وقتش رسیده

پتو را روی سرش کشید. صدای ضایعاتی که با بلندگویش همه را از خواب بیدار کرده بود، لجش را درمی‌آورد. صدای بلندگو در کوچه پیچیده بود و هر بار که از جلوی خانه‌ای رد می‌شد، دوباره صدایش بلندتر به گوش می‌رسید. خوابش پریده بود. چند باری در جایش پهلو به پهلو شد، اما دیگر خواب از چشمانش پریده بود. کلافه پتو را کنار زد، بلند شد و در همان رختخواب نشست. ساعت نزدیک ده بود. هر روز تا ساعت دوازده می‌خوابید و برایش بیدار شدن در این ساعت اتفاق عجیبی بود.
دستی به موهای درهمش کشید. خبری از مادر نبود. حتماً رفته بود خرید. خانه در سکوتی نیمه‌خواب‌آلود فرو رفته بود و تنها صدای قل‌قل کتری از آشپزخانه به گوش می‌رسید. بلند شد، بدون این‌که دست و صورتش را بشوید، برای خودش چای ریخت و دوباره گوشه‌ای نشست. حالا این دو ساعت بیکاری را باید چه می‌کرد؟ با خودش فکر کرد زنگ بزند به جلال، ولی مطمئن بود که جلال هم هنوز خواب است.
پیامبر اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «باکروا طَـلَبَ الرِّزقِ وَ الحَوائِجِ فَاِنَّ الغُدُوَّ بَرَکةٌ وَ نَجاحٌ؛ در پی روزی و نیازها، سحرخیز باشید؛ چرا که حرکت در آغاز روز، مایه‌ی برکت و پیروزی است.» (المعجم الاوسط، ج ۷، ص ۱۹۴، ح ۷۲۵۰)
  
لقمه‌ی نان و پنیر را در دهانش فرو کرد. هنوز استکان چایی را سر نکشیده بود که صدای باز شدن در حیاط را شنید. حتماً مادر بود که برگشته بود. بی‌توجه چایی‌اش را سر کشید.
مادر که وارد اتاق شد، تا چشمش به او افتاد، با تعجب گفت:
ـ دارم درست می‌بینم؟ آفتاب از کدوم طرف دراومد؟ زود بیدار شدی!
کیسه‌های خرید را روی زمین گذاشت و کمر خم‌شده‌اش را صاف کرد. چند لحظه همان‌جا ایستاد و دستی به کمرش کشید. وقتی بعد از پنج دختر، پسردار شده بود، فکر می‌کرد وقت پیری و کوری برای خودش عصاکشی دارد، ولی غافل از این‌که این پسر قرار بود آویزان زندگی او شود.
ـ مردم تو خیابون چپ‌چپ نگاهم می‌کنن. پسر نره‌غولم تو خونه خوابیده، من با این دست و کمر باید برم خرید. کی قراره تو به خودت بیای؟
لقمه‌ی دیگری در دهانش گذاشت و با همان دهان پر گفت:
ـ دوباره شروع نکن. به من چه که برم خرید؟ شما هم نرو. زنگ بزن شوهر جمیله یا حلیمه خرید کنن برات.
زن دلش می‌خواست زمین دهان باز کند و او را ببلعد. آن‌قدر این بچه را لوس بار آورده بود که هر چه به دهانش می‌آمد، می‌گفت. چقدر به خاطر این پسر از دهان دخترها زده بود. هر بار که دخترهایش چیزی می‌خواستند، به بهانه‌ی خرج و مخارج خانه از خواسته‌شان گذشته بود تا چیزی برای پسرش کم نماند. حالا پشیمان بود و کاری از دستش برنمی‌آمد.
پیامبر خداصلی‌الله‌علیه‌وآله میفرمایند: «مَنْ كانَ لَهُ أُنْثى فَلَمْ يُبِدْها وَ لَمْ يُهِنْها وَ لَمْ يُؤْثِرْ وَلَدَهُ عَلَيْها أَدْخَلَهُ اللّهُ الْجَنَّةَ؛ هرکس دختری داشته باشد که او را تباه نسازد؛ و خوارش نکند؛ و پسرش را بر وی برتری ندهد، خدا او را به بهشت می‌برد.» (مستدرك‌الوسائل، ج ۱۵، ص ۱۱۸)
  
زیر نور آفتاب دراز کشیده بود تا سروکله‌ی جلال پیدا شود و بروند پی گردش و تفریح‌شان. آفتاب از لای شاخه‌ها روی صورتش افتاده بود و گرمای دلچسبی داشت، اما او بی‌حوصله روی جای خود غلت زد و به کوچه چشم دوخت. انگار هیچ عجله‌ای برای شروع روز نداشت.
مادرش را با صدای بلند صدا کرد و گفت:
ـ مادر، اون کارتت رو بذار سر طاقچه. می‌خوام با جلال برم بیرون، پول ندارم.
چیزی اما در پیرزن تکان خورده بود. چند نفس عمیق کشید. انگار حرفی را مدت‌ها در دل نگه داشته بود و حالا بالأخره می‌خواست به زبان بیاورد.
ـ پول ندارم. برو خودت فکر کار باش. درآمد داشته باشی. نزدیک سی سالته، هنوز من دارم خرجتو می‌دم.
برافروخته سرش را به‌سمت مادرش چرخاند و گفت:
ـ یعنی چی پول نداری؟ تازه سر ماهه، حقوق آقا رو تازه ریختن.
ـ خرجش کردم. بعد از این همه، از پول خبری نیست. خودت برو کار کن.
نقطه‌ضعف مادرش را می‌دانست. همیشه می‌دانست چطور حرف بزند تا دل پیرزن را بلرزاند و او را وادار کند کوتاه بیاید. نیش‌خندی زد و گفت:
ـ بخوام کار کنم، خودم خرجمو بدم، از این خونه میرم.
پیرزن اما این بار شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت:
ـ هر کاری دلت می‌خواد بکن. این تو بمیری دیگه از اون تو بمیری‌ها نیست.
دلش خون بود. جانش به جان این پسر بند بود، اما باید اشتباهش را یک جایی جبران می‌کرد. سال‌ها با محبت بی‌حساب و حمایت‌های بی‌جا، او را به جایی رسانده بود که حالا نزدیک سی‌سالگی هنوز چشمش به دست مادرش بود. می‌دانست تغییر دادن او آسان نیست، اما شاید هنوز دیر نشده بود. ماهی را هر وقت از آب می‌گرفتی تازه بود.
امام علی‌علیه‌السلام می‌فرمایند: «مَنْ دَامَ کَسَلُهُ خَابَ أَمَلُهُ؛ کسی که پیوسته تنبلی کند، در رسیدن به آرزویش ناکام ماند.» (میزان‌الحکمه، ج ۱۱، ص ۵۱۸۴)

سال شصت و یکم ـ شماره 2961