عطر بهار نارنج_قسمت 8

صفورا آب دهانش را قورت می‌دهد. ذوق‌زده می‌گویم: «چطور بود؟ دیدی الکی عاشق نشدم.»
صفورا اما نگاه عاقل‌اندرسفیهی به من می‌اندازد و با صدایی که از ترس رسوا شدن می‌لرزد می‌گوید: «کی می‌خوای بزرگ شی؟ خیلی بچه‌ای، خیلی...»
من را همان‌طور حیران رها می‌کند و می‌رود کنار اقدس می‌ایستد. اما من نمی‌خواهم حال خوشم را با این حرف‌های صفورا خراب کنم. او چه از عاشقی می‌فهمد که حالا برای من بالای منبر رفته. خانم‌جان‌ صدایم می‌کنم.
ـ بیا ماهچهره، این صفورا که حرف نمی‌زنه تو بیا حداقل یه نظری بده.
روبروی پیشخوان می‌ایستم. اصلا چشمم ترمه‌ها را نمی‌بیند پس هرچه را که خانم‌جان‌ انتخاب کرده تأیید می‌کنم. لبخند رضایت رو لبانش می‌نشیند و به حجره‌دار می‌گوید که همه را برایمان بپیچد. صدای تپیدن قلبم را می‌شنوم. شاید موقع رفتن بتوانم ببینمش، شاید همین‌جا باشد پشت در حجره، اگر خانم‌جان ببیندش چه؟ خدا کند نیامده باشد. خانم‌جان که پول را حساب کرده آرام‌آرام با اقدس حرف می‌زند و ریزریز می‌خندد.
ـ واسه امروز دیگه کافیه بهتره برگردیم عمارت.
اقدس بدون درنگ تأیید می‌کند.
ـ بله خانم دیگه برگردیم، شما هم خیلی خسته شدین من خجالت‌زده‌ی شما هستم نمی‌دونم چطوری جبران کنم.
خانم‌جان‌ رو به حجره‌دار می‌کند و می‌گوید: «پس می‌فرستید ترمه‌ها رو عمارت حاج‌رحیم؟»
ـ بله خانم خیالتون راحت باشه.
خانم‌جان و اقدس هنوز در حال تیکه و پاره کردن تعارف هستند که از حجره بیرون می‌روند صفورا اما جلوی در ایستاده و مرا نگاه می‌کند. انگار به دست و پایم وزنه آویزان کرده‌اند اختیارشان دیگر دست من نیست.
ـ بجنب ماهچهره! چرا خشکت زده؟
به‌سختی چند قدم برمی‌دارم تا به صفورا می‌رسم. دستم را می‌گیرد. از در که بیرون می‌رویم می‌بینمش. روبروی حجره ایستاده و لبخند بزرگی روی لبش است. دلم می‌خواهد نگاهش کنم ولی می‌ترسم. دلم می‌خواهد همان‌جا زمان متوقف شود و من برای همیشه به چشمانش خیره شوم. صفورا دستم را می‌کشد.
ـ زشته داره آبرومون رو می‌بره راه بیفت.
مثل طفل چشموشی که مادرش به زور با خودش می‌کشد به‌دنبال صفورا می‌روم سرم را بر می‌گردانم تا ببینمش. این چشم‌ها چه به روز من آورده بود.
  
گوشه‌ی تخت کز کرده‌ام فکر می‌کردم اگر ببینمش حالم بهتر می‌شود ولی حالا احساس می‌کنم طاقت دوری‌اش را ندارم. شانس آورده بودم مادر به گمان مریضی دیروز شک نکرده بود و کاری به کارم نداشت صفورا هم از وقتی به عمارت برگشته بودیم انگار آب شده بود رفته بود توی زمین. صدای تقه‌ی در می‌آید گلچهره در را باز می‌کند و بدون این که اجازه بگیرد داخل می‌شود.
ـ خانم‌جان‌ می‌خواد حشمت رو بفرسته دنبال دکتر! ولی من فکر می‌کنم داری ادا درمیاری فردا هم مدرسه نری.
ـ پاشو برو بیرون حوصله‌ات رو ندارم. کی بهت اجاره داد بیای تو؟ به خانم‌جان‌ هم بگو دکتر لازم نیست الان حالم بهتره.
برایم شکلکی درمی‌آورد و بیرون می‌رود.
بلند می‌شوم نامه‌ی نصرت را که زیر تخت پنهان کرده‌ام بیرون می‌آوردم و برای باز صدم می‌خوانم. چقدر دلم برایش تنگ شده بود در این لحظه هیچ چیزی از خدا نمی‌خواستم جز این که کاری بکند تا به نصرت برسم. فردا باید بروم شاه چراغ دخیل ببندم شاید آقا حاجتم را بدهد.
  
