بیشتر اوقات وقتی کتاب قطور تاریخ را ورق میزنیم توجه و نظرمان جلب رویدادها و اتفاقات تاریخی میشود و سرگرم خواندن ماجرا و روایت آنها میشویم که در جای خودش بسی خواندنی و جذاب است اما در پس این اتفاقات و رویدادها شخصیتها و جریانات مختلفی وجود دارند که نقش مهم و اثرگذاری در وقوع رخدادهای تاریخی داشتهاند و معمولا از چشم ما دور میمانند و حالا ما تصمیم داریم به سراغ آنها برویم. جریانشناسی به معنای شناخت بسترهای تاریخی جریانات فکری، سیاسی و اجتماعی یا شناخت رفتار و تفکر تشکل، جمعیت و گروه اجتماعی معینی که علاوه بر مبانی فکری، از نوعی رفتار ویژه اجتماعی برخوردارند، از جمله مباحث مورد استقبال این روزهاست که واقعا هم به کار میآید و میتواند خیلی مسائل را برای ما روشن کند و شناخت دقیقتری در اختیار ما قرار دهد. البته علاوه بر جریانات مختلف سیاسی، اجتماعی، فکری و فرهنگی قرار است پای شخصیتهای مهم تاریخی که دارای اندیشه و تفکر خاص و اثرگذاری بودهاند را هم به این صفحات جدید مجله باز کنیم و نگاه موشکافانهتری به اندیشه، آرا و آثار آنها داشته باشیم. این روزها لابهلای خبرهایی که از گوشه و کنار جهان مخابره میشود نام یمن بیش از همه به گوش میرسد آن هم به واسطه اقدامات شجاعانه و غیرتمندانه مردانی از این سرزمین که انصارالله خوانده میشوند. آنها که چند وقتی است خنجر یمنی خود را زیر گلوی استکبار جهانی گذاشتهاند و هیمنهی پوشالی آن را به دست آبهای خروشان دریای سرخ سپردهاند، وابسته به جریانی برگرفته از شیعیان زیدی و متأثر از اندیشههای بدرالدین حوثی به نام جنبش انصار الله یمن هستند که ما قصد داریم این هفته در صفحه جریانشناسی، دربارهی آنها با شما سخن بگوییم.
سمانه زاهد

از سپاه ابرهه تا پیوستن به ایران
قبل از پرداختن به جنبش انصارالله، خوب است نگاه کوتاهی به تاریخ سرزمین یمن داشته باشیم. سرزمینی که به جهت برخورداری از موقعیت جغرافیایی و منابع طبیعی، امکانات بالقوهای برای تبدیل شدن به یک قدرت منطقهای دارد. این کشور به واسطه تسلط بر دریای سرخ و در اختیار داشتن کنترل عبور کشتیهای بینالمللی در تنگهی استراتژیک باب المندب و همچنین ذخایر نفتی خود، جایگاه مهمی در دنیا دارد و در مناسبات جهانی میتواند بسیار تأثیرگذار باشد.
اگرکتاب تاریخ این کشور را ورق بزنیم به نکات قابل توجهی برمیخوریم. تاریخ یمن به پادشاهی منایی که بین سالهای ۱۲۰۰ تا ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد وجود داشت برمیگردد. بعد از آن حکومتهای دیگری در یمن تشکیل شدند تا آنکه در سال ۵۲۵ میلادی با ورود قوای مسیحیان حبشه، این کشور بهعنوان یکی از مستعمرات حبشه درآمد البته وضع به این منوال نماند و چندی بعد دوباره یمن استقلال خود را بازیافت.
یکی از پادشاهان حبشی یمن ابرهه بود. همان که همه ماجرای حملهی او به مکه برای نابودی خانهی خدا را خواندهایم و میدانیم ابابیل به دستور خدا چه بر سر لشکر فیل او آوردهاند. دورهی تسلط دولت حبشه بر یمن مقارن بود با زمان سلطنت انوشیروان بیست و سومین شاه ساسانی.
