دختر سربلند سبلان

 راهی که اینگونه آغاز شد
سال ۹۳ در مقطع کارشناسی رشته‌ی خاک دانشگاه تبریز پذیرفته شدم. همان زمان با توجه به شغل پدرم مجبور به انتقال به شهر اردبیل زادگاه پدری‌ام شدیم و به همین خاطر من هم انتقالی گرفتم و در دانشگاه محقق اردبیلی تحصیلاتم را در این مقطع پی گرفتم. سال ۹۷ به‌‎عنوان دانشجوی استعداد برتر و نفر اول دانشکده‌ی کشاورزی و منابع طبیعی این دانشکده فارغ التحصیل شدم و به همین واسطه بدون آزمون در مقطع کارشناسی ارشد رشته‌ی خاک، گرایش شیمی حاصلخیزی خاک و تغذیه گیاه در دانشگاه تربیت مدرس تهران پذیرفته شدم. بسیاری از فعالیت‌های علمی پژوهشی و موفقیت‌های بین‌المللی من در مقطع کارشناسی ارشد کلیدش زده شد.
یکی از افتخارات من در طول دوران تحصیل این است که توانستم در محضر پروفسور ملکوتی از چهره‌های علمی ماندگار کشور که به پدر علم خاک ایران شهرت دارند شاگردی کنم. 

 چرا خاک؟ 
از دوران دبیرستان من همیشه جزو نفرات اول کلاس بودم. خیلی‌ها به من می‌گفتند باید در رشته‌ی پزشکی ادامه تحصیل بدهم اما از یک جایی به بعد دایی پدرم که از افراد شاخص حوزه‌ی مهندسی خاک بودند و جوایز زیادی در این حوزه کسب کردند، نگرش جدیدی نسبت به رشته مهندسی خاک به من دادند. در فضای خانواده پدری وقتی کسی می‌خواست از پشتکار، تلاش و اراده مثال بزند ایشان را یاد می‌کرد به خاطر همین این علاقه در من ایجاد شده بود که مسیر و راه او را ادامه دهم.

 ارجاع دانشگاه هاروارد به پایان‌نامه دختر ایرانی 
پایان‌نامه‌ا‌ی که من در بحث آلودگی خاک با موضوع بررسی وضعیت غلظت کادمیم به عنوان یک فلز سنگین و عنصر سرطان‌زا در سیب‌زمینی‌های استان اردبیل و نقش مصرف متعادل و بهینه کودهای حاوی روی در کاهش غلظت آن انجام دادم، جزو پایان‌نامه‌های برتر انتخاب شد. به خاطر عرق خاصی که به سرزمین مادری خودم یعنی استان اردبیل داشتم سعی کردم کار را به صورت پایلوت در این استان اجرا کنم که البته قابلیت اجرا شدن در تمام استان‌های کشور را دارد. حتما اطلاع دارید که محصول استراتژیک استان اردبیل سیب‌زمینی است و این استان‌ در مقام اول تولید سیب‌زمینی کشور قرار دارد. طبق بررسی‌ها یکی از حدسیات ما این بود که شاید یکی از دلایلی که سرطان دستگاه گوارش در ناحیه‌ی استان ما رتبه بالایی دارد رابطه‌ای با سبد غذایی مردم آنجا داشته باشد. جالب اینجاست که ما توانستیم در این پژوهش غلظت کادمیم را به‌عنوان یک فلز سرطان‌زا که تأثیرات آن در بدن انسان پس از سال‌ها خودش را نشان می‌دهد با استفاده از کود حاوی روی به حداقل برسانیم و در راستای تولید محصول سالم مزرعه با توجه به پیام خودمان که «سلامتی از مزرعه می‌آید نه از داروخانه» یک کار تدریجی انجام دهیم که به وزارت جهادسازندگی و سازمان‌های مرتبط ارسال و چراغ راه بقیه نیز شد.
موارد ارائه شده در این کار پژوهشی به‌صورتی بود که دانشمندان هاروارد به آن ارجاع داده بودند و کار شاخص و ارزشمندی به حساب می‌آمد. وقتی من این پژوهش را در یک کنفرانس و فستیوال جهانی که به میزبانی دانشگاه تهران برگزار می‌شد، ارائه دادم، به‌عنوان دانشمند جوان برگزیده شدم.

