شیرین‌ترین عسل دنیا
آرزو نمی‌خواست باور کند زندگی‌ای که با چنگ و دندان جمع کرده بود، در کمتر از یک ساعت متلاشی شود.
نویسنده :
سمیه اصغری
با التماس‌های پدر، کام شیرین‌ترین عسل دنیا تلخ شد.
شهرام دست در دست پلیس، با موهای لخت بهم ریخته، چشم‌های مشکی و درشتی که غرق خون بود، در حالی که پای خود را روی زمین می‌کشید و گردنش را به پشت، به‌طرف مادرزنش کج کرده بود، التماس می‌کرد: «حاج‌خانم تو رو به پسر شهیدت، انصاف داشته باش، بگو که من بهش دست نزدم، خودش شلوغش کرد.»
همسایه‌ها در حال آرام کردن مادر و خواهر مسعود بودند.
مادر با موهای پریشان، چهار دست‌وپا، از روی سیگارهایی که مسعود، چند دقیقه پیش له کرده بود، دنبال دکتر می‌رفت و ضجه می‌زد و به صورتش می‌کوبید.
ـ دکتر منم با پسرم ببر.
عسل، پیکسلِ عکسِ شهرام و آرزو و خودش را که همیشه روی سینه‌اش نصب بود را با گریه به پلیس نشان می‌داد.
مثل مرغ سرکنده گاهی به‌طرف مادر می‌دوید گاهی به‌طرف پلیس. دلش می‌خواست مثل مامان آرزو جیغ بکشد اما ترجیح داد مثل مادربزرگ، با دست‌های کوچک توپولی به صورتش بزند.
آرزو نمی‌خواست باور کند زندگی‌ای که با چنگ و دندان جمع کرده بود، در کمتر از یک ساعت متلاشی شود.
تا یک ساعت پیش قرار بود کام‌شان با شیرینی خرید خانه، شیرین شود و حالا شیرینی‌ها روی زمین شاهد تلخیِ روزگار عسل و آرزو بود.
سعید که مدت‌ها بود احوالی از خواهر نپرسیده بود، سراسیمه و شیون‌کنان وارد شد و رو به آرزو فریاد زد: «راحت شدی؟ همینو می‌خواستی؟ حالا برو با خیال راحت خونه بخر.» همان‌طور که با کفش روی خرده شیشه‌های شکسته‌ی آکواریوم قدم می‌گذاشت دست مادر را گرفت و برد و با صدای بلندتر داد زد: «دیگه نه مادر رو می‌بینی، نه شوهرتو. مطمئن باش از خون داداشم نمی‌گذرم.»
بین همه‌ی غم‌ها و نفرت‌هایی که آرزو را احاطه کرده بود، از اینکه عسل متوجه حرف سعید نبود، خوشحال شد.
چه شب سختی! گرچه همسایه‌ها، آرزو و عسل را تنها نگذاشتند اما با نبود شهرام و مادر، تنها حسی که آرزو را رها نمی‌کرد، حس تنهایی بود.
تنهایی و غم برادر از دست رفته، مادری که برای ارث، بین فرزندان قرار گرفته، وضعیت نامعلوم شهرام.
آرزو می‌کرد ای کاش این‌بار هم شهرام را بیدار می‌کرد و می‌گفت: «شهرام خواب بدی دیدم می‌ترسم.»
و شهرام مثل همیشه آرام و صبور با یک لیوان آب و چند صلوات آرامَش کند.
کاش می‌توانست باور کند آمدن مسعود، کابوسی بیش نبوده.
همین چند ساعت پیش با چهره‌ای برافروخته وارد شد. آن‌قدر عصبانی که حتی لپ‌های قلمبیده‌ی عسل را نکشید و به او شکلک در نیاورد. عسل هم زل زده بود به لاک‌پشت آکواریوم. آرزو و شهرام معتقد بودند عسل با او حرف می‌زند.
