که یکدفعه یکی از بیماران کد می‌خورد و ما سریع خودمان را بالای سرش می‌رساندیم. وقتی کار احیا تمام می‌شد تازه به خودمان می‌آمدیم که بدون ماسک و شیلد هستیم و حالا باید منتظر می‌ماندیم ببینیم در چند روز آینده جواب تست کداممان مثبت می‌شود؟!
بدترین بخشی که من در ذهنم دارم این است که من تقریبا حدود یکسال با پدر و مادرم سر یک سفره ننشستم چون نمی‌دانستم ناقل بیماری هستم یا نه. ما مجبور بودیم برای حفظ سلامت اطرافیانمان ارتباطمان را با اعضای خانواده و دوستانمان قطع کنیم و این واقعا بسیاری از پرستارها را تا مرز ابتلای به افسردگی پیش برد. غیر از اینکه خودمان خیلی رعایت می‌کردیم گاهی دیگران هم نسبت به ما گارد داشتند. یادم هست در آن ایام یکی از همکاران ساعت 8 شب تماس گرفت و گفت راننده مرا وسط راه از ماشین پیاده کرده و دیرتر سر شیفت می‌رسم. وقتی به بیمارستان رسید ماجرا را جویا شدم و او با گریه تعریف کرد که راننده از او پرسیده برای چه کاری به بیمارستان می‌روی و وقتی من گفتم پرستار هستم مرا وسط راه از ماشین پیاده کرده است. البته کسانی هم بودند که خیلی با محبت رفتار می‌کردند. این مسأله برای خود من اتفاق افتاد. یک روز با یک تاکسی تا جلوی بیمارستان رفتم. راننده وقتی فهمید پرستار هستم هر کاری کردم از من کرایه ماشین دریافت نکرد.
شیرین‌ترین و تلخ‌ترین خاطره‌ای که از روزهای پرستاری خود به یاد دارید، چیست؟
تلخ‌ترین خاطره من برمی‌گردد به زمانی که دوره‌ی طرحم را در اورژانس می‌گذراندم. یک روز به ما اعلام کردند که در جاده تهران ـ قم تصادفی اتفاق افتاده که مصدومین آن را دارند با هلی‌کوپتر به بیمارستان منتقل می‌کنند. در بین مصدومین دختربچه 6، 7 ساله‌ای بود که هنگام تصادف روی صندلی عقب ماشین دراز کشیده و بر اثر خرد شدن شیشه‌های ماشین و سقوط آن، دست‌هایش قطع شده بود. وقتی او را به بیمارستان رساندند، با کار درمانی پرسنل اورژانس هوایی، خونریزی متوقف و دست‌هایش بسته شده بود اما او بر اثر شوک تصادف نمی‌توانست این اتفاق را باور کند و مدام می‌گفت دست‌هایم کو؟ انگشت‌هایم کجاست؟ این بدترین خاطره‌ای است که به یاد دارم.
اما در میان اتفاق‌های خوب که تعداشان کم هم نیست دو مورد بیشتر از همه در خاطرم مانده. یکی مربوط به دخترخانم 28 ساله‌ای بود که به طور ارثی همه خانواده مادری او دچار سرطان بودند و مادرش را هم به تازگی بر اثر همین بیماری از دست داده بود. بر اساس نشانه‌ها و علائم تقریبا همه مطمئن بودند که او هم دچار سرطان شده اما وقتی جواب آزمایش‌ها آمد در کمال ناباوری دیدیم مشکلی ندارد و کاملا سالم است.
خاطره دیگر مربوط به خانمی است که دچار سرطان کبد بودند و کل بدنشان درگیر شده بود. پزشک برای او درخواست ام‌آر‌آی مغزی دادند. جواب ام‌آر‌آی نشان داد که مغز ایشان هم متاستاز داده است. وقتی همراه پزشک بالای سر ایشان رفتیم، پزشک با ادبیات و روحیه‌ی خاص پزشکی گفت که متأسفانه سرطان مخچه را هم درگیر کرده است. این خانم در نهایت آرامش گفت: چرا از واژه تأسف استفاده می‌کنید، هر چه که از خدا برسد قطعا خیر هست. خداوند برای بنده خودش بد نمی‌خواهد.
بعد از صحبت‌های ما این خانم به نمازخانه رفت. وقتی برگشت گفت خانم شاپوری بهترین نماز عمرم را خواندم. گفتم چطور؟ گفت بعد نماز دستم را رو به آسمان گرفتم و گفتم خدایا شکرت هر چیزی که تو برای من رقم بزنی چیزی جز خیر نیست.