سرم را از روی دفتر بلند می‌کنم و به امیر و ماهور که سرتا پا گوش هستند می‌گویم: «بس نیست؟ خسته نشدید؟»
امیر زودتر از ماهور جواب می‌دهد: «هنوز چیزی نخوندی که، اگر خسته شدی بده من بقیه‌اش رو بخونم.»
ماهور اما در افکار خودش غرق است شاید خودش را جای ماهچهره گذاشته، صدایش می‌کنم.
ـ ماهور جان بخونم یا خسته شدی؟
ناگهان تکانی می‌خورد و می‌گوید: «بخونید، تازه داره به جاهای هیجان‌انگیزش می‌رسه.»
  
خودم را جلوی آینه برانداز می‌کنم، چشمانم پف کرده نمی‌دانم از بی‌خوابی است یا از گریه‌های دیشبم. کیفم را برمی‌دارم و راهی می‌شوم. در را که باز می‌کنم خانم‌جان‌ جلویم ظاهر می‌شود.
ـ گفتم بذار دکتر بیاد ببینتت قبول نکردی چشماش رو ببین شده کاسه‌ی خون از شانس همین امروز هم آقا جانت قرار مدار گذاشته یه نفر بیاد تو خونه ازمون عکس بگیره.
سعی می‌کنم لبخندی بزنم تا خانم‌جان‌ دست از سرم بردارد.
ـ نگران نباش خانم‌جان‌ هیچیم نیست، تا از مدرسه هم برگردم پف چشمام می‌خوابه.
ـ باشه، خیره ان‌شاءالله. بیا برو آقا حشمت و گلچهره خیلی وقته که تو ماشین منتظرن.
کاش می‌توانستم خودم تنها به مدرسه بروم. حشمت در حال دستمال کشیدن به شیشه‌ی ماشین است سلامی ‌می‌کنم و کنار گلچهره روی صندلی عقب می‌نشینم. حشمت در عمارت را باز می‌کند و خودش سریع پشت فرمان می‌نشیند و به راه می‌افتد. از عمارت که خارج می‌شویم چشمم که به نصرت می‌افتد خشکم می‌زند. این جا چه می‌کرد پشت در عمارت ایستاده بود. دهانم از ترس خشک می‌شود گلچهره با آرنج به پهلویم می‌زند و می‌گوید: «این چقدر آشناست، انگار یه جایی دیدمش اینجا چی می‌خواد؟»
انگار زبانم را از حلقم بیرون کشیده باشند. در نامه برایش گفته بودم اگر حاج‌رحیم بفهمد دودمانش را به باد می‌دهد پس این جا چه می‌کرد؟!
از جلویش که رد شدیم جرأت نکردم سر بچرخانم و نگاهش کنم. دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشید. تمام مسیر ناخن‌های دستم را جویدم و هر چقدر گلچهره غرغر می‌کند که حالش از این کار من به هم می‌خورد اعتنایی نمی‌کنم.
پیاده که می‌شویم تقه‌ای به شیشه ماشین می‌زنم حشمت شیشه را که پایین می‌کشد، می‌پرسم: «می‌شه از مدرسه برگشتنی یه تک پا بریم شاه‌چراغ؟»
ـ چی بگم ماهچهره خانم، باید از خانم اجازه بگیرم، فکر کنم امروز عصری قراره عکاس بیاد منزلتون، آقا تو خونه یکی از دوستای فرنگیشون عکس‌های خانوادگی دیدن خوششون اومده می‌خوان با هم عکس بگیرید.
دیگر حرفی نمی‌زنم و راهی مدرسه می‌شوم. سر کلاس ساعت‌ها به کندی برایم می‌گذرد انگار این ثانیه‌ها هستند که می‌خواهند مرا زجرکش کنند. زنگ که می‌خورد زودتر از همه بیرون می‌روم شاید از زیر زبان حشمت بتوانم بکشم که چه اتفاقی افتاده. حشمت مثل همیشه جلوی مدرسه منتظر است برعکس همیشه زودتر از گلچهره سوار ماشین می‌شوم.
ـ سلام آقا حشمت
ـ سلام خانم خسته نباشید
ـ چه خبر؟
ـ اگر منظورتون از خبر رفتن به شاه چراغ است که خانم اجازه ندادن گفتن امروز تو خونه کلی کار داریم.
دیگر حرفی نمی‌زنم از حالت‌هایش می‌شود حدس زد که اتفاق خاصی نیفتاده گلچهره هم می‌رسد و حشمت راه می‌افتد سمت عمارت. وارد عمارت که می‌شویم اقدس در حال جارو کشیدن حیاط است. از ماشین که پیاده می‌شویم سراغ صفورا را می‌گیرم.
ـ والله تو اتاقه، خانم‌جان‌ گفتن دیگه صفورا تو عمارت کار نکنه درست نیست. باباش و راضی کرد یه سر رفت شاه‌چراغ برگشت الانم کز کرده تو اتاق.
سرم را تکان می‌دهم و می‌خوام راهی شوم که اقدس می‌گوید: «ماهچهره خانم، خانم گفتن زود ناهار بخورید برید اتاق مهمان عکاس اومده می‌خواد چندتا هم عکس تکی از شما و گلچهره خانم بندازه تا آقا برسن.»
ـ باشه لباسم رو عوض کنم میرم.
گلچهره که معلوم است ذوق‌زده شده شروع به دویدن می‌کند من ولی برایم اهمیتی ندارد. وارد اتاقم می‌شوم هنوز دکمه‌ی پیراهنم را باز نکرده‌ام که در باز می‌شود و صفورا سراسیمه وارد اتاق می‌شود. صورتش از خشم قرمز شده پشت سرش در را قفل می‌کند.
ـ چیزی شده؟
دستم را می‌گیرد و روی تخت می‌نشاند.
ـ بهت گفتم منو وارد این بچه بازی‌هات نکن، گفتم یا نگفتم؟ گفتم من کبوتر نامه‌بر تو نیستم. پسره‌ی احمق پاشده اومده جلوی در عمارت برای تو نامه آورده اگر آقا می‌دید من باید چه خاکی به سرم می‌ریختم. تو با این کارهات هم منو بیچاره می‌کنی هم خودتو، این پسره کله‌اش خرابه بدون هیچ ترسی پاشده اومده می‌گه می‌خواستم ماهچهره رو ببینم، اگر شانس نیاورده بودی من ندیده بودمش معلوم نبود چه غلطی بکنه.
سعی می‌کنم صفورا را آرام کنم.
ـ آروم باش صفورا درست حرف بزن ببینم چی می‌گی؟
از لای لباسش کاغذی را بیرون می‌کشد و با خشونت میان دستانم می‌گذارد.
ـ ببین دارم بهت اخطار می‌کنم من دیگه پیغام پسغام نمی‌برم. دست از سر من بردار می‌فهمی.
بعد پوزخندی می‌زند و می‌گوید: «من الان زن حاج رضی‌ام نه کلفت خونه‌ی شما که هر کاری تو خواستی مجبور باشم انجام بدم فهمیدی؟»
مثل برق و باد از اتاق بیرون می‌رود و من متحیر فقط نگاهش می‌کنم. در را که می‌بندد به کاغذ دستانم نگاه می‌کنم.
به‌سرعت از جایم بلند می‌شوم باید تا سروکله‌ی خانم‌جان‌ پیدا نشده نامه را پنهان کنم تا شب در یک فرصت مناسب بخوانمش. در کمد را باز می‌کنم و نامه را زیر یکی از کشوها هل می‌دهم و بعد به‌سرعت لباس‌هایم را عوض می‌کنم و راهی اتاق مهمان می‌شوم. در را که باز می‌کنم خانم‌جان‌ با دست اشاره می‌کند تا در سکوت وارد شوم. گلچهره ژستی خنده‌دار گرفته و عکاس هم در حال ور رفتن به دوربینش است. کنار خانم‌جان‌ می‌ایستم.
ـ چرا دیر اومدی؟ ناهارتو خوردی؟
ـ میل نداشتم بعدا یه چیزی می‌خورم.
خانم‌جان‌ که حواسش به عکاس است که کارش را درست انجام دهد دیگر سؤالی نمی‌پرسد.
می‌روم روی یکی از صندلی‌ها می‌نشینم تا کار گلچهره تمام شود. صدای خانم‌جان‌ را می‌شنوم که می‌گوید: «می‌تونید این عکس‌ها رو برام بزرگ کنید می‌خوام بزنم به دیوار.»
خانم‌جان‌ همیشه کارهایش با زنان دور و اطرافش فرق می‌کرد. شاید به پشتوانه علاقه‌ای بود که آقاجان به او داشت. آقا جان عاشق خانم‌جان‌ شده بود و با این که سال‌ها بود در کنار هم زندگی می‌کردند مثل روز اول دوستش داشت چند بار شنیده بودم که مادربزرگ یا عمه‌ها پنهانی به آقاجان می‌گفتند مثل حاج‌رضی زن دیگری بگیرد تا برایش پسر به دنیا بیاورد ولی آقاجان خیلی زود جلوی حرف و حدیث‌ها را گرفت. شاید تنها دلخوشی‌ام این بود که آقا جان عشق را می‌فهمید.
 
دفترچه را می‌بندم و بدون این که نظر بقیه را بپرسم می‌گویم: «دیگه بسه، می‌دونم جای حساسی قطعش کردم ولی باید استراحت کنیم نمی‌خوام خسته برم شاه‌چراغ»
ادامه دارد...

سال پنجاه وهشتم.شماره2849