آرزو با دیدن مسعود اخمی کرد و گفت: «داداش مگه مامان نمی‌گه مشکی برای ما شگون نداره. چرا باز تنت کردی؟»
مسعود بی‌قرار زیر لوسترِ نقلیِ الماسی ایستاد. با اینکه حالت قوز داشت سرش به تک الماس انتهایی می‌خورد. لب می‌گزید و زیر لب با خود تکرار می‌کرد: «حالا معلوم می‌شه.»
آرزو با سینی چای کنار برادر روی پنجه ایستاد تا شانه‌ی مسعود را ببوسد.
ـ داداش سرخ شدی. فشارت بالا نیست؟
مسعود دکمه‌ی بالایی پیراهنش را باز کرد و محبت خواهر را با طعنه جواب داد: «مامان می‌گفت بالأخره دارید خونه می‌خرید.»
آرزو روی مبل کنار قاب عکس دامادی شهرام نشست و فشار سنج را از کشو در آورد و جواب داد: «اگه خدا بخواد.»
مسعود دستگاه را گرفت و گوشه‌ای گذاشت با تمسخر گفت: «خوب شد بابای ما مُرد تا شوهرت بتونه شما رو از مستأجری نجات بده.»
آرزو موهای فِرَش را دم اسبی بست و با دلخوری و تعجب گفت: «مسعود برا دعوا اومدی؟ شهرام بشنوه ناراحت می‌شه.»
مسعود فقط به‌اندازه‌ی روشن کردن سیگار سکوت کرد.
ـ نه، برای دفاع اومدم. یعنی شهرام بهت چیزی نگفته؟
آرزو برای خلاصی از دود سیگار، از مسعود فاصله گرفت و جواب داد: «شهرام مگه حرف می‌زنه.»
چایی نخورده‌اش را به عسل داد و عسل سه شکلات و چهار قند را در دست توپولش جا داد و پیکسل عکس روی قلبش را که با لبخند به مادر نشان می‌داد چال گونه‌اش نمایان شد. هروقت ناراحت بود این کار را می‌کرد و هر زمان که خوشحال بود هم همین‌طور.
آرزو هرچه تلاش می‌کرد که مسعود تا آمدن شهرام برود فایده‌ای نداشت.
به بهانه‌ی آوردن میوه به آشپزخانه رفت. در مسیر آشپزخانه با صدای بلند گفت: «حساب کتاب شما به خودتون مربوط می‌شه.»
با حال آشفته شماره‌ی مادر را گرفت. با انگشت ظریفش که با تعصب خاصی ده سالی می‌شد که در حصار حلقه‌ی ازدواجش بود، نوشته‌ی کاغذ رنگی‌های روی یخچال را لمس می‌کرد. «شیرین‌ترین عسل دنیا دخترم.»
ـ الو سلام مامان. پاشو یه تک پا بیا اینجا. مسعود عصبانیه بیا تا شهرام نیومده...
ـ مگه مسعود اونجاست؟ به من گفت میره داروهاشو بگیره. الان میام تو سرشو گرم کن عصبی نشه برای قلبش خوب نیست.
ـ مامان فقط نفهمه من زنگ زدما.
با صدا زدن مسعود به لکنت افتاد: «داداررم میوه میارم.»
پاهای لاغرش در دامن شلواری گشاد می‌رقصید. لباسش را مرتب کرد و با دلهره چند سیب و پرتقال در ظرف گذاشت و گفت: «چایی که نخوردی میوه بخور.»
برای تغییر فضا تلویزیون را روشن کرد.
اما مسعود کوتاه نیامد و گفت: «تا وقتی بابا بود خرج این آقا کرد تا تَرک کنه حالا هم که چشمش به مال و...»
آرزو حرف برادر را قیچی کرد: «مسعود تو امروز چته؟ این‌قدر حرص و جوش برا قلبت سَمّه. تو خودت می‌دونی شهرام پاکِ پاکِ.»
