کاش منم شهید می‌شدم
سجاد دو سالش بیشتر نبود، که خبر تصادف و مرگ نصرت را به او دادند. دنیا روی سرش خراب شد. نصرت تنها کس و کارش بود. خودش و نصرت در پرورشگاه بزرگ شده بودند و هیچ‌کس را نداشتند و بعد از رفتن نصرت این تنهایی بیشتر شد.
نویسنده :
حسنا احمدی
لباس‌هایش را پوشید. جلوی آیینه ایستاد شانه را برداشت و موهایش را شانه کرد، مادر کمی آن‌طرف‌تر ایستاده بود و خیره خیره نگاهش می‌کرد. انگار حرفی نوک زبانش بود که گفتنش برایش دشوار بود. جلوتر آمد دستی به شانه‌ی سجاد زد و گفت:
ـ مادر هوا سرده شال ببند دور صورتت
سجاد سرش را پایین آورد بوسه از پیشانی مادر گرفت و جواب داد:
ـ چشم حاج‌خانم، هر چی شما بگی
ـ چند بار بگم به من نگو حاج‌خانم من مگه رفتم مکه؟
سجاد خندید و دستش را دور شانه‌ی مادر انداخت و او را به سینه‌اش فشرد.
ـ شما با دلت رفتی مکه حتماً که نباید حضوری رفته باشی.
پیامبر گرامی اسلام (صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌فرماید: «ما ولد بار نظر الی ابویه برحمة الا کان له بکل نظرة حجة مبرورة. فقالوا: یا رسول الله و ان نظر فی کل یوم مائة نظرة؟ قال: نعم، الله اکبر و اطیب؛ هر فرزند نیکوکاری که با مهربانی به پدر و مادرش نگاه کند در مقابل هر نگاه، ثواب یک حج کامل مقبول به او داده می‌شود»، سؤال کردند، حتی اگر روزی صد مرتبه به آن‌ها نگاه کند؟ فرمود: «آری خداوند بزرگ‌تر و پاک‌تر است.» (بحارالأنوار، ج 74، ص 73.)
چند ساعتی بود که سجاد رفته بود. تلویزیون را روشن کرد شبکه‌ها دوباره به هم ریخته بود باید مجدد کانال‌یابی می‌شد این چندمین باری بود که از ابتدای جنگ این اتفاق می‌افتاد. نگاهی به ساعت انداخت نزدیک یازده بود. قرآن را برداشت باید سوره‌ی فتح می‌خواند. آیه‌ی اول را خواند اما انگار نمی‌توانست حواسش را جمع کند. اولین باری نبود که سجاد برای گشت رفته بود. تقریباً کار هر شبش بود ولی این بار توی دلش غوغایی به پا بود شاید به‌خاطر این که امروز همان روزی بود که نصرت را از دست داده بود درست بیست و دو سال پیش.
سجاد دو سالش بیشتر نبود، که خبر تصادف و مرگ نصرت را به او دادند. دنیا روی سرش خراب شد. نصرت تنها کس و کارش بود. خودش و نصرت در پرورشگاه بزرگ شده بودند و هیچ‌کس را نداشتند و بعد از رفتن نصرت این تنهایی بیشتر شد. گوشی تلفن را برداشت شماره‌ی سجاد را گرفت اپراتور چند بار پشت سر هم تکرار کرد که دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می‌باشد. تلفن را قطع کرد تسبیحش را برداشت و شروع کرد به ذکر گفتن. تنها راهی که مطمئن بود آرامش می‌کند.
امیرمؤمنان علی‌علیه‌السلام می‌فرمایند: «الذِّکْرُ نُورُ الْعُقُولِ وَحَیَاةُ النُّفُوسِ وَجَلاَءُ الصُّدُور؛ ذکر خدا مایه‌ی نورانیت عقل وحیات نفس و جلاء قلب (از انواع زنگار‌ها می‌شود.)» (غررالحکم، ح 3634)
دیگر دلشوره امانش را بریده بود. حس می‌کرد نفسش به سختی بالا و پایین می‌رود. از سجاد خبری نبود. نه خودش جواب تلفنش را می‌داد نه محمدرضا دوستش. چادرش را سر کرد تا جلوی در رفت در را باز کرد روی پله نشست، چشم دوخت به انتهای کوچه. تسبیح را که دور دستش انداخته بود بیرون کشید و شروع کرد به ذکر گفتن. تا طلوع آفتاب چیزی نمانده بود. سرش را روی زانوهایش گذاشت. که یک‌باره با صدای آشنای موتور از جایش پرید. خودش بود سجادش داشت می‌آمد. موتور هر چه نزدیک‌تر می‌شد دلشوره‌اش نه‌تنها کم نمی‌شد، بیشتر می‌شد. به صورت سجاد نگاه کرد؛ سجادی نبود که از خانه بیرون رفته بود. انگار پیر شده بود. چشمش که به لباس خونی سجاد افتاد دلش ریخت به‌سمتش دوید دست کشید به بدنش سالم بود. سجاد اما حرف نمی‌زد.
ـ زخمی شدی مادر؟ چرا بهم زنگ نمی‌زدی؟ مردم و زنده شدم.
سجاد انگار هیچ چیزی نمی‌شنید خیره فقط به او نگاه می‌کرد.
ـ چرا حرف نمی‌زنی؟ این خون کیه؟
ناگهان یاد محمدرضا افتاد با هم رفته بودند پس حالا چرا تنها آمده بود.
ـ محمدرضا کجاست مگه با هم نرفتید؟
سجاد سرش را روی شانه‌اش گذاشت و شروع کرد به گریه کردن.
ـ مامان، ایست بازرسی رو زدن. محمدرضا زخمی شد، خون از پهلوش فواره می‌زد با همون شالی که بستی دور سرم پهلوشو بستم ولی هر کاری می‌کردم خون بند نمی‌اومد نمی‌دونی چه قیامتی بود هر گوشه یکی افتاده بود غرق به خون.
سجاد سرش را بلند کرد به چهره‌ی بهت‌زده‌ی مادرش نگاه کرد.
ـ تو بغل خودم پر کشید سرش رو گذاشتم این‌جا روی سینه‌ام. کاش منم شهید می‌شدم.
حرفی برای گفتن نداشت. شاید دعاهای او شهادت را از پسرش گرفته بود.
امام علی‌علیه‌السلام فرمود: «لَیسَ عَنِ الـمَوْتِ مَحیدٌ وَ لا مَحیصٌ. مَن لَم یُقتَلْ ماتَ، إنّ اَفضَلَ الموتِ اَلقَتلُ؛ از مرگ راه فرار و گریزی نیست، کسی که کشته نشود (بالأخره) خواهد مُرد، (آری) بهترین مرگ‌ومیرها کشته شدن در راه خداست.» (سفینه، ج ٢، ص ٥٥٣)
سال شصت و یکم ـ شماره 2942