من با تو خداحافظی نمی‌کنم!
اصلاً چطور اینقدر آروم و بی‌صدا اینجا خوابیدی؟! انگار کاملاً فراموش کردی قرار بود مثل سال‌های پیش پای پیاده بریم پابوس امام حسین‌علیه‌السلام! خبر داری حاجتمون رو گرفتیم؟ بلند شو علی! دوباره پای رفتنم شو، باید بریم برای عرض ارادت و تشکر!
نویسنده :
بتول محمدی
راحله در حالی که با دستی چادر سیاه خاکی‌اش را روی سرش می‌کشید و دست فاطمه در دست دیگرش بود، در دل شب وارد معراج شهدا شد. سوسوی شمع‌های سیاه با ربان‌های سرخ تنها نور پیش رویش بودند. پاهای لاغر و بی‌رمقش به زحمت او را پیش می‌برد. فضا آکنده از عطر گلاب و دود اسفند بود. سکوت بر جمعیتی که چون سایه‌ای کمی دورتر از تابوت ایستاده بودند، حاکم شد؛ گویی می‌خواستند همچنان که بی‌صدا می‌گریستند، در آخرین لحظاتی که بین راحله و همسر شهیدش اتفاق می‌افتاد، شریک شوند. فاطمه دستش را از میان دست مادر بیرون کشید و به‌سمت تابوت دوید. معراج و گلزار شهدا مثل خانه‌ی دومش بود و عاشق تابوت‌ها که به قول خودش رنگی‌رنگی بودند.
ـ بابا علی هم اینجاست مامان؟
نفس در سینه‌ی راحله حبس شده بود، در آن سکوت صدای بی‌قراری قلبش را می‌شنید. گویی که توانش تمام شده باشد، به زحمت بر زانوان لرزانش ایستاد. عینک بزرگ با قاب طلایی ظریف را روی بینی‌اش جابجا کرد. تصویر تابوت روی شیشه‌ی عینکش منعکس و رد اشک‌هایش بر آن خراش انداخته بود. کاغذی را میان دستان لرزانش مچاله و توی کیف دستی‌اش رها کرد. به نظرش آمد فاصله‌‌اش تا علی و تابوتش به‌اندازه‌ی یک دنیاست و هرگز به آن نخواهد رسید. اشکریزان پیش رفت.
ـ قرارمان چیز دیگری بود علی آقا! منتظرت بودم بیایی و به‌خاطر خبر خوبی که برات داشتم ازت مشتلق بگیرم!
اصلاً چطور اینقدر آروم و بی‌صدا اینجا خوابیدی؟! انگار کاملاً فراموش کردی قرار بود مثل سال‌های پیش پای پیاده بریم پابوس امام حسین‌علیه‌السلام! خبر داری حاجتمون رو گرفتیم؟ بلند شو علی! دوباره پای رفتنم شو، باید بریم برای عرض ارادت و تشکر!
کنار فاطمه، پای تابوت پیچیده در پرچم سه رنگ سبز و سرخ و سفید، زانو زد. قد رشید علی را پارچه‌ای سفید پوشانده بود؛ با گلبرگ‌های سرخ رز که چون قطرات سرخ خون بر آن پاشیده شده بودند. راحله در حالی که اشک پهنای صورت کشیده و ظریفش را پوشانده بود، دست لرزانش را روی پارچه‌ی سفید و گلبرگ‌ها گذاشت. توان اینکه پارچه را کنار بزند و با صورت علی روبرو شود را نداشت!
ـ واقعاً دار و ندار من الان در این تابوت خوابیده؟ دیگر چشمان روشن قهوه‌ای‌اش را نمی‌بینم؟ اگر لبخندی که هرگز از او جدا نمی‌شد، الان روی لب‌هاش خشکیده باشه چی؟ صورتش خونالود و خاکیه؟ محاسن سیاهش؟
صدای آرام علی در ذهنش پیچید.
ـ راحله‌جان من هیچ‌وقت با تو خداحافظی نمی‌کنم، هیچ‌وقت!
راحله ناگهان دست علی را میان دست بی‌جان خود احساس کرد. بر تنش عرق سرد نشست و از تیره‌ی کمرش فروریخت. دستش مثل همیشه گرم بود و او را تا شب عروسی ساده‌شان در حیاط خانه‌باغ باصفای پدرش برد. قبل از اینکه به آرایشگاه برود، دور میزهای چیده شده لابلای درختان سرسبز سیب حیاط چرخید و با شوق سفره‌های ترمه را روی آن‌ها مرتب کرد؛ از آب خنک حوض سیبی را به چنگ آورد و خوب شست و برقش انداخت! سیب را بویید و لبخند بر لب، به روشنی آب خیره شد؛ شاخه‌های نور آفتاب از لابلای شاخ و برگ درختان بر روی آب پاشیده شده بود. چقدر دلش می‌خواست آخر شب آن سیب را در دستان علی بگذارد.
مادرش که گفت دختر اینجا چکار می‌کنی؟! الان باید آرایشگاه باشی! مشت مشت آب حوض به او پاشید و صدای خنده‌های شیطنت‌آمیز دخترانه‌اش بر دامن حریر باد لابلای شاخ و برگ درختان دست به دست شد.
با آبی که به صورتش پاشیده شد، به خودش آمد، عطر خوش سیب سرخ از سال‌ها پیش خودش را به معراج شهدا رسانده بود؛ درست کنار تابوت علی! پسر جوانی با آب‌پاشی بر دوش، به روی جمعیت آب و گلاب می‌پاشید. فاطمه سرش را کج کرد، موهای بسته شده در دو طرف سرش مثل گوش‌های خرگوش بازیگوشی، تکان خوردند. گلبرگ‌های رز را میان دستان تپل کوچکش گذاشت و شیرین‌زبان مثل همه‌ی دختران سه چهار ساله، پرسید پس بابا کجاست مامان؟ می‌شه این گل‌ها رو به بابا بدم؟ فاطمه شش ماهه به دنیا آمده بود، آن‌قدر ضعیف بود که همه‌ی دکترها جلوی پیشخوان پذیرش یکی از بیمارستان‌های سوریه آب پاکی را ریخته بودند روی دست علی، که این بچه ماندنی نیست! درست همان‌وقت که راحله روی تخت ریکاوری به هوش آمده و از پرستار پرسید، بچم سالمه؟ علی هم فاطمه را از پشت شیشه بخش مراقبت‌های ویژه‌ی نوزادان نگاه کرده و بی‌معطلی به حرم حضرت زینب مشرف شده بود که خانم‌جان! جان و مال و خانواده‌ی ما فدای شما و برادرتون حسین! فاطمه را به خودتون می‌سپارم! کنیزتون رو برای روز مبادا حفظ کنید! و همان آن دلش لرزیده بود برای لحظات آخری که بین اباعبدالله‌الحسین و علی اصغرشان گذشته بود؛ بین ایشان و دختر سه ساله‌شان رقیه!
در حالی که اشک‌هایش را پاک می‌کرد خودش را به هم‌رزمانش رسانده بود و صدایش اتاق به اتاقِ بیمارستان چرخیده و رسیده بود به راحله که من با تو خداحافظی نمی‌کنم راحله جان! هیچ‌وقت!
هر چه علی دست راحله را محکم‌تر می‌فشرد، جرأت راحله برای کنار زدن پارچه‌ی سفید کفن کمتر می‌شد.
ـ اگر همه‌ش خواب باشه چی؟ اگر پشت این پارچه‌ی سفید لبخندی نباشه؟! نه! من که باورم نمی‌شه! علی همیشه می‌خندید، حتی در اوج ناراحتی! من حتی باورم نمی‌شه علی موقع تولدش گریه کرده باشه!
حتی سحر جمعه‌ای که اسرائیل به ایران حمله کرد! علی پنجره‌ی خانه را رو به خیابان بهارستان باز کرد و با چشمان باز و لبخند بر لب گفت اسرائیل گور خودت را کندی! منتظر باش که اومدم! بعد با همان لبخند تند تند آماده شد و رفت پادگان، قسمت پدافند. از همان‌وقت دلشوره راحله را رها نکرد. علی قبل از رفتن گفته بود راحله‌جان! من هیچ‌وقت با تو خداحافظی نمی‌کنم! اما برقی که توی چشم‌های روشنش تاب می‌خورد ته دل راحله را لرزاند؛ مثل همین الان در معراج شهدا، محکم دستانش را گرفت بود و به چشم‌های میشی‌اش خیره شده بود!
ناگهان چند مرد سبز پوش سپاهی با قدم‌های بلند به تابوت نزدیک شدند؛ یکی دیگری را عتاب کرد که مگر تذکر نداده بودم همسر شهید به هیچ‌وجه پیکر شهید را نبیند! این شهید نه دست در بدن دارد و نه سر! بنده‌ی خدا همسرش باردار است!
راحله لبخند بر لب در حالی که دست فاطمه را محکم میان دستان گرمش می‌فشرد از تابوت دور شد. انگار هر چه و هر کس در معراج شهدا بود با «من هرگز با تو خداحافظی نمی‌کنم راحله‌جان!» بدرقه‌اش می‌کردند.
زنی که خودش را به تابوت و نزدیک دو مرد سپاهی رسانده بود در گوش زن دیگر زمزمه کرد.
ـ من دیدم که شهید دست همسرش را گرفته بود! خدا شاهد است که دیدم!
سال شصتم.شماره2919