به عنوان یک پرستار از اینکه روز ولادت خانم حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها به عنوان روز پرستار نامگذاری شده چه حسی دارید؟
نام حضرت زینب برای من سرشار از قدرت و انرژی مثبت است. همین صبری که ما در این شغل داریم برمی‌گردد به صاحب این روز یعنی حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها. من به اینکه روز پرستار به نام ایشان مزین شده، بسیار افتخار می‌کنم.
در این سال‌ها که به شغل شریف پرستاری مشغول هستید، آیا تقدیری از شما صورت گرفته که برایتان بسیار لذت‌بخش و شیرین باشد؟
بله، مهم‌ترین و باارزش‌ترین اتفاقات برای من این است که روز پرستار پدرم با تمام وجود خوشحال است و این خرسندی برای من جایگاه بسیار بالایی دارد.
البته خوب است به یک خاطره دیگر هم اشاره کنم. بیماری داشتم که دچار ام‌اس بودند و بدنشان قادر به حرکت نبود. این خانم به هنر قلاب‌بافی علاقه زیادی داشت. یک روز وقتی کنار تختش رفتم همان‌طور که اشک‌هایش جاری بود گفت: خانم شاپوری انرژی من خیلی پایین آمده، دلم می‌خواهد برگردم به زندگی عادی و دوباره قلاب‌بافی کنم اما الان دستم را هم نمی‌توانم تکان بدهم. از آنجایی که طول مدت بستری در بیمارستان به لحاظ احساسی به من نزدیک شده بود، گفتم یک سؤال دارم، به من علاقه داری یا نه؟ گفت خیلی. گفتم اگر این‌طور است که می‌گویی لطفا تمام تلاشت رو بکن که دوباره قلاب‌بافی کنی و اولین عروسکی که بافتی را برای من بیاوری. یکسال بعد دقیقا یک هفته مانده به روز پرستار ایشان در حالیکه روی ویلچر نشسته بود به بیمارستان آمد و یک عروسک بافتنی به من هدیه داد. گفت به قولی که داده بودم، عمل کردم. این قشنگ‌ترین اتفاق روز پرستار برای من بود.
شما در فضای مجازی هم بسیار فعال هستید و صفحه پربازدیدی دارید. چطور شد تصمیم گرفتید در کنار تمام سختی‌های شغل پرستاری وقتی را هم به این فعالیت اختصاص دهید؟
اگر یادتان باشد در دوران کرونا سازمان بهداشت جهانی تقریبا هر روز ابلاغیه‌ها و پروتکل‌هایی را برای کادر درمان ارسال می‌کرد. من آن زمان در توئیتر صفحه‌ای داشتم که فقط از خاطرات بیماران در آن می‌نوشتم اما بعد از مدتی تصمیم گرفتم مطالبی که فایده‌ای برای مردم داشته باشد در آنجا به اشتراک بگذارم. برای همین هر آنچه که ابلاغ می‌شد، توئیت می‌کردم. صفحه‌ام بازدید زیادی هم نداشت تا اینکه یک روز که خیلی خسته بودم و تعداد فوتی‌ها زیاد بود وسط کار روی زمین نشستم و بدون اینکه از قبل فکر کرده باشم با ماژیک روی دستکشم نوشتم: «این شیفت به نیابت حاج قاسم سلیمانی» بعد عکسی از دستکشم گرفتم و در توئیترم به اشتراک گذاشتم. بعد هم آفلاین شدم و رفتم سراغ بیماران. چند ساعت بعد وقتی شیفتم تمام شد و به صفحه‌ی توئیترم سر زدم، شوکه شدم. باور نکردنی بود. این عکس به سرعت منتشر شده بود و پشت سر هم به مخاطبین من اضافه می‌شد. حالا من پرستاری بودم که تازه داشت شناخته می‌شد. از همان‌جا تصمیم گرفتم رسالت جدیدی را آغاز کنم و کم‌کم فعالیت مجازی من شکل قوی‌تری به خود گرفت. خط‌قرمزهایی هم برای خودم داشتم که دلم می‌خواست رعایت شود.
بعد از آن هم کم‌کم وارد فضای اینستاگرام شدم. به نظرم این از دعای حاج قاسم است که من توانستم در این سال‌ها به شکلی مثبت در فضای مجازی فعالیت کنم. مدتی هم هست که به همراه مخاطبینم پویشی به نام پویش رهایی به راه انداختیم که به‌واسطه‌ی آن تا امروز توانستیم 52 زندانی غیر عمد را آزاد کنیم.
