قلب گرم

در اتاق را باز می‌کنم. دلشوره تمام وجودم را گرفته است. اگر این بار هم در مصاحبه رد شوم، نمی‌دانم باید چه خاکی بر سرم بریزم.
وارد اتاق می‌شوم. مردی جوان، با لباس‌هایی اتوکشیده، پشت میز نشسته است. سرش پایین است و روی برگه‌هایی که نامنظم جلویش پخش شده‌اند، چیزی می‌نویسد. آرام سلام می‌کنم. بدون اینکه سرش را بالا بیاورد، فقط با حرکت دست به صندلی روبرو اشاره می‌کند. می‌نشینم.
چند لحظه‌ی بعد، سرش را بالا می‌آورد و نگاهم می‌کند. از همان نگاه اول، چیزی در نگاهش هست که دلم را می‌لرزاند؛ نگاهی که اصلاً از آن خوشم نمی‌آید.
ـ شما رو کی معرفی کرده؟
سعی می‌کنم خونسرد به نظر برسم.
ـ من آگهی‌تون رو دیدم. رزومه فرستادم. چند روز پیش هم تماس گرفتن و گفتن برای مصاحبه بیام.
به پشتی صندلی تکیه می‌دهد. سیگاری از روی میز برمی‌دارد، گوشه‌ی لبش می‌گذارد و با فندک طلایی ‌رنگش روشن می‌کند. دود را آرام بیرون می‌دهد و می‌گوید: «فکر می‌کنم آگهی رو دقیق نخونده بودید. نوشته بودیم ظاهر آراسته جزو معیارهای اصلی ماست.»
نگاهش روی مانتو و شلوار اتوکشیده‌ام می‌لغزد؛ از سر تا پا مرا برانداز می‌کند، انگار دنبال چیزی می‌گردد.
ـ مگه عصر قاجاره که خودتون رو بقچه‌پیچ کردید اومدید اینجا؟
امام علی‌علیه‌السلام می‌فرمایند: «صِيانَةُ الْمَرْأَةِ أَنْعَمُ لِحالِها وَأَدْوَمُ لِجَمالِها، پوشیده و محفوظ داشتن زن، مایه‌ی آسایش بیشتر و دوام زیبایی اوست.»(غررالحکم، حدیث ۵۸۲۰)
  
از جایم بلند می‌شوم. مقنعه‌ام را کمی جلوتر می‌کشم و بدون اینکه چیزی بگویم، به‌سمت در راه می‌افتم.
صدایش از پشت سرم بلند می‌شود: «شما بهتره دنبال کار تو شرکت‌های خصوصی نگردید. هیچ‌کس خانمی مثل شما رو استخدام نمی‌کنه.»
بغض گلویم را فشار می‌دهد. قدم‌هایم را تندتر می‌کنم؛ فقط می‌خواهم هرچه زودتر از آن خراب‌شده بیرون بزنم. به خیابان که می‌رسم، دیگر طاقت نمی‌آورم. بغضم می‌ترکد و اشک از چشم‌هایم سرازیر می‌شود.
مردک چه فکری دربارۀ من کرده بود؟ اگر مجبور می‌شدم، قید همه چیز را می‌زدم؛ اما نه قید خودم را.
چشمم که به اولین ایستگاه اتوبوس می‌افتد، اشک‌هایم را پاک می‌کنم و روی صندلی فلزی ایستگاه می‌نشینم. باد گرمی از خیابان می‌وزد و صورت خیس از اشکم را می‌سوزاند.
حالا باید چه‌کار می‌کردم؟ دیگر پول اجاره خوابگاه را هم نداشتم. چند ماه بود در تهران، از این شرکت به آن شرکت، دنبال کار می‌گشتم؛ اما انگار نه انگار.
شاید بهتر بود برمی‌گشتم روستا. اما آنجا هم کاری برای من نبود. دیگر نمی‌توانستم سربار برادرم باشم. باید هر طور شده کاری پیدا می‌کردم.
پیامبر گرامی اسلام‌صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «الْحَيَاءُ مِنَ الْإِيمَانِ، حیا بخشی از ایمان است.» (الکافی، ج ۲، باب‌الحیاء)
  
قلبم شکسته است. کاش عزیز زنده بود. کاش می‌توانستم سرم را روی شانه‌هایش بگذارم و همۀ بغضم را خالی کنم. چند اتوبوس می‌آیند و می‌روند و من هنوز همان‌جا نشسته‌ام؛ بی‌حرکت، خیره به خیابان.
پیرزنی عصازنان وارد ایستگاه می‌شود و آرام کنارم می‌نشیند. چادر گل‌دارش را روی زانو مرتب می‌کند و انگار بی‌قراری‌ام را از پشت اشک‌هایم خوانده باشد، با لهجه‌ی شیرین شیرازی می‌پرسد: «مادر... گریه کردی؟»
دماغم را بالا می‌کشم و سرم را به نشانۀ تأیید تکان می‌دهم.
دلم می‌خواست حرف بزنم. چه اهمیتی داشت که این پیرزن را برای اولین بار می‌دیدم. قرار بود همین یک بار ببینمش و تمام.
همه چیز را برایش تعریف می‌کنم. وقتی حرف‌هایم تمام می‌شود، پیرزن آهی می‌کشد، سرش را با تأسف تکان می‌دهد و می‌گوید: «خوب کردی اومدی بیرون، مادر. خدا از کسایی که این اوضاع رو برامون درست کردن نگذره. بد به دلت راه نده. همه که مثل هم نیستن. هنوز هم تو این شهر آدم متدین و باتقوا پیدا می‌شه. زود برات یه کار پیدا می‌کنیم.»
آخر او چه کاری از دستش برای من برمی‌آمد؟ اما انگار خودش بیشتر از من مطمئن بود. گوشی تلفنش را از داخل کیفش بیرون می‌آورد، شماره‌ای می‌گیرد و گوشی را کنار گوشش می‌گذارد.
ـ مادر محمدصادق، خوبی پسرم؟ می‌گم، گفتی منشی‌ت داره می‌ره. کسی جاش گرفتی یا نه؟... خب خدا رو شکر. پس شماره رو می‌دم به یکی از دوستام، زنگ بزنه.
چشم‌هایم گرد می‌شود. انگار باورم نمی‌شود چه اتفاقی دارد می‌افتد. پیرزن لبخند می‌زند، عصایش را کنار صندلی می‌گذارد و می‌گوید: «پاشو مادر، برات کار پیدا کردم. سوار اتوبوس بعدی بشیم. شماره پسرم رو بهت می‌دم. دکتره؛ برای مطبش یه منشیِ بااصل‌ونسب و محجبه می‌خواد. دستم رو بگیر بلند شم، اتوبوس نرفته.»
دست چروکیده‌اش را می‌گیرم گرم است درست مانند قلبش.
امام علی‌علیه‌السلام می‌فرمایند: «كُلُّ امْرِئٍ يَلْقَى مَا عَمِلَ وَيُجْزَى بِمَا صَنَعَ، هر انسانی نتیجۀ کردار خود را می‌بیند و به آنچه انجام داده است، جزا داده می‌شود.» (غررالحکم، حدیث ۶۹۱۸)

سال شصت و یکم ـ شماره 2957