مهربانی خواهرانه مثل رخ ظریفش در حال رنگ باختن بود.
مادر با چادر تیره رنگ گل‌دار وارد شد و دستی به صورت عسل کشید.
مسعود با دیدن مادر برافروخته‌تر از قبل شد و رو به آرزو کرد.
ـ سوگلی خانم یارکشیه؟ حالا معلوم می‌شه.
مادر با آرامش گفت: «صددفعه گفتم مشکی نپوش برای ما شگون نداره.»
و به مسعود گفت: «پاشو بریم داروهای منم سر راه بگیریم.»
چشمِ نگرانِ آرزو به ساعت بود و هر ثانیه به‌اندازه‌ی یک ساعت کش می‌آمد.
بر خلاف هر روز عسل و مادر دوست نداشتند شهرام زود بیاید.
مادربزرگ در جواب غرغرهای مسعود یکی به نعل زد و یکی میخ. «پسرم منطقی باش آخه»
ـ منطق من می‌گه: «تاحالا کدوم دختر تو طایفه‌ی ما ادعای ارث و میراث کردن؟»
آرزو دست به سینه نشست و گفت: «وانت چه ربطی داره؟»
ـ ربطش اینه که زور داره من با کلی بدبختی، باید به فکر خونه خریدن آقادامادمون بشم.
مادر با قاطعیت بلند شد و دست مسعود را گرفت و گفت: «دیگه بسه هر روز یه حرف تازه از تو در میاد.»
مسعود در حال پس زدن دست مادر جواب داد: «حرف تازه نیست، هر وقت خودت از داداشات چیزی گرفتی، برای دخترتم بخواه.»
ـ مثلاً تو بعد از بابات همدم من شدی.
مادر و خواهر سعی در آرام کردن مسعود داشتند. آرزو در را بست و زیر لب گفت: «آبرومون رفت تو درو همسایه حالا فکر می کنن صدای شهرامه.» و چشمش به شهرام افتاد که با جعبه‌ی شیرینی وارد شد.
احساس می‌کرد قلبش به دهانش نزدیک می‌شود. عسل با دیدن پدر و شیرینی، جدول ضرب را رها کرد و به‌طرف پدر تلوتلو قدم برداشت. احساس می‌کرد هیکل چاق و توپولش پَروزن شده.
دمپایی‌های جفت شده خبر آمدن مسعود و مادرزن را به شهرام داد و همان‌طور که تلفنی با مشاور املاک حرف می‌زد دست ادب به سینه گذاشت و به مهمان‌ها خوشامد گفت.
با همین تلفن آتش مسعود شعله گرفت و در جواب سلام شهرام با طعنه گفت: «به سلامتی داری صاحب‌خونه می‌شی؟»
شهرام به احترام مادرزنش خویشتن‌داری کرد و بدون نگاه کردن به مسعود در حالی که چایی را از آرزو می‌گرفت گفت: «مسعود خرده حساب من و تو به خونه و زن و بچه ربطی نداره. بمونه سرجاش. فردا سر ساختمون.»
مسعود پاکت سیگار را مچاله کرد و داد زد: «ادای داماد خوبا رو برای من در نیار.»
بابای ما مرده تو با دمت گردو می‌شکنی و خونه می‌خری؟»
عسل مثل کرم چاق‌وچله بین مادر و شهرام می‌لولید و با چهره‌ای مضطرب، پیکسل روی سینه را نشان می‌داد. و هرچه فحش و ناسزا بود، در دلش، نثار دایی کرد. شهرام سرش را پایین انداخت و گفت: «حاج‌خانم به احترام شما چیزی نمی‌گما.»
ـ آقا شهرام می‌دونی که بعد از پدرش حالش بدتر شده. ما الان میریم شرمنده تو رو خدا.»
سرش را به زور کنار گوش مسعود رساند و گفت: «حیا کن. تو و شهرام دوستای قدیمی هستید. