برادر من تویی ـ داوود امیریان

عباس، نامی ‌است برای شجاعان، عباس، نامی ‌است که هیبتش بر دل عرش لرزه می‌اندازد و خانه‌ی ظلم را ویران می‌کند. عباس، شیر بیشه‌ای است که کرار است مثل علی. عباس، مشق شب‌های کودکانی است که دلاوری، ادب و وفا را طالبند. عباس، برادر حسین است.
کتاب «برادر من تویی» که در دویست و ده صفحه و توسط انتشارات کتابستان به چاپ رسیده است، به شرح روایت زندگی علمدار و سقای کربلا از کودکی تا شهادت می‌پردازد. اویی که از بدو تولدش سقایت، پیشه‌اش و شجاعت، خصیصه‌اش و رشادت، ارث پدری و مادری‌اش است. از نسل فاطمه نیست اما فاطمه مادر اوست. مادرش به غایت باوفا و سه برادرش عبدالله و جعفر و عثمان، هم‌پا و همراه برادر و از شهدای کربلا. همسر صبورش لبابه دختر عبدالله بن عباس مفسر معروف قرآن و پسر عم پیامبر و امیرالمؤمنین علی‌علیهما‌السلام و فرزندانش فضل و عبیدالله و قاسم و کنیه‌اش ابالفضل. به‌راستی که عباس هم پدر فضل است و هم بابای خوبی‌ها. عباس همان جنگاور صفین است که ابوشعشا و هفت پسرش را در چهارده سالگی، روانه‌ی جهنم کرد. همراه و همدم پدر، برادرش حسن و بعد هم حسین. عموی خوب علی‌اکبر و سجادعلیهماالسلام. آن بزرگ مردی که در سی و چهار سالگی به لقا پروردگارش شتافت و جان شیرینش را رهین دین خدا کرد و فرات شرمنده‌ی لب‌های خشکیده‌اش شد.

زهرا آذربایجان

سال شصت و یکم ـ شماره 2950