هدیه‌ای از بهشت
شما جای من نیستید. شما نمیدونید چه روزایی رو گذروندم. من نمیخوام روزهای تلخم تکرار بشه تصمیم خودم رو گرفتم
نویسنده :
طیبه سادات حسینی
دستم را آرام زیر سر امیرعلی بردم و سرش را که به‌اندازه‌ی یک توپ فوتبال بزرگ شده آرام دو سه سانت بالا بردم. متر را رد کردم و دور پیشونی‌اش را اندازه گرفتم. هم‌زمان در دلم خداخدا کردم که روی عدد دیروزی نباشد. بغضم شکست و اشکم سرازیر شد. دستم را روی موهای نرم امیرعلی کشیدم و پیشانی‌اش را بوسیدم.
همان‌طور که اشک‌هایم را پاک می‌کردم بلند شدم و به اتاق امیرعلی رفتم. چشمم به لگوها و آجر بازی‌های امیرعلی افتاد که سالم و دست نخورده گوشه‌ی اتاقش خاک می‌خورد، در دلم گفتم: «کاش می‌تونستی با همون انگشتای نحیفت لگوها رو برداری و با هم ساعت‌ها بازی کنیم، صدای خنده‌هایت کل خانه رو پر کنه ولی الان هر روز انگشتانت به‌طرف بیرون بیشتر برمی‌گردد و عاجزتر می‌شی».
وقت‌هایی که ناراحتی در صورتم نمایان می‌شود رضا هم خستگی مرا بیشتر درک می‌کند. می‌خواستم لباس امیرعلی را تنش کنم. رضا هم به کمکم آمد. دستان امیرعلی را آرام از آستین رد کرد تا لباسی که از آب دهان امیرعلی خیس شده بود را عوض کند، این‌قدر مچ دست بچه‌ام برخلاف سرش کوچک شده بود که دیگر می‌توانستم به‌راحتی استخوان‌های دستش را لمس کنم.
رضا هنوز بیدار بود و صورت مردانه‌اش لای دود خاکستری سیگارش در تراس دیگر پیدا نبود. همیشه ناراحتی‌اش و غم دلش را با بازدم‌های سنگینش و پک سنگین به سیگارش خوب می‌فهمیدم. یواشکی از پشت در اتاق خواب نگاهش می‌کردم. یاد تمام ذوق و شوقش برای تولد امیرعلی افتادم که می‌گفت: «بذار بزرگ بشه خودم سوار موتورش می‌کنم، با هم دوتایی می‌ریم شهربازی می‌چرخیم انقدر باهاش بازی می‌کنم تا از خستگی غش کنه. بذار بزرگ بشه خودم سیخ کباب زدن حرفهای رو یادش میدم.»
کبابی شغل آباء و اجدادی رضا بود. ولی حالا فقط می‌توانست پسرش را نگاه و آهش را به دود سیگارش منتقل کند.
صبحانه‌ی پوره شده‌ی امیرعلی را در ظرف ریختم و پیشبندش را برداشتم. رفتم پیش امیرعلی که روی تخت کنار هال خوابیده بود. تشک برقی‌اش را خاموش کردم آرام دستم را زیر گردنش بردم تا کمی کمر نحیف و استخوانی‌اش را ماساژ دهم. روغن را در کف دستم ریختم. صدای گوشی موبایلم بلند شد. دستانم را پاک کردم.
فریده دوست دوران دانشجویی‌ام بود. خیلی وقت بود به من زنگ نزده بود. با ذوق صفحه‌ی گوشی را لمس کردم.
ـ سلام فریده جانم. خوبی؟ یاد ما کردی خانم؟
با شیطنت گفت: «سلام عزیزم داشتم قطع می‌کردم کجا بودی دختر؟»
ـ داشتم کمر امیرعلی رو ماساژ می‌دادم.
ـ تو هنوزم گرفتار این بچه‌ای، براش پرستار نگرفتی؟ حتماً دیگه باشگاهم نمیری؟
ابروهایم درهم و ذوقم به کلی کور شد. خواستم حرف را عوض کنم.
ـ فریده از خودت بگو. پایان نامه‌ات رو دفاع کردی؟
ـ آره دیروز بود.
ـ خداروشکر.
ـ تو چی؟ هنوز خودتو وقف پسرت کردی، این‌همه استعداد، حیفه دختر.
با حرف‌هایش کمکم بغض توی گلویم نشست.
ـ دارم بهش فکر می‌کنم.
این را گفتم تا حرفش را ادامه ندهد. بعد از ده دقیقه صحبت تلفن را قطع کرد. بغضم ترکید، گریه می‌کردم و هم‌زمان پوره را در دهان امیرعلی می‌گذاشتم و تفش را از گوشه‌ی لبش پاک می‌کردم.
سرِ ساعت هفت آلارم گوشی‌ام بلند شد. وقت داروی امیرعلی بود. خواستم از تخت بلند شوم ولی کمی سرگیجه و حالت تهوع داشتم، بدنم هنوز خسته بود. آرام رضا را صدا زدم تا داروی امیرعلی را بهش بدهد. به‌سمت من چرخید و با چشم‌های ریز شده گفت: «بهتری؟ اگر حالت خوب نیست، ببرمت دکتر؟»
ـ نه نیاز نیست. بهتر می‌شم حتماً از غذای سنگین دیشبه.
رضا از روی تخت پایین رفت، جلوی آینه ایستاد و دستی توی موهای ژولیده‌اش کشید.
ـ می‌گم امروز بگو مامانت یه سر بیاد اینجا، هم تنها نباشی هم یکم استراحت کنی.
باشه‌ی بی‌جانی گفتم و پتو را روی سرم کشیدم.
حدود ساعت ده بود که صدای آیفون بلند شد، تصویر مادرم روی صفحه‌ی مانیتور بود. در را باز کردم، با کش دور مچم موهای آشفته‌ام را گوجه‌ای بستم قبل از اینکه مامان وارد خانه شود به تخت امیرعلی سرزدم، صدای سلام مامان توی خانه پیچید. جلو رفتم و بغلش کردم. یه نگاهی به چهره‌ام انداخت. چادرش را به دسته‌ی مبل آویزان کرد.
ـ چرا رنگت پریده مادر؟
دستم را روی گونه‌هایم کشیدم.
ـ نه خوبم نگران نباش.
هنوز حالت تهوع همراهم بود. مامان روی مبل کنار تخت امیرعلی نشست. نگاهش بین امیرعلی و من می‌رفت و برمی‌گشت.
ـ مادر یکم به فکر خودت باش. پوست و استخوان شدی. می‌خوای امروز من پیش این بچه می‌مونم تو با رضا برید دکتر؟ اصلاً یکم برید خرید، برید بگردید.
سریع حرفش را قطع کردم.
ـ نه مامان، فقط من و رضا می‌تونیم امیرعلی رو جابه‌جا کنیم. شما از پسش برنمیایید.
توی آشپزخانه رفتم، سماور جوش آمده بود. زنجبیل را در قوری ریختم و زیر شیر سماور گذاشتم. دستان گرم مامان را روی شانه‌هایم حس کردم.
ـ لیلا بخدا داری پیر این بچه می‌شی. تو هنوز جوونی، تا توان داری یه بچه دیگه بیار، بذار دوباره انرژی و خنده روی لبات بیاد.
هیچ‌وقت موقع نصیحت کردن حس بد بهم نمی‌داد از بچگی عاشق آرامشش بودم. نگاهی به لباس جدیدش انداختم.
ـ چه بهت میاد. همونه که زندایی برات سوغات مشهد آورده بود؟
خنده‌ای تحویلم داد.
ـ حرف رو عوض نکن.
سبد پرتقال را از توی یخچال بیرون آوردم و روی اپن گذاشتم.
ـ مامان! امیرعلی سرش هر روز داره بزرگ‌تر می‌شه، نیاز به مراقبت بیشتری برای حرکت دادن بدنش داره. من نمیخوام دوباره یه امیرعلی دیگه‌ای رو تجربه کنم.
آرام دستش را روی دستم گذاشت.
ـ می‌فهمم چی می‌گی ولی چه تضمینی داری که بعدی هم مثل امیرعلی معلول باشه؟
پرتقال را از وسط دو نصف کردم. روی شیارهای آبمیوه‌گیری دستی چرخاندم.
ـ چه تضمینیه که من دوباره معلولی به این دنیا اضافه نکنم؟
لحظه‌ای ساکت شد، رفت سراغ سماور و دو فنجان دم‌نوش زنجبیل ریخت. آب پرتقال را درشیشه ریختم و از آشپزخانه بیرون رفتم. مامان هم پشت سرم با سینی دم‌نوش آمد. آرام سرشیشه را به دهان امیرعلی نزدیک کردم.
مامان سینی را روی عسلی گذاشت و نشست.
ـ رضا هم همین نظر رو داره؟
ـ چند روز پیش عروس دایی محمد رو دیدم، احوال امیرعلی رو پرسید. بهم گفت بازم خوبه تو یه بچه معلول داری. دوستش دوتا داره. با دو مدل معلولیت. دیسک کمر گرفته. هزینه‌های داروش به‌خاطر تحریما دو برابر شده.
دیگر حرفی نزد و مشغول خوردن دم‌نوشش شد.
ساعت پنج بود که رضا از سرکار برگشت. با آمدنش بوی کباب و گوشت را بیشتر از هر روز احساس کردم، دستانش را شست و آمد پیش من و کنار تخت امیرعلی نشست.
ـ بهتری عزیزم؟
حالت تهوع نگذاشت پاسخش را بدهم و به‌سمت دستشویی دویدم. پشت در ایستاد.
ـ لیلا بیا ببرمت دکتر. رنگ به صورتت نیست.
بی‌حال و بی‌رمق دستانم را به دو طرف روشویی تکیه دادم و به صورت زرد خودم توی آینه نگاه کردم.
تو پیش امیرعلی بمون، من خودم میرم.
پرستار سوزن سرنگ را با احتیاط زیر رگ‌هایم برد. با لبخندی به چهره‌ام نگاه کرد.
ـ قیافه‌ات به باردارا می‌خوره، چند تا بچه داری؟
سرنگ را بیرون کشید و پنبه الکلی را روی دستم گذاشت.
ـ یه دونه ولی یقین دارم باردار نیستم.
تپش‌های قلبم با حرف پرستار بیشتر شد. لبخندی زد.
ـ انشاءالله خیره خانم.
در طول یک ساعت که روی صندلی جلوی پیشخوان نشسته بودم. با دستمال عرق‌های پیشانی‌ام را پاک می‌کردم. گوشم را تیز کرده بودم تا صدایم بزنند.
ـ لیلا احمدی!
تند بلند شدم و به‌طرف پیشخوان رفتم. با دستان لرزانم تای کاغذ را باز کردم. اشک‌هایم بی‌وقفه روی گونه‌ام می‌ریخت. همان‌طوردنبال یه صندلی خالی می‌گشتم تا بنشینم. پرستار آزمایشگاه، مرا که دید از پشت پیشخوان بیرون آمد.
ـ حالت خوبه؟
کمک کرد تا روی صندلی بنشینم. کاغذ باز شده را گرفت و نگاهی انداخت.
ـ من که گفتم تو بارداری.
فقط چشمان امیرعلی در ذهنم عبور می‌کرد. پرستار متوجه شد حالم خوب نیست تا کنار ماشین همراهم آمد. همین که خداحافظی کرد، سرم را روی فرمان گذاشتم و بی‌امان گریه کردم. در همان حال یاد بهار افتادم. خودم را به مطبش رساندم. باید مطمئن میشدم و تا دیر نشده تمامش می‌کردم.
در مطب بهار نشسته بودم و به عکس نوزادانی که به دیوار قاب شده بود، نگاه می‌کردم. یادم می‌آمد، چقدر ذوق دیدن امیرعلی را داشتم. تمام کل بارداریم توی این مطب منتظر شنیدن صدای قلب امیرعلی بودم.
منشی صدایم زد و در اتاق بهار را زدم، من را که دید خنده روی لبش نشست. بعد از سلام و احوال‌پرسی روی صندلی مقابل میزش نشستم.
ـ خوبی عزیزم؟ چه خبرا؟
بهار دوست دوران دبیرستانم بود و سال‌ها بود که این دوستی حفظ شده بود. دکتر کاربلد و دلسوزی بود. یکهو اشک‌هایم سرازیر شد.
ـ باردارم باردار. بلند بلند گریه کردم.
از پشت میزش بلند شد و کنارم نشست و در آغوشم گرفت.
ـ اینکه خیلی خوبه عزیزم.
ـ اما من نمیخوام. اومدم پیشت که کمکم کنی تمومش کنم.
بهار با نگاهی آرام اما جدی، گفت: «آروم باش.»
دستانم را گرفت و فشار داد. با همان آرامشی که داشت نگاهم کرد.
ـ من نگرانیت رو درک می‌کنم. میدونم هنوز خسته‌ی مراقبت از امیرعلی هستی ولی صبور باش با آزمایش‌های دقیق‌تر ببینیم شرایطت چطوره. تصمیم عجولانه نگیر. این بچه روح داره جون داره.
ـ صدایش آرامش داشت ولی نمی‌توانست دل بی‌قرارم را آرام کند.
از مطب بیرون آمدم، با خودم کلنجار می‌رفتم. از یک طرف ترس از آینده بود و از طرف دیگر، احساس گناه روی قلبم سنگینی می‌کرد برای کاری که مثل یک فیلم در ذهنم می‌گذشت.
به خانه برگشتم. خدا خدا می‌کردم رضا بیدار نباشد تا یک دل سیر گریه کنم. رضا روی کاناپه نزدیک تخت امیرعلی خوابش برده بود. توی اتاق امیرعلی پایین تخت نوزادی‌اش که هیچ‌وقت رویش نخوابید نشستم، سرم را به نرده‌های چوبی‌اش تکیه دادم و زدم زیر گریه.
نور خورشید به چشمانم می‌خورد. بدنم خشک شده بود. پتویی که رضا دیشب روی شانه‌هایم انداخته بود را کنار زدم و بلند شدم. جای نرده‌های تخت روی صورتم سنگینی می‌کرد. از اتاق بیرون آمدم. رضا سرکار رفته بود. زیر کتری را روشن کردم تلفنم زنگ خورد. شماره ناشناس بود. جواب دادم. زنی بود که صدایش آرامش عجیبی داشت.
ـ عابدپورم. روان‌شناس خانواده. دکتر بهار رحیمی شماره شما رو به من دادن تا با هم صحبت کنیم.
قرار ملاقاتی گذاشت، از طرفی دلم کسی را می‌طلبید تا آرامم کند از طرفی تمام حواسم به تصمیمی بود که گرفته بودم. به حرفهای خانم عابدپور گوش می‌دادم ولی در دلم رخت می‌شستند، از همان اول که خودش را معرفی کرد متوجه نیتش شدم. با لحنی سرد گفتم: «شما جای من نیستید. شما نمیدونید چه روزایی رو گذروندم. من نمیخوام روزهای تلخم تکرار بشه تصمیم خودم رو گرفتم.»
کل شب بالای سر امیرعلی نشستم و هر چه رضا پرسید چرا بهم ریختی؟ دکتر چی گفت؟ طفره می‌رفتم. می‌دانستم فردا هر طور شده باید تمومش کنم.
نگاهم به ساعت دیواری هال بود. قبل از اینکه هفت بشود و رضا بیدار شود، باید می‌رفتم. کفش‌هایم را برداشتم و از خانه بیرون رفتم. توی راه پله‌ها پوشیدم. به وارد داروخانه شدم. با صدایی که از ته گلو می‌آمد، اسم دارویی را که از قبل تحقیق کرده بودم، را به دکتر گفتم. دکتر دارو را روی پیشخوان گذاشت. قرص را گرفتم و توی کیفم گذاشتم، تمام بدنم می‌لرزید. انگار که داشتم چیزی ممنوعه را جابه‌جا می‌کردم. وقتی به خانه برگشتم، رضا هنوز در خواب عمیق بود.
کنار تخت امیرعلی نشستم. به صورت معصومِش نگاه کردم. منظم و آرام نفس می‌کشید. می‌خواستم نوازشش کنم.
ـ من نمیخوام کسی رو بکشم. این بچه جون داره ولی دیگه نمی‌تونم.
بسته‌ی قرص را از کیفم بیرون آوردم. دستانم عرق کرده بود. یکی را در دهانم گذاشتم. بی‌صدا روی کاناپه دراز و پتو را روی سرم کشیدم.
با صدای پیامک موبایلم از جا پریدم. رضا رفته بود. صفحه‌ی گوشی را روشن کردم. ویس از طرف خانم عابدپور بود.
ـ لیلا خانم، به حرفهای من فکر کردید؟ می‌خواستم بدونید که تنها نیستید. اگر نیاز به صحبت داشتید من کنار شمام.
با خشم دکمه‌ی ضبط را فشار دادم.
ـ دست از سرم بردارید. من نیازی به هم‌دردی ندارم. تصمیمم رو گرفتم.
در همان لحظه، صدای باز شدن در خانه آمد. رضا نان خریده بود. درد تیزی زیر شکمم می‌پیچید. نان تازه را روی اپن گذاشت و تند طرفم آمد.
ـ لیلا چی شده؟ چرا رنگت پریده؟
درد زیر شکمم داشت بیشتر می‌شد، بغضم ترکید.
ـ من باردارم.
اشک‌های روی گونه‌ام را پاک کردم. مجال ندادم که عکس‌العملی نشان دهد.
ـ ولی تموم شد. من کشتمش.
گریه‌ام بیشتر شد. رضا فقط به دستان از ترس لرزانم خیره شده بود. روی کاناپه مچاله شدم. دستم را روی شکمم فشار دادم و صورتم از درد جمع می‌شد رضا ترسیده بود.
ـ تو با خودت چیکار کردی؟ باید ببرمت بیمارستان.
زیر بغلم را گرفت و بلندم کرد. صورتش سرخ شده بود.
ـ وای لیلا تو چیکار کردی؟
چشمانم را که باز کردم روی تخت بیمارستان دراز کشیده بودم. دکتر با دقت به صفحه‌ی سونو نگاه می‌کرد.
ـ اتفاقِ بدی برای جنین نیفتاده. شما باید استراحت کنید. دارو براتون نوشتم. کار خطرناکی انجام دادید. قرص که خوردی عوارضش خطرناکه خدا بهتون رحم کرد.
حرف‌هایش را انگار نمی‌شنیدم. از کارم پشیمان بودم، اما در عین حال، فکر می‌کردم شاید این تنها راه نجات از آن رنج بود. سوار ماشین شدیم. رضا در طول راه فقط سیگار می‌کشید. احساس عذاب‌وجدانم با این کارش بیشتر می‌شد.
پله‌ها را با زور بالا آمدم. وارد خانه شدم. مامان کنار تخت امیرعلی نشسته بود. با دیدن من تسبیح توی دستش را مشت هیچی نگفت، بلند شد و آمد جلویم ایستاد. چند لحظه توی چشمانم خیره شد، بدون اینکه حرفی بزند به آشپزخانه رفت، می‌دانستم که از دستم عصبی است و دارد خودش را کنترل می‌کند. هم‌زمان گوشیم زنگ خورد. خانم عابدپور بود. از صدای نالانم فهمید حالم خوب نیست. مصرانه می‌گفت می‌خواهد با من صحبت کند. کوتاه نمی‌آمد تا اینکه بالأخره تسلیم شدم قرار گذاشتم که فردا پس فردا به خانه‌اش بروم. من را به اتاقی برد که نور ک‌می‌داشت. فرزند معلولش در آنجا در خواب بود، در جا خشکم زد. کنار تخت کوچک دخترش نشستم و با چشمانی پر از اشک، نگاهی به او انداختم.
ـ پس شما هم با این درد و سختی‌هاش آشنایید؟ پس چرا سعی می‌کنید من رو ترغیب کنید که یه معلول دیگه به این زندگی اضافه کنم؟
نشست کنارم.
ـ من نمیخوام به سختی تو اضافه کنم، میخوام بگم ما همه حق داریم بچه‌دار بشیم یا نه. اما وقتی بچه‌ای به وجود اومده جنین تشکیل شده، حس داره، روح داره، احساس داره حتی اگه معلول باشه حق نداریم حیات رو ازش بگیریم. شاید بچه بعدی تو سالم باشه.
نگاهی به دخترش انداخت.
ـ میدونی من این بچه رو اصلاً سربار خودم نمی‌دونم. درسته سختی داره، اذیت داره، ولی یه واسطه‌ست برای بهشت. این مسیر، مسیریه که خدا خودش انتخاب کرده. شاید روزهای سختی رو می‌گذرونی، اما پاداشی که خدا برای مادری مثل تو که این سختی‌ها رو تحمل می‌کنه، کنار گذاشته، هیچ جای دیگه نیست. این بچه‌ها، هدیه‌های خدا هستن ما فقط رنجش رم می‌بینیم. به خدا توکل کن.
حرفهای اوبرخلاف همیشه، انگار مستقیم نشست روی قلبم. این‌بار شعار نبود، تجربه‌ی یک آدم بود که درد را چشیده بود ولی مادری کرده بود.
«پناه» به دنیا آمد. آرام، زیبا و سالم. بعد از تولدش، آزمایش‌ها هیچ مشکلی نداشت. رضا هم ذوق داشت تک‌تک لباس‌های پناه را خودش می‌شست، آن‌ها را بو و تنش می‌کرد.
با صدای گریه‌ی پناه از خواب پریدم شیر خشکش را آماده کردم و دست رضا دادم تا خودم بروم و داروی امیرعلی را بدهم. همین که به تختش نزدیک شدم تمام بدنم به یک‌باره یخ کرد. صورتش رو به سقف بود با چشمانی که باز بود و هیچ تکانی نمی‌خورد. با جیغ و فریاد صدایش زدم. ولی دیگر صورتش را نچرخاند که نگاهم کند.
گل‌های رز قرمز را پرپر می‌کردم و بر مزار امیرعلی می‌ریختم. اشک از گوشه‌ی چشمانم سرازیر می‌شد. با امیرعلی حرف می‌زدم.
ـ میدونی امیرعلی! من اگه پناه رو از بین برده بودم الان نه تو رو داشتم و نه پناه رو. میدونم که تو خودت دعا کرده بودی که پناه بیاد و تو از دنیا بری. من از تو معذرت میخوام، همیشه تو رو یه بار و زحمت میدونستم. من دیگه یک هدیه از بهشت رو ندارم. یک ماه بعد از تولد پناه، امیرعلی رفت و من با وجود پناه، افسردگی بعد از مرگ امیرعلی را پشت سر گذاشتم و هر روز شکر خدا برای داشتن پناه و استغفار از گناه زشتی که داشتم مرتکب میشدم
سال شصت ویکم.شماره2963