این کتاب نیک می‌دانیم ما

دکان‌های کاغذی ـ علی محمدی هوشیار
دکان‌های کاغذی، نام اثری است که به جریان‌شناسی مدعیان دروغین مهدویت می‌پردازد. این کتاب که در صد و چهل و شش صفحه و توسط انتشارات جمکران به چاپ رسیده است، فرقه‌های ضاله‌ای را که در طول تاریخ غیبت صغری و غیبت کبری، از روی حرص و طمع، کسب مقام، شهرت، قدرت و ثروت، مخالفت و عناد با شیعه و اندیشه‌های شیعی، کنجکاوی و قرار گرفتن در فرقه‌ی خاص و تأثیر استادان به ادعای مهدی موعود بودن یا ارتباط خاص با ایشان داشتن و نایب ایشان بودن پرداخته‌اند، بررسی کرده است. فرقه‌هایی که عمدتاً از اهل سنت و فرق شیعی از جمله واقفیه، باقریه و اسماعیلیه بوده است و کمتر فرقه‌ای از شیعه‌ی اثناعشری در این میان به چشم می‌خورد که ادعای مهدویت داشته باشند.
مؤسسان و رهبران این فرق نیز به‌طور خلاصه در کتاب معرفی شده‌اند.

برشی از کتاب:
«خالد عبدالهادی الرواف، معروف به حبیب‌الله المختار، متولد کشور بلاروس است. او با توجه به تخصص پزشکی پدرش همراه خانواده به عراق مهاجرت کرد و در آنجا ساکن شد‌. وی گواهی‌نامه‌ی مهندسی کشاورزی را از دانشگاه بغداد گرفت و پس از پایان مقطع تحصیلی به گزینش ارتش درآمد و در بخش فرهنگی ارتش مشغول به کار شد.
برخی از ادعاها و عقاید حبیب‌الله المختار عبارت است از:
الف ـ همه‌ی ادیان و مذاهب الهی لغو و نسخ شده و هیچ دینی جز دین و روش حبیب‌الله المختار وجود ندارد.
ب ـ مخالفت با وی حرام و یاری او واجب است‌.»

مارپیچ خون ـ  یاشار عبدالحسین‌زاده
«مارپیچ خون» نوشته‌ی یاشار عبدالحسین‌زاده برای من رمانی است که از همان صفحه‌ی‌ اول با تصویر تکان‌دهنده‌ سقوط رزمندگان ایرانی در گودالی باتلاقی و خون‌آلود، ضرباهنگ تندی پیدا می‌کند. عبدالحسین‌زاده آن‌قدر جزئیات صحنه‌ها را دقیق توصیف می‌کند که حس خفگی، ترس و تعلیق مدام با خواننده می‌ماند. داستان از زبان اول‌شخص روایت می‌شود و راوی پس از دست‌وپا زدن میان مرگ و زندگی، خود را در زندان‌های بعث و بعد در اردوگاه اشرف می‌یابد؛ جایی که تلاش سیستماتیک برای پاک کردن هویت و ساختن عضوی مطیع از سازمان منافقین جریان دارد..
با این حال، او همیشه بین تسلیم شدن و حفظ خودِ واقعی‌اش در نوسان است و همین کشمکش اصلی‌ترین نیروی پیش‌برنده‌ی رمان می‌شود. روایت، خطی است اما با چند بازگشت به گذشته ـ مثل فضای آرام و انسانی یک خواستگاری ـ نویسنده به مخاطب فرصتی برای نفس کشیدن می‌دهد و در عین ‌حال تضادها را پررنگ‌تر می‌کند.
تنها نکته‌ای که به نظرم کمی کار را مخدوش می‌کند، مرز مبهم میان واقعیت و خیال است. نویسنده از مفاهیمی مثل حزب بعث، منافقین و شخصیت‌های واقعی استفاده می‌کند، اما مشخص نمی‌شود چقدر ماجرا بر پایه‌ی رخدادهای حقیقی است. بااین‌همه، «مارپیچ خون» یک رمان پرکشش است که با رگه‌هایی از واقعیت، تجربه‌ی اسارت، نفوذ و مقاومت را به شکلی دراماتیک و تأثیرگذار روایت می‌کند.