در همه مآخذ اسلامی با اختلافاتی در جزئیات آن آمده است: سیف بن ذی یزن به دادخواهی نزد انوشیروان آمد. استاد مطهری در کتاب خدمات متقابل اسلام و ایران در این باره مینویسد: «سیف هفت سال در تیسفون (مدائن) اقامت کرد تا اجازه یافت که با انوشیروان ملاقات کند. سیف بن ذی یزن به انوشیروان گفت: مرا در جنگ با حبشیان یاری کن و گروهی از سربازان خود را با من بفرست تا مملکت خود را بگیرم.
انوشیروان گفت: در آیین من روا نیست که لشکریان خود را فریب دهم و آنها را به کمک افرادی که با من هم عقیده نیستند بفرستم. پس از مشورت با درباریان و مشاورینش قرار شد که گروهی از زندانیان محکوم به اعدام را همراه سیف بن ذی یزن به یمن بفرستند تا حبشیان را از آنجا اخراج کنند. این رأی به تصویب رسید و مورد عمل قرار گرفت.
تعداد این جماعت را در حدود دوهزار نفر نوشتهاند. همین جماعت اندک توانستند حبشیان را که عدد آنها از سی هزار نفر هم بیشتر بود از پا درآورند و همه را هلاک کنند. فرماندهی ایرانیان در یمن به عهده شخصی به نام «وهرز» بود. پس از شکست حبشیان و مردن سیف بن ذی یزن، وهرز ایرانی که نام حقیقی آن «خرزاد» بود در یمن به حکومت رسید و از دولت ایران متابعت میکرد.»
ارتباط ایرانیها و یمنیها از همین جا آغاز شد. این نکته هم جالب است بدانید برخلاف نقل مشهور که آشنایی ایرانیان با اسلام را به دوره خلافت خلیفهی دوم ربط میدهند، آشنایی ایرانیان با اسلام در زمان خود پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله اتفاق افتاده است. شهید مطهری در ادامهی روایت خود از ماجرای حضور ایرانیان در یمن میگویند: «هنگامی که دین مقدس اسلام آشکار شد و نبیاکرمصلیاللهعلیهوآله دعوت خود را آغاز فرمود، حکومت یمن به دست باذان ساسانی ایرانی بود. جنگهای حضرت رسول با قبایل عرب و مشرکین قریش در زمان همین باذان شروع شد. باذان از جانب خسرو پرویز بر یمن حکومت میکرد و بر سرزمینهای حجاز و تهامه نیز نظارت داشت و گزارش کارهای آن حضرت را مرتبا به خسرو پرویز میرسانید.
حضرت رسول اکرمصلیاللهعلیهوآله در سال ششم هجری خسرو پرویز را به دین مقدس اسلام دعوت کرد. وی از این موضوع سخت ناراحت شد و نامه آن جناب را پاره نمود و برای باذان، عامل خود در یمن نوشت که نویسنده این نامه را نزد وی اعزام کند. باذان نیز دو نفر ایرانی به نام بابویه و خسرو را به مدینه فرستاد و پیام خسرو پرویز را به آن جناب رسانیدند. و این اولین ارتباط رسمی ایرانیان با حضرت رسولصلیاللهعلیهوآله بوده است.
هنگامی که خبر احضار حضرت رسول به ایران به مشرکین قریش رسید، بسیار خوشوقت شدند و گفتند دیگر برای محمد خلاصی نخواهد بود زیرا ملکالملوک خسرو پرویز با وی طرف شده و او را از بین خواهد برد.
نمايندگان باذان با حكمى كه در دست داشتند در مدينه حضور پيغمبر رسيدند و منظور خود را در ميان گذاشتند. حضرت فرمود: فردا بياييد و جواب خود را دريافت كنيد. روز بعد كه خدمت آن جناب آمدند، حضرت فرمود: شيرويه ديشب شكم پدرش خسرو پرويز را دريد و او را هلاك ساخت.