افتخار پشت افتخار! 
بعد از این ماجرا اتفاقات خوب دیگری هم برای من رقم خورد؛ در دو سال گذشته بنده افتخار این را داشتم که در نشست مجمع جوانان هشت کشور اسلامی (D8) به عنوان نماینده‌ی کشور ایران حضور پیدا کنم. 
هم چنین دو سال است که به‌عنوان دبیر کارگروه کشورهای اسلامی در حال فعالیت هستم و با کشورهای عضو اکو فعالیت‌های خوبی را در حوزه محیط زیست و اهداف توسعه پایدار انجام می‌دهم. 
کسب کرسی شورای اجتماعی اقتصادی سازمان ملل متحد یکی از بهترین خاطرات دوران تحصیلی و حرفه‌ای من است. این مجمع در واقع بالاترین سطح مجمع جوانان در سازمان ملل متحد است یعنی جوانانی که آنجا حضور دارند به‌طور مستقیم در سیاست‌گذاری جهانی دخیل هستند و از رأی و ایده‎های آنان استفاده می‌شود. متأسفانه سال‌ها بود که از کشور ایران هیچ جوانی در این مجمع حضور نداشت. برای خود آن‌ها نیز جای تعجب بود که چرا از کشور ایران با توجه به ظرفیت‌های قابل توجهی که دارد، نماینده‌ای از قشر جوانان حضور ندارد که خدا را شکر بنده این افتخار را داشتم که دو سال پیاپی در این مجمع حضور پیدا کنم. خانم جایاسما که مشاور جوانان دبیر کل سازمان ملل متحد هستند بسیار به من لطف داشتند و می‌گفتند شما در این دو سال به اندازه جوانانی که ۱۰ سال حضور داشتند، در زمینه انتقال فرهنگ ایران و مسائل علمی تأثیرگذار بودید. 
از دیگر افتخارات بنده حضور در نشستی است که به‌مناسبت روز جهانی زن زیر نظر یونسکو و تعدادی از دانشگاه‌های معتبر دنیا با مرکزیت کشورهای مسلمان به میزبانی فیلیپین برگزار شد. من به‌عنوان سخنران اصلی در حوزه محیط زیست برای ارائه کارم به این نشست دعوت شده بودم اما چون این کنفرانس به مناسبت روز جهانی زن برگزار می‌شد و بانوان و دختران برجسته‌ای از کشورهای مختلف با تمرکز بر کشورهای اسلامی حضور داشتند، رسالت خودم می‌دانستم که به‌عنوان یک دختر ایرانی کارهای شاخصی که بانوان ایرانی در عرصه‌های علمی، ورزشی و هنری انجام داده‌اند را معرفی کنم. حضاری که در مراسم حضور داشتند پس از صحبت‌های من بسیار شگفت‌زده شده بودند از اینکه کشور ایران بانوانی دارد که توانسته‌اند چنین ‌موفقیت‌هایی را خلق کنند. همان‌جا بود که یکی از اعضای هیئت ژوری اعلام کرد ما تصمیم داریم سنت‌شکنی کنیم و برخلاف همیشه که انتهای مجمع برترین‌ها را معرفی می‌کنیم، در همین قسمت از برنامه، شما را به‌عنوان نماینده‌ی برتر از کشور ایران برای اولین بار انتخاب کنیم. این اتفاق بسیار خوبی بود که باعث شد توجه‌ها به سمت بانوان ایرانی جلب شود. خیلی از جوان‌هایی که در دانشگاه‌های مهم دنیا مثل آکسفورد و هاروارد تحصیل می‌کردند به سراغ من آمدند و پرس و جو می‌کردند که چطور می‌توانند به ایران بیایند و بخشی از تحصیلاتشان را در دانشگاه‌ تهران سپری کنند؟ بعدها که این خاطره را برای اساتیدم در دانشگاه تهران تعریف می‌کردم برای آن‌ها نیز بسیار جالب بود. همین جا باید اشاره کنم اگر ما بتوانیم فرهنگ اصیل خودمان را به‌طور شایسته‌ای ارائه کنیم در نشان دادن توانمندی‌هایمان بسیار مؤثر است. 
اما درباره‌ی افتخاری که اخیرا به آن دست یافتم باید عرض کنم کشور ایران در سازمان فائو فعالیت‌های اثرگذاری داشته و در حوزه‌ی دیپلماسی محیط‌زیست تلاش‌های بسیاری داشته است اما همیشه فقدان حضور جوانان ایده‌پرداز در این حوزه حس می‌شده است. اخیرا این افتخار نصیب من شد که به‌عنوان جوان‌ترین عضو کارگروه سلامت سازمان فائو که سازمان جهانی کشاورزی و سلامتی است حضور داشته باشم و به عنوان اولین دختر ایرانی کرسی مجمع جهانی غذا در سال ۲۰۲۳ را کسب کنم

ریشه‌های درخت موفقیت 
به شخصه معتقدم این بنیه‌ای که برای کسب موفقیت در من نهادینه شده را مدیون دوران کودکی‌ام هستم. چرا که اعتقاد دارم شرایط محیطی و خانواده تأثیر زیادی در شکل‌گیری چارچوب شخصیتی افراد دارد. خدا را شکر در خانواده‌ای رشد کردم که پدر و مادر به علایق ما احترام زیادی می‌گذاشتند. هیچ وقت نظرات شخصی خود را به ما تحمیل نکرده و همیشه سعی داشتند ما را در مسیر استعدادهایمان هدایت و حمایت کنند. 
پدر و مادرم در مسیری که تا به امروز طی کردم، تأثیر بسیاری داشتند. پدر همیشه در جلسات کاری مرا هم همراه خود می‌بردند تا با فضای اجتماعی جامعه آشنایی پیدا کنم. شاید یکی از دلایلی که امروز من به خوبی می‌توانم با جامعه و فضای بین‌الملل ارتباط برقرار کنم همین باشد. در واقع آن بذری که پدر در دوران کودکی من، کشت کردند الان در حال بارور شدن است. 
مسلما مسیر من همیشه رو به بالا نبوده و فراز و نشیب‌هایی هم داشته است اما اینکه در نشیب‌ها ناامید نشدم، به‌خاطر انرژی و اعتماد به‌نفسی است که از پدر و مادرم دریافت کردم. آن‌ها همیشه به من و برادرم  می‌گفتند مسیر زندگی را به خودتان می‌سپاریم و اعتماد داریم بهترین راه را انتخاب می‌کنید.

 خانواده‌ی ورزشی 
بنده در خانواده‌ای رشد کردم که فضای خانواده ورزشی است. پدر من از قهرمانان رشته دو میدانی هستند، برادرم نیز به‌طور حرفه‌ای رشته‌ی تکواندو را دنبال می‌کند. چون اهمیت به ورزش در خانواده ما جایگاه ویژه‌ای دارد از همان دوران کودکی رشته‌های مختلف ورزشی مثل کاراته، ژیمناستیک، اسکیت و... را دنبال می‌کردم اما رشته‌ی مورد علاقه‌ام تکواندو است که در این زمینه دارای کمربند مشکی دان ۳ هستم. همیشه هم گفته‌ام که خودم را تکواندوکار می‌دانم و در کنار فعالیت‌های علمی و فرهنگی، ورزش تکواندو برای من قابل اهمیت بوده و اساتید زیادی چون آقای دکتر ابرار در این راه به من کمک کرده‌اند.
در کنار تکواندو رشته تیراندازی (تپانچه) را هم دنبال می‌کنم چرا که فکر می‌کنم در راه کسب تمرکز بسیار اثرگذار است.

 پرواز اندازه آدم را برملا می‌کند 
علاوه بر این‌ها از کودکی علاقه‌ی زیادی به پرواز داشتم. خلبانی یکی از آرزوهای من بود و همیشه دنبال فرصتی برای یادگیری این حرفه بودم. زمانی که مشغول تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه تهران بودم یک روز فراخوانی دیدم برای آشنایی با رشته خلبانی. فرصت خوبی بود و در این دوره شرکت کردم که در نهایت بین شرکت‌کنندگانی که ۹۰ درصدشان آقایان بودند به‌عنوان نفر اول انتخاب شدم. اساتید آن دوره به من گفتند شما چه به لحاظ علمی و چه عملی استعداد فراوانی در این رشته دارید و توصیه می‌کنیم که حتما این راه را ادامه دهید. همین باعث شد ویژه‌تر به فکر ادامه این رشته باشم. من دوره‌ی مقدماتی خلبانی یعنی دوره پی پی ال که آموزش هواپیماهای سبک و فوق سبک هست را پشت سر گذاشتم و در حال حاضر برای آموزش هواپیمای مسافربری (دوره سی پی ال) آماده می‌شوم.
در زمینه‌ی فعالیت خلبانی علاوه بر کسب آموزش، افتخار ترجمه‌ی یکی از اسناد محرمانه سازمان جهانی هوانوردی را داشتم. یعنی فعالیت‌های علمی و آموزشی را هم در این زمینه در کنار اساتید خلبان دنبال می‌کنم. 
یکی از الگوهای اصلی من در پرواز «شهید عباس بابایی» هستند که جمله جالبی دارند. این شهید بزرگوار می‌فرمایند: «پرواز اندازه‌ی آدم را برملا می‌کند. هر چقدر که بالاتر می‌روی دنیا از دید تو کوچک‌تر می‌شود و تو از دید دنیا بزرگ‌تر.»

شبیه رؤیا 
سال ۱۳۹۹ من برای اولین بار پرواز را تجربه کردم. در مورد حس و حال این تجربه باید بگویم برای افرادی که علاقمند به خلبانی و پرواز هستند، چیزی شبیه به رؤیاست و برای من که عاشقانه پرواز را دوشت داشتم یکی از بهترین روزهای زندگی‌ام به شمار می‌رفت. اینکه بتوانی یک پرنده آهنی را در یک آسمان بی انتها هدایت کنی احساس فوق‌العاده‌ای دارد. 
یکی از جاذبه‌های رشته پرواز در این است که شما در هر پرواز یک حس ویژه‌ای دارید و چیزهایی می‌بینید که شاید هیچ کس تجربه نکند. مثلا خلبانی که اول صبح پرواز می‌کند جاذبه‌هایی مثل طلوع خورشید را در آسمان می‌بیند که شاید هیچ کسی به آن صورت ندیده باشد. 
به این نکته هم باید اشاره کنم که تنهایی خلبان در این فضا با خدا و احساس عمیق نزدیک‌تر شدن به او در نقطه نقطه زندگی خلبان و سبک زندگی او تأثیر می‌گذارد و از آن‌ها انسان‌های صبوری می‌سازد.  

 گشودن پنجره‌ی جدید رو به زندگی 
آموختن و آموزش زبان یکی دیگر از حوزه‌های فعالیت من است. من فراگیری زبان انگلیسی را از کودکی دنبال کردم و در آستانه‌ی ورود به دوره کارشناسی موفق شدم مدرک بین‌المللی‌ام را کسب کنم. در حال حاضر هم علاوه بر اینکه به‌طور تخصصی در دانشگاه تهران و دانشگاه تربیت مدرس زبان انگلیسی را آموزش می‌دهم و در حوزه ترجمه هم ـ چه در بحث خاک و یا هوانوردی ـ فعالیت دارم، مشغول یادگیری زبان آلمانی هستم. معتقدم فراگیری زبان‌های خارجی پنجره‌ی جدیدی به زندگی انسان‌ها باز می‌کند و باعث می‌شود انسان بتواند به چند زبان فکر و ایده‌پردازی کند.

 موفقیت بی‌انتهاست 
خیلی‌ها من را به عنوان یک دختر موفق معرفی می‌کنند اما برای من موفقیت بی انتهاست. موفقیت در نگاه من یک جور رقابت خودمان با خودمان است. همیشه سعی می‌کنم در تقویم زندگی‌ام قبل از اتمام سال، عملکرد خودم را بسنجم و به خودم نمره بدهم که آیا نسبت به سال گذشته انسان بهتری بوده‌ام؟ آیا علم من در رفتارم تغییری ایجاد کرده است؟ در واقع این نگاه که ما بتوانیم نسبت به دیروز خودمان بهتر شده باشیم و نمودار رشد و شخصیت‌مان به سمت بالا برود و اوج بگیرد این موفقیت است. اگر ما به هدفی که در خلقت و آفرینش برایمان در نظر گرفته شده قائل باشیم، اگر بدانیم ظرفیت ذهن و مغز ما چقدر قابلیت شگفت‌انگیزی دارد آن وقت است که متوجه می‌شویم باید در زندگی رد پایی از خود به جا بگذاریم. روزی از یکی از اساتیدم خواهش کردم نصیحتی برای من داشته باشند و ایشان گفتند تلاش کن اسمت با جسمت به زیر خاک نرود و نامت ماندگار شود. من در بسیاری از رویدادهای بین‌المللی دیدم زمانی که دانشمندان جمع هستند و دانشمندان ایرانی هم حضور دارند بقیه سعی می‌کنند با احتیاط صحبت کنند و این نشان می‌دهد که موفقیت و جایگاه علم در بین ایرانیان چقدر در دنیا مقبول است. چنان که پیامبر‌صلی‌الله‌علیه‌وآله فرموده‌اند: «دانش اگر در ثریا هم باشد، مردمانی از سرزمین پارس به آن دست پیدا می‌کنند.» 
وقتی در بُرد مجامع بین‌المللی نام خودم را در کنار پرچم سه رنگ جمهوری اسلامی می‌بینم به خودم افتخار می‌کنم و می‎‌بالم. آن لحظه با هیچ موفقیتی قابل قیاس نیست. 

 سفیر جمهوری اسلامی ایران 
من در طول سال‌هایی که در مجامع بین‌المللی رفت و آمد داشتم تجربه‌های بسیاری درخصوص برخورد و واکنش اهالی سایر کشورها نسبت به حجاب و پوششم به دست آوردم و خاطرات جالبی برایم رقم خورده است که فکر کنم شنیدنش برای شما هم جالب باشد.  
به‌عنوان جوان‌ترین عضو کارگروه سلامت فائو افتخار داشتم با استادی مطرح در حوزه خاک از دانشگاهی در هلند که جزو بهترین‌های دنیا هستند، برای یک کار پژوهشی گفتگویی داشته باشم. ایشان که یک بانوی علمی غیر مسلمان بودند بعد از اتمام مصاحبه به من گفتند بحث‌های علمی‌ای که مطرح کردید به کنار، برای من جالب است که یک دختر با این همه تسلط و دانش علمی چنین حجابی دارد. ما معتقدیم کسی که پایبند و مقید به ارزش‌های خودش باشد و در هیچ محیطی آن ارزش‌ها را زیر پا نگذارد، آن شخص در کار خودش هم بهترین خواهد بود. 
سال گذشته هم در کنگره‌ی بین‌المللی بانوان تأثیرگذار به عنوان مترجم تخصصی حضور داشتم، بعد از اینکه درباره‌ی فرهنگ و ارزش‌های کشورمان برای بانوان کشورهای دیگر توضیح دادم، از آن‌ها پرسیدم آرزویتان چیست؟ یکی از بانوانی که از کشور بلژیک مهمان مراسم بودند، گفتند آرزوی من این است که در ایران بمانم و همین جا بمیرم.
گاهی در انجمن‌های علمی جهانی از من سؤال می‌شود که مگر خانم‌های ایرانی امکان تحصیل هم دارند؟ و یا مثلا می‌پرسند واقعا پروژه کارشناسی ارشد را داخل ایران انجام دادید؟ مگر امکان چنین فرایندی در کشور ایران برای بانوان هم وجود دارد؟!
و بنده با افتخار تعریف می‌کنم که صفر تا صد این کار در سرزمین خودمان انجام شده است. 
به نظر من زمانی حجاب ما ارزش واقعی خودش را نشان می‌دهد که ما بتوانیم فراتر از مرزهای کشورمان به عنوان سفیران جمهوری اسلامی ایران رسالت خودمان را ایفا کنیم.
در یکی از دوره‌های اخیر که من به عنوان دختر جوان برگزیده و اصطلاحا نفر اول و قهرمان آن دوره انتخاب شدم، دانشمندان و نخبگان علمی‌ای که از کشورهای گوناگون حضور داشتند از من می‌خواستند درباره فرهنگمان، پوشش و حتی اقوام ایرانی برایشان صحبت کنم و من در یکی از جلسات آن دوره تمام تلاشم را کردم آداب و رسوم کشورمان را به آن‌ها منتقل کنم و وجهه‌ی واقعی ایران را به آن‌ها نشان دهم.

 من برای کشورم چه کردم؟ 
جوانان امروزی ایران همیشه از خودشان می‌پرسند کشور، برای ما چه کرده است؟ اما دغدغه‌ی من این است که من برای کشورم چه کرده‌ام؟ اگر بتوانم حتی یک چالش که در حوزه تخصص من هست را برطرف کنم احساس می‌کنم دغدغه‌ام برطرف شده است. من در این کشور رشد کردم، نفس کشیدم، در بهترین دانشگاه درس خواندم، پس باید زکات علمم را بدهم تا مدیون شهدا و مردم نباشم. الگوی من در زندگی، شهدای عرصه علم و شهدای هسته‌ای هستند که با مطالعه زندگینامه‌ی آنان احساس می‌کنم چقدر کوتاهی در برابر کشورم داشته‌ام.  
کشور ما به جوانان نخبه، توانمند و با انگیزه نیاز دارد و البته از آن طرف هم مسئولین باید حمایت کنند و آن‌طور که باید و شاید قدر نیروهای انسانی کشور را بدانند. اگر جوانان باور کنند که به آن‌ها اعتماد می‌شود و فضای کافی برای وارد شدن به میدان علم به آن‌ها داده می‌شود، نتایج بسیار مثبتی در پی خواهد داشت. 

 به ثمر رسیدن این نهال آرزوی من است 
یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایم همیشه این بوده که پدر و مادرم از من راضی باشند و الان هم عمیقا از اینکه توانستم رضایت آن‌ها را جلب کنم خوشحالم.
آرزوی دیگرم این است که به نقطه‌ای برسم که بتوانم تأثیری که مدنظرم هست را در جامعه داشته باشم. همیشه سعی کردم مهارت‌های خودم را توسعه بدهم و نهال وجود خویش را به ثمر برسانم. به ثمر رسیدن این نهال آرزوی من است.

 آرزوی دیدار با رهبر عزیزمان را دارم 
من به لحاظ کار علمی افتخار این را داشتم که با مسئولین مختلف جلساتی داشته باشم، مثلا در مجلس شورای اسلامی به‌عنوان دستیار تخصصی کمیسیون کشاورزی آب منابع طبیعی فعالیت داشته‌ام اما به لحاظ شخصی آرزوی دیدار با رهبر عزیزمان را دارم. اگرچه که در دیدارهای مختلف نخبگان توانسته‌ام خدمت حضرت آقا برسم اما باز هم دوست دارم فرصت این دیدار برایم فراهم شود. آقا به جوانان علاقه زیادی دارند. هر وقت خدمت ایشان رسیدیم انرژی و انگیزه‌ی مضاعفی گرفته‌ایم. 
اما اگر بخواهم دغدغه‌ای را با ایشان مطرح کنم این است که بگویم جوانان امروزی توقعات مادی ندارند بلکه انتظار دارند به آن‌ها اعتماد شود و میدان کار به آن‌ها داده شود. جوان ایرانی دلش می‌خواهد که کشورش از او حمایت کند. حضور جوان‌ها در کنار مدیران با تجربه که میدان‌دیده هستند کمک بسیاری به پیشرفت کشور خواهد کرد. 
ضمن اینکه از حضرت آقا می‌خواهم برای ما دعا کنند که بتوانیم برای کشورمان افراد تأثیرگذاری باشیم. 

 و سخن آخر. 
یکی از اشعار مورد علاقه من که حتی دوستانم با این شعر مرا یاد می‌کنند این است که: 
آسمان فرصت پرواز بلند است  ولی
قصه این است چه اندازه کبوتر باشی 
حرف من این است که فرصت‌های بسیاری در زندگی برای همه وجود دارد. افرادی در زندگی من هم بودند که در وهله‌ی اول به من اعتماد نمی‌کردند اما اگر ما توانایی اثبات خودمان را داشته باشیم، حتما به نتیجه دلخواه خواهیم رسید. 

 سال پنجاه ونهم.شماره 2849