خطوط قرمزی که به آن اشاره کردید، چیست؟
ببینید اگر قرار بود من بدون هیچ چهارچوبی فعالیت‌های روزمره‌ام را در فضای مجازی به اشتراک بگذارم شاید الان مخاطبینم ده برابر بود اما من مخالف این هستم که اول با یک ایدئولوژی وارد بشوی و بعد برای جذب مخاطب به سمت دیگری بروی. من برای جذب فالوور تغییری نکردم و این مسأله برایم خیلی مهم است. شما نگاه کنید در این روزها که جنگ غزه به راه افتاده بسیاری از بلاگرها که ادعای روشنفکری و صلح‌طلبی دارند سکوت کرده‌اند چرا که به دنبال جذب فالوور هستند و این همان چیزی است که من مخالفم و نمی‌پذیرم.
به نظر شما ویژگی یک پرستار خوب چیست؟
به نظر من مهم‌ترین ویژگی برای یک پرستار خوب، مسئولیت‌پذیری است. اگر پرستار به مسئولیت خود واقف باشد به موقع مهربان است، به موقع دلسوز است، در حق بیمار جفا نمی‌کند، مراقبت‌های پرستاری را در بالاترین سطح خود انجام میدهد. تمام ویژگی‌های خوب یک پرستار خلاصه می‌شود در مسئولیت‌پذیری او.
شما به‌مناسبت روز پرستار دیداری هم با حضرت آقا داشتید. از حس و حال آن دیدار برایمان تعریف می‌کنید؟
راستش هنوز هم باورم نمی‌شود که در آن دیدار حضور داشتم. اولین باری که من کرونا گرفتم در صفحه توئیترم از همه طلب حلالیت کردم چرا که واقعا علائم خوبی نداشتم. چند روزی که از توئیت من گذشت که یک روز دیدم تلفنم زنگ می‌خورد. جواب که دادم گفتند از دفتر حضرت آقا تماس گرفتیم و خواستیم سلام ایشان را به شما برسانیم و اینکه اگر پیامی دارید به ما بگویید که به سمع ایشان برسانیم. من گفتم واقعا شرایط خوبی ندارم و زمان خوبی برای شوخی نیست. کسی که تماس گرفته بود گفت واقعا از دفتر حضرت آقا تماس می‌گیریم. یک هفته بعد هم یک جانماز و قرآن برایم هدیه فرستادند.
یکسال از این اتفاق گذشت. دقیقا یک روز مانده به روز پرستار باز با من تماس گرفتند و گفتند برای دیدار با حضرت آقا دعوت شدید. باورم نمی‌شد که چنین اتفاقی افتاده است و شب قبل از دیدار تا صبح بیدار بودم و به چگونگی دیدار با حضرت آقا فکر می‌کردم. آن روز برایم مثل رؤیای شیرین است که آرزو دارم باز هم تکرار شود.
چند کلمه می‌گویم، اولین کلمه یا جمله‌ای که درباره‌ی آن‌ها به ذهنتان می‌رسد، بگویید.
کد ۹۹؛ شاید ناامیدی
ICU؛ پل صراط
اورژانس؛ اوج بحران
مردم ایران؛ شرافت
غزه؛ این که عضوی از کادر درمان و زیرمجموعه‌ی سازمان جهانی بهداشت باشی و شاهد سکوت این سازمان بین‌المللی در برابر جنایات رژیم صهیونیستی در غزه باشی بسیار دردناک است. البته این را هم باید اضافه کنم که در نهایت پیروزی از آن غزه است.
کرونا؛ درس بزرگ که در آن اتحاد مردم معنا پیدا کرد.
پرستار؛ حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها
و کلام آخر.
در آخر باید بگویم که من به‌خاطر لبخند رضایت پدرم از جایگاه کنونی‌ام با همه سختی‌هایش خشنودم اما می‌خواهم برحسب وظیفه چند کلمه در رابطه با همکارانم بگویم. قدر تک‌تک پرستاران را بدانید که با کمترین میزان حقوق و امکانات حداقل، سخت‌ترین شیفت کاری را می‌گذرانند.
زمان کرونا بسیار در چشم بودیم و همه جا حرف از زحمات پرستاری بود. اما الان چه؟ چرا باید شاهد مهاجرت پرستاران باشیم؟ حضرت آقا در دیداری که با کادر درمان داشتند، فرمودند باید ۳۰ هزار پرستار استخدام شود چرا تا امروز مسئولین به حرف ایشان گوش ندادند؟ ایشان آنقدر دقیق از مشکلات ما گفتند که انگار مدتی لباس پرستاری به تن داشتند و جای ما شیفت داده‌اند. چرا اهمیتی به فرمایش ایشان داده نشد؟ اگر به رهنمودهای ایشان گوش می‌دادند ما امروز شاهد مهاجرت پرستاران نبودیم. تعداد پرستاران آن قدر زیاد نیست که نتوانند جوابگوی نیازهای آن‌ها باشند به‌خصوص که در حال حاضر جامعه ما به سمت پیری می‌رود و قطعا نیاز بیشتری به پرستار خواهیم داشت.
سال پنجاه وهشتم. شماره 2841