پيغمبر فرمود: خداوند به من اطلاع داد كه شاه شما كشته شد و مملكت شما بهزودى به تصرف مسلمين درخواهد آمد. اينك شما به يمن بازگرديد و به باذان بگوييد اسلام اختيار كند؛ اگر مسلمان شد حكومت يمن همچنان با او خواهد بود. نبى اكرمصلىاللهعليهوآله به اين دو نفر هدايايى مرحمت فرمود و آن دو نفر به يمن بازگشتند و جريان را به باذان گفتند. باذان گفت: ما چند روزى درنگ مىكنيم، اگر اين مطلب درست از كار درآمد معلوم است كه وى پيغمبر است و از طرف خداوند سخن مىگويد؛ آنگاه تصميم خود را خواهيم گرفت. چند روزى بر اين قضيه گذشت كه پيكى از تيسفون رسيد و نامه از طرف شيرويه براى باذان آورد. باذان از جريان قضيه به طور رسمى مطلع شد و شيرويه علت كشتن پدرش را براى وى شرح داده بود.
شيرويه نوشته بود كه مردم يمن را به پشتيبانى وى دعوت كند و شخصى را كه در حجاز مدعى نبوت است آزاد بگذارد و موجبات ناراحتى او را فراهم نسازد. باذان در اين هنگام مسلمان شد و سپس گروهى از ايرانيان كه آنها را «ابناء» و «احرار» مىگفتند، مسلمان شدند و اينان نخستين ايرانيانى هستند كه وارد شريعت مقدس اسلام گرديدند.»
برای اینکه از اصل ماجرا دور نشویم دربارهی روایت ایرانیان مسلمان شده به همین مقدار بسنده میکنیم و میرویم سراغ اتفاقی دیگر در تاریخ یمن.
مسلمان شده به دست حیدر کرار
براساس آنچه خواندیم عدهای از اهالی یمن به خصوص ایرانیهای مقیم آنجا به دین اسلام گرویدند اما کفر و شرک هنوز در یمن وجود داشت تا اینکه طبق مسلمات تاریخی حضرت علیعلیهالسلام راهی آن دیار شد. براساس آنچه نقل شده در سال دهم هجری، پیامبر اکرمصلیاللهعلیهوآله خالد بن ولید را برای دعوت اعراب یمن به اسلام به این منطقه فرستادند، خالد ماهها در آنجا ماند اما در این مدت حتی نتوانست یک نفر را مسلمان کند و ناکام و شکست خورده از این مأموریت برگشت. پس از این اتفاق، پیامبر حضرت علیعلیهالسلام را به یمن فرستادند. این بار قضیه متفاوت شد و در شش ماهی که ایشان در آن سرزمین حضور داشتند تمامی قبایل یمن به اسلام گرویدند. چنانچه در تاریخ آمده قبیله همدان و تمامی شاخههای آن در یک روز به اسلام ایمان آوردند. وقتی حضرت علیعلیهالسلام این جریان را برای رسولالله نوشت، آن حضرت فرمودند: «السلام علی همدان»
چون یمنیها اسلام خود را مدیون امیرالمؤمنین هستند، از این رو حب اهلبیت در دل آنها جای گرفت. برخی قبایل معروف یمن از جمله قبیله همدان و مذحج بعدها به جرگهی یاران حضرت علیعلیهالسلام، امام حسن و امام حسینعلیهماالسلام پیوستند.

فریاد مرگ بر آمریکا و اسرائیل در یمن
جنبش انصارالله یمن جریانی برگرفته از شیعیان زیدی یمن، متأثر از اندیشههای بدرالدین حوثی و رهبر فکری آن حسین بدرالدین حوثی است. به سبب رهبران فکری آن به حوثیهای یمن نیز مشهورند.
برخی منابع تاریخ شکلگیری جریان انصارالله را به سال ۱۹۸۶ و تلاشهای علامه صلاح احمد فلیته بازمیگردانند. او در این سال، برای آموزش عقاید زیدی، «اتحاد شباب» را شکل داد. در دورههای آموزشی اتحاد شباب - که همان طور که از تاریخش مشخص است بعد از انقلاب اسلامی ایران شکل گرفته بود – ضمن دروس اعتقادی، تئوریهای انقلاب اسلامی ایران و اصول و اساس آن نیز به عنوان یکی از دروس دوره توسط محمد بدرالدین الحوثی آموزش داده میشد.
پس از توجه حسین الحوثی فرزند عالم یمنی بدرالدین حوثی به این جمعیت، نام آن ابتدا در سال ۱۹۹۱ میلادی به «منتدی الشباب المؤمن» و در سال ۱۹۹۷ از یک مفهوم فرهنگی به مفهوم سیاسی تغییر یافت و «تنظیم الشباب المؤمن» نام گرفت و مسئولیت آن به حسین بدرالدین حوثی منتقل شد. در حالی که پدر او نیز مرجعیت عالی سازمان را برعهده داشت. پس از مسئولیت حسین حوثی بر این تشکیلات، این جریان به حوثی مشهور شد و بعدها هم در جریان بیداری اسلامی یمن و شکلگیری موج دوم آن در سال ۲۰۱۴ میلادی جنبش انصارالله نام گرفت.
همانطور که گفتیم به لحاظ فکری جنبش انصارالله وامدار اندیشههای علامه بدرالدین حوثی است. او هر چند عالمی زیدی بود اما به تقارب فکری زیدیه و شیعه اثناعشریه معتقد بود. علاوه بر آن در راستای جلوگیری از نفوذ وهابیت در یمن مجاهدتهای وصفناپذیری داشت و در تلاش بود سدی بر سر راه نفوذ وهابیت در مناطق شیعهنشین ایجاد کند.
بدرالدین حوثی و تشکیلات زیرنظر او، به خاطر تقارب فکری و سیاسی با امامیه از طرف گروهی از علمای یمنی با مخالفت روبرو و از جانب آنها به افراطیگری و خروج از مکتب زیدیه متهم شدند. محمد عبدالعظیم حوثی از علمای زیدی آنان را خبیثتر از اسرائیل دانسته و با اطلاق صفت مارقین به آنان، جنگ با حوثیها را از نماز برتر شمرده است!
حکومت یمن و شخص علی عبدالله صالح (رئیس جمهور وقت یمن) هم ابتدا از مدارس تابستانی و فعالیتهای فرهنگی تنظیم الشباب المؤمن حمایت میکرد و منابع مالی در اختیارشان میگذاشت اما این روابط کمکم، به خصوص بعد از حوادث ۱۱ سپتامبر و حمله آمریکا به افغانستان و بعد هم عراق تغییر کرد. حسین الحوثی که به خاطر جانبداری از انقلاب اسلامی ایران، حزب الله لبنان و حمایت از مردم فلسطین از مدتها قبل با رژیم علی عبدالله صالح دچار اختلاف شده بود، پس از حمله آمریکا به افغانستان و عراق و همپیمان شدن دولت یمن با آنها و روابط مخفی با اسرائیل مواضع تندی علیه آمریکا و اسرائیل ابراز کرد. او در تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۰۲ میلادی خواستار تحریم کالاهای آمریکایی و اسرائیلی شد. حسین الحوثی شعار«الله اکبر، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، لعنت بر یهود و پیروز باد اسلام» را شعار رسمی حوثیها اعلام کرد که طرفدارانش بعد از هر نماز این شعار را سر میدادند.
شخصیت ضد استکباری و تقید سیدحسین به اسلام باعث شد تا جمعیت زیادی در یمن از او پیروی کنند.
علی عبدالله صالح برای کسب حمایت ایالات متحده آمریکا و هم چنین برخی کشورهای غربی در سال ۲۰۰۴ میلادی راهی نشست سران هشت کشور صنعتی در آمریکا شد. او در این سفر توانست موافقت کاخ سفید برای جنگ با حوثیها را به دست آورد لذا بلافاصله بعد از بازگشت به بهانهی دستگیری الحوثی، ارتش را روانه صعده کرد و کشتار خونینی به راه انداخت. کشتاری که با حمایتهای منطقهای و بینالمللی و سانسور شدید رسانهای همراه بود. عبدالرحیم الحمران داماد سید حسین دربارهی این جنگ میگوید: «در آن زمان پس از طولانی شدن مدت عملیات، 12 افسر آمریکایی نیز در یک اتاق عملیات ویژه این جنگ را هدایت میکردند. آنها منطقه را به گونهای محاصره کرده بودند که تا 82 روز یک بطری شیر هم به منطقه راه نداشت و اگر می توانستند، هوای منطقه را قطع کنند، این کار را هم انجام میدادند. آنها به رسانهها هم اجازه نزدیک شدن نمیدادند و نزدیکترین خبرنگار به شبکه العربیه مربوط میشد که اتفاقات منطقه را از فاصله 50 کیلومتری روایت میکرد...»
خلاصه آن که در جریان این درگیریها ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر کشته شدند. پس از سه ماه درگیری و مجاهدت حوثیها با دستان خالی، در نهایت ارتش یمن با محاصره منطقه و استفاده از انواع سلاحهای سنگین، حسین الحوثی و حدود ۷۰۰ نفر از همراهان او را به شهادت برساند. تا این زمان هنوز سازمان انصارالله کنونی شکل نگرفته بود. شهید الحوثی در این باره میگوید: «ما حزب نداریم، تشکیلات سیاسی نداریم، ما فقط گروهی مسلمان هستیم. جنگی که علیه ما به راه انداختهاند، بهخاطر مبارزه با آمریکا و اسرائیل و تذکر دادن مردم به آیات قرآن کریم است. آنها (دشمنان ما) میخواهند دستورات آمریکا را اجرا کنند.»
علی عبدالله صالح تصور میکرد بعد از شهادت سید حسین، بر منطقه صعده و زیدیهای ساکن آن مسلط خواهد شد اما این روند ادامه پیدا کرد و پنج جنگ دیگر هم میان آنها رخ داد که به جنگهای ششگانه صعده مشهور شد.
در جنگ ششم درگیری به خاک عربستان هم کشیده و باعث شد ارتش عربستان هم به مواضع این گروه حمله کند. این جنگ نشاندهندهی تقویت قدرت نظامی و عملیاتی شیعیان در رویارویی با نیروهای دولتی است چرا که شیعیان تا نیمههای جنگ موفق به انهدام سه فروند هواپیمای جنگنده سوخو، یک فروند بالگرد نظامی و دهها دستگاه تانکهای ارتش شدند.
گذری کوتاه بر مکتب زیدیه
اشاره شد که جنبش انصارالله یمن جریانی وابسته به تفکر شیعیان زیدی است. مذهب زیدیه مانند سایر شیعیان به ولایت امیرالمؤمنین، امام حسن و امام حسینعلیهماالسلام اعتقاد دارد. بعد از حادثه کربلا که حکومت بنی امیه روزگار را بر مسلمانان سخت گرفت، زید بن علی فرزند امام سجادعلیهالسلام در زمان امام صادق علیهالسلام علیه ظلم قیام کرد و با هشام بن عبدالملک نبردی به راه انداخت که البته نتیجهای در بر نداشت. او معتقد بود که باید علیه ظلم و خلیفه ظالم خروج کرد و به مبارزه پرداخت تا اینکه یا او را کشت یا کشته شد. بعد از قیام زید شیعیان دو دسته شدند؛ عدهای هم عقیده با زید که زیدیه نامیده شدند، دسته دیگر هم کسانی بودند که این قیام را مشروع نمی دانستند.
زیدیان مانند دیگر شیعیان به اصول توحید، عدل، نبوت، امامت و معاد اعتقاد دارند. علاوه بر آن دو اصل امر به معروف و نهی از منکر و وعده و وعید نیز از اعتقادات خاص آنها به شمار میرود. در ضمن همان طور که اشاره شد خروج بر علیه ظالم مبنای مذهب زیدیه است.
حکومت زیدیه در یمن برای نخستین بار توسط یحیی بن حسین از نوادگان امام حسین علیهالسلام ملقب به هادی الی الحق در سال ۲۸۴هجری قمری پایهگذاری شد. او با بیعت گرفتن از مردم، صعده را مرکز حکومت خود قرار داد و مذهب زیدی را به یمن منتقل کرد.
حکومت نوادگان امام هادی تحت عنوان امام زیدی بر یمن با افت وخیزهای فراوانی ادامه یافت. بهخصوص از قرن یازدهم به بعد توسط امپراطوری عثمانی مورد تهدید قرارگرفت. سرانجام حکومت زیدیه درمقابل موج گسترده مخالفین خود که با عنوان جمهوریخواهان و تجددطلبان از آنان یاد میشد، تاب نیاورد و همزمان با حکومت بدرفرزند احمد بن یحیی با کودتای عبدالله سلال و با پشتیبانی دولت جمال عبدالناصر رییس دولت مصر، دولت زیدیه در سال ۱۳۸۲ هجری قمری تمام شد.
بیداری اسلامی و یاران خدا
بعد از شهادت سید حسین، با وجود برادران بزرگتر و شخصیتهای بارز رهبری جنبش بر دوش سید عبدالملک بدرالدین الحوثی قرار گرفت که تا امروز دوام یافته است.
وقتی موج بیداری اسلامی در بین کشورهای عربی منطقه به راه افتاد، جوانان یمنی هم به میدان آمدند تا برای سرنگونی حکومت قیام کنند. این حرکت با حمایت حوثیها و شخص عبدالملک حوثی روبرو شد و دامنهی اعتراضات مجددا در صعده بالا گرفت. در نتیجه این درگیریها، حوثیها توانستند در مارس ۲۰۱۱ بر استان صعده مسلط شوند و اداره این استان را در دست بگیرند.
بیداری اسلامی یمن در نهایت به طرح شورای همکاری خلیج فارس یا المبادرة الخلیجه به رهبری عربستان سعودی منجر شد. در این طرح قرار بود گفتگوهای ملی میان تمام احزاب و جریانهای یمنی برای دستیافتن به توافقی جامع جهت تدوین قانون اساسی و حکومت جدید در سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳م صورت بگیرد اما نتیجه آنچه میباید نبود. به نتیجه نرسیدن طرح تدوین قانون اساسی، استمرار فساد حکومتی و ناکامی دولت در تأمین نیازهای ضروری مردم و محقق نشدن طرح شورای همکاری خلیج فارس زمینه ساز موج دوم بیداری اسلامی در یمن شد. در این مرحله جنبش انصارالله با همراه کردن بسیاری از قبایل و بزرگان زیدی، انقلاب خود را فراگیر کرد. پس از بیداری اسلامی دوره جدیدی از حیات برای جنبش انصار الله رقم خورد. آنها حوزهی نفوذ خود را از منطقهی صعده به تمام یمن گسترش دادند که با پذیرش عمومی مردم مواجه شدند. جنبش انصار الله در حال حاضر قدرتمندترین نیروی سیاسی یمن به شمار میروند که شجاعانه پای آرمانهای خود ایستادهاند و هر از گاهی اخبار رشادتها و غیورمندیهایشان به کل جهان مخابره میشود.

پای مکتب روحالله
اما یکی از نکات مهم و اساسی دربارهی جنبش انصارالله یمن این است که رهبران اولیهی این جنبش یعنی بدرالدین الحوثی و پسرش سید حسین به شدت تحت تأثیر انقلاب به خصوص اندیشههای امام خمینیره قرار داشتند. آنها مثل بسیاری از یمنیها شیفتهی امام شده بودند و راه و روش ایشان را همان راه و روشی میدانستند که زیدیان یمن در طول سالها با آن پرورش یافته بودند. در نگاه حوثیها و به طور کلی یمنیها امام خمینیره رهاییبخش امت اسلامی از شر طاغوتیان بوده و امید به برپایی حکومت عدل اسلامی را در دل آنها زنده کرد.
این شیفتگی به راه و رسم امامره باعث شد هم علامه بدرالدین حوثی و هم پسرش سید حسین روزگاری راهی ایران شوند. سید حسین بدرالدین در میانهی جنگ ایران و رژیم بعث عراق همراه همسر خواهرش عبدالرحیم الحمران تلاشهایش برای سفر به ایران را آغاز کرد. عبدالرحیم الحمران جریان را اینگونه تعریف میکند: «سیدحسین انقلابی درجه یک بود. به جمهوری اسلامی سفر کرد و به سختی توانست به ایران که درگیر جنگ و مشکلات شدید امنیتی بود وارد شود. او در آن روزگار شخصیت شناخته شدهای نبود و بیش از یک ماه در سوریه توقف کرد تا توانست رابطی پیدا کند که از طریق او وارد ایران شود. او در ایران به فکر این میافتد که اینجا بماند و برای مبارزه با صدام به سپاه بدر بپیوندد اما به هر حال شرایط به گونهای رقم میخورد که سفر او ۱۸ روز طول میکشد و سیدحسین پس از ملاقات با برخی از شخصیتهای علمی به کشورش بازمیگردد.
او در نخستین سخنرانی سلسله مباحث قرآنی خود در ۲۸ رمضان سال ۱۴۲۳ که مصادف با روز قدس بود درباره این روز گفت: «در این ماه مبارک امام خمینیره بزرگمردی از نسل اهلبیت و خاندان رسالت جمعهی پایانی ماه مبارک رمضان را روز جهانی قدس نامگذاری کرد و از همه مسلمانان جهان خواست که این روز را گرامی بدارند و از آن برای بصیرت، هوشیاری و ایجاد آمادگی برای رویارویی با دشمنان بهره ببرند.» او در ادامه این سخنان افزود: «امام خمینیره شخصیتی است که او را به رویارویی جدی با همهی دشمنان اسلام میشناسند. او در برابر آمریکا ایستادگی کرد، آن را شیطان بزرگ نامید و این کشور را علت همهی ذلتها، اهانتها و دیگر مصیبتهای مسلمانان دانست. امام خمینیره کسی بود که مشکل اساسی مسلمانان را میدانست و راهکار برون رفت از آن را نیز به خوبی میشناخت.»
او در جای دیگری درباره امامره میگوید: «ما باید رهبرانی را برگزینیم که بتوانند امت را از نو بسازند، همان طور که امام خمینیره این کار را کرد. او رحمتی از جانب خدا و حجتی بر ملتهای عرب بود، اما قدرش را نشناختند... او برای عربها نعمتی بود که اگر در کنارش میایستادند، میتوانستند از شر اسرائیل رها شوند. عربها به جای آن که دور ایران و خمینی جمع شوند تا بتوانند اسرائیل را هدف بگیرند و خود را از بند آمریکا برهانند، بر ضد او موضع گرفتند تا نگذارند به مواضع آمریکا و اسرائیل حمله کند و حتی نگذاشتند که خودش به تنهایی علیه اسرائیل کاری کند. آنها اکنون از اسرائیل آه و ناله میکنند، درحالی که خودشان پیشتر از اسرائیل برابر ایران و آمریکا محافظت کردهاند...»
رهبر کنونی حوثیان، سید عبدالملک الحوثی نیز، همین راه را با قدرت و با تکیهی بر همان اصول و ارزشها ادامه داده است. او میگوید: «آنها با ایران بهعنوان کشوری اسلامی و با ملت ایران بهعنوان ملتی مسلمان دشمنی میکنند و برایشان دسیسه میچینند، تنها به این دلیل که در برابر آمریکا و اسرائیل زانو نزده است، به دنبال برافراشتن پرچم اسلام و احیای مسائل بزرگ امت است و در کنار ملت فلسطین و مقاومت لبنان ایستاده است. این مشکل حقیقی دشمنان با ایران است...»
منابع:
- تاریخ، عقاید و سیر تحول جنبش انصار الله یمن، محمد رئیسی، مؤسسه مطالعات اندیشهسازان نور
- جنبش انصار الله یمن، به کوشش مختار شیخحسینی، نشر مجمع جهانی اهل بیت
- انقلاب اسلامی جدید، نویسنده محمدمحسن الفرح، نشر معارف
و سایتهای ویکیشیعه، شعوبا، خبرگزاری حوزه.
سال پنجاه و هشتم.شماره2849