مهمان ویژه

بس که خندیدند، اشک از چشم هرسه جاری شد.
بس که بعد از سرفه‌های شدیدِ پی‌درپی، قهقهه زدند.
گاهی که هر سه روی کانال سرفه می‌افتادند، محسن با دستی که جای مچش خالی بود، اشک نعیم را پاک می‌کرد و قربان‌صدقه‌‌ی خنده‌ی بی‌صدای پسرش می‌رفت. آبِ شُره شده از کنار لبش را پاک می‌کرد و می‌گفت: «باز گروه سرودِ سرفه شروع کرد. موهای لخت نعیم را با انگشتان کشیده مرتب می‌کرد و آه از تک‌تک سلول‌هایش بلند می‌شد.»
مریم به تماشای عشق پدروپسر، دست به کمر ایستاده بود. چهره‌اش تکیده‌تر از سنش می‌نمود. چشمانش از زندگی سخت حکایت می‌کرد. از گونه‌های جوانی‌اش غیر از چالَش چیزی نمانده بود. در نگاه نافذش تسلیم و رضا هویدا بود.
محسن در حال بازی با نعیم بود که تلفن زنگ خورد.
مریم بعد از احوال‌پرسی دعای خیر کرد.
ـ ان‌شاءالله به سلامتی. ما رو هم دعا کنید.
پشتش را به محسن کرد تا بغضش پنهان بماند.
ـ آره اتفاقاً نعیم دوتا کالسکه داره. یکیش رو بِبَر.
و به بهانه‌ی سر زدن به غذا وارد آشپزخانه شد. اشک روی استخوان گونه‌اش سُر خورد.
ـ لیلا جان به آقا بگو بچه‌م فدای بچه‌ت. به‌خاطر نعیمِ که نمی‌تونم بیام وگرنه پادرد و کمردرد تو مسیر تو به چشم نمیاد.
ـ خاموش کن اون رادیو محرمو مریم. بچه‌‌ام احساساتیه هلاک شد.
صدای محسن بود.
مریم می‌گفت: «چند روزیه که نعیم به بعضی از صداهای رادیو محرم واکنش نشون می‌ده. دست و پا می‌زنه. اشک می‌ریزه. بی‌قرار می‌شه.»
بعد از قطع کردن تلفن دستش را جلوی دهانش گرفت تا محسن متوجه گریه‌اش نشود. این کار را خوب بلد بود.
دست‌های بزرگ و گرم مردَش را روی صورت سردش حس کرد و دلش گرم شد. مثل همیشه.
ـ اگه گفتی من کی‌ام؟
ـ تو نفس منی‌ ولی الان نفسم داره بند میاد بردار دستاتو.
محسن موهای کم‌پشت یکی در میانش را لای انگشت دستش کرد و عرق از صورتش گرفت و گفت: «ان‌شاءالله ما هم بعد از اربعین می‌ریم.»
ـ بچه خوابید؟
محسن صدای شیطنت‌آمیزش را آهسته‌تر کرد و در حال ناخنک زدن به کاهو، یک پر کاهو در دهان همسرش گذاشت و گفت:
باباجون جاشو دیدم، زیر گلوشو پاک کردم نسوزه، سرشو یه وری گذاشتم، یه‌ذره هم به فکر من باش آخه ملکه‌ی من.
ـ باز تو به بچه‌ا‌م حسادت کردی.
هر دو خندیدند. هردو حرف پنهان دل هم را شنیدند.
چند روزی گذشت.
سر سفره‌ی شام بود.
ملکه خانم تو فکری. چرا رنگت پریده. چیزی شده؟
محسن در حال کشیدن غذا به همسرش ابراز نگرانی کرد.
ـ محسن یه چیزی بگم، فکر نمی‌کنی دیوونه شدم؟ محسن دست گِرد بی‌مچش را زیر چانه‌ی استخوانیِ مریم گرفت و گفت: «نه فکر نمی‌کنم مطمئنم که دیوونه‌ای.»
مریم لب برگرداند و محسن با لبخند گفت: «مگه خودت نگفتی دیوونه‌ی منی؟»
اشک در چشمان مریم، خنده مهمان سرزده‌ی لبهای بیرنگش شد. 
ـ لوس نشو محسن. به سن و سالمون نگاه کن. دارم جدی حرف می‌زنم.
محسن دوغ را در لیوان ریخت و گفت: «به گوشم.»
ـ امروز لیلا اومد کالسکه‌ی نعیمو ببره.

نمی‌دونی بچه‌ به چه حالی افتاد. خیلی بی‌تابی کرد. انگار راضی نبود.
محسن با نگاه کاملاً جدی به پرچم مشکی سه‌گوش روی تخت نعیم خیره شده بود. دست نرم نعیم را که روی شست پایش حس کرد تازه متوجه شد که نعیم سینه‌خیز خود را به پدر رسانده.
محسن صورت سفید و لطیف نعیم را لمس کرد و بو کرد و بوسید.
پوشکش رو وارسی کرد و گفت: «مامان خانم تا سفره رو جمع کنی من جای پسرمو عوض کنم. اذیت نشه یه وقت آقا.»
بعد از تعویض پوشک، پدر و پسر با توپ پارچه‌ای مشغول بازی شدند.
نعیم با دهان گشاد و خنده‌های بی‌صدا از پدرومادر دلبری می‌کرد.
مریم میوه را آورد. محسن بالش را زیر سر نعیم گذاشت و چهار دست‌وپا به‌سمت میوه آمد.
ـ راستی مریم. امروز غروب صادق اومده بود چاپ‌خونه.
می‌گفت پارسال نذر کرده بوده اگه دخترش شفا بگیره، امسال لباس‌های خادمای موکبو بدوزه. قراره بده منم چاپ «یارقیه» بزنم روش.
چشم‌های معصوم و درشت نعیم پر از اشک شد. لب‌های سرخ کوچک آب‌دارش لرزید. مریم دستپاچه به محسن گفت: «دیدی چه حالی می‌شه. من مطمئنم این بچه یه چیزیش هست.»
محسن نعیم را به آغوش کشید و نوازشش کرد.
ـ مریم، صادق می‌گفت بیایید با ما بریم. هوایی می‌ریم که بچه‌ها اذیت نشن. مریم میوه را جلوی محسن گذاشت و پیش‌بند نعیم را بست و مشغول دادن سوپ شد.
قرا بود طبق رسم هرساله روضه‌ی دو نفره داشته باشند. نعیم بعد از خوردن سوپ و بازی با پدر خوابید.
محسن و مریم کنار گهواره‌ی کوچک علی‌اصغر که گوشه‌ی اتاق بود نشستند و برای طفل رباب لالایی سر دادند.
بعد از روضه، محسن دست راست مریم را بین دو دستش گرفت و گفت: «حاجت‌روا ان‌شاءالله.»
در همین اثنا صادق زنگ زد.
محسن دستش را شل کرد تا جواب صادق را بدهد. ولی مریم دست او را محکم‌تر گرفت و گفت: «تا حاجتمو نگیرم ول نمی‌کنم.»
محسن تلفن را روی بلندگو جواب داد.
ـ صادق جان فردا بیا نمونه چاپ ‌رو ببین.
ـ محسن یه چیزی می‌گم نه نیاری.
ـ امر.
و همچنان دست‌های زن و شوهر در هم گره خورده بود.
ـ یه دوست عراقی دارم تو نجف دعوت‌مون کرده. بیا بریم.
ـ صادق تو که می‌دونی با بچه سخته. اونم بچه آفتاب مهتاب ندیده.
ـ اتفاقاً شرایط‌مونو گفتم. گفت پس شما مهمان ویژه هستید و همه جور امکانات فراهمه. دیگه بهونه نیار. به نظرم آقا به‌خاطر نعیمه که ما رو هم طلبیده. مانع خیر نشو. نگاه محسن به دست‌های گره خورده‌ی مریم، بغض کرد و گفت: «حاجت‌روا شدی.»
هر دو سر به گهواره گذاشته به‌اندازه‌ی تمام سال‌های فراق اشک ریختند.
با هر مشقتی بود به نجف رسیدند.
عبدالله و خانواده‌اش، زائران ویژه را بسیار تکریم کردند.
عبدالله همت محسن و صادق را ستود و طوری که مریم متوجه نشود احوال نعیم را از صادق پرسید.
ـ خدا لعنت کنه صدام رو. بیست و پنج سال پیش که شیمیایی زد مریم باردار بود و طفلکی نعیم...
مادر عبدالله به سرعت بلند شد و چادر عربی را جمع کرد. لعنت بر صدام را جواب داد و عکسی را روی دیوار نشان داد و گفت: «شوهر منم تو جنگ شهید شد.»
با دیدن عکس، چشمان غبارآلود محسن برقی زد و رنگ از صورتش پرید.
هرچه سعی می‌کرد بفهمد کجا پدر عبدالله را دیده تلاشش بی‌فایده بود.
محسن کجا و نجف کجا؟
عبدالله و مادرش برای تدارک غذا به آشپزخانه رفتند.
محسن احساس می‌کرد مغزش آتش گرفته. شتاب‌زده به صادق گفت: «من باید برم. مریم زود باش. زود بلند شو کمک کن نعیمو بذارم تو ویلچر.»
هرچه صادق و مریم از محسن سؤال کردند جوابی نشنیدند.
از خانه خارج شدن همانا و رسیدن ام عبدالله همانا. اصرار او بی‌نتیجه بود.
پرچم روی ویلچر را چسبید و با چشم گریان دخیلک‌‌دخیلک راه انداخت.
ـ من را پیش حسین روسیاه نکنید. آبروی من بین دروهمسایه می‌رود که زائر حسین از خانه‌ی ام عبدلله رفت.
محسن چاره‌ای نداشت غیر از گفتن واقعیت.
ـ در جنگ ایران و عراق همسر شما در یک درگیری با من کشته شد. من نمی‌توانم نان و نمک او را بخورم.
ام عبدلله گفت: «همیشه از قاتل شوهرم کینه به دل داشتم. اما حالا همه‌ی زندگیم فدای زائر حسین.»
لبخند نعیم مژده‌ی حاجت‌روایی همه بود.

سال شصتم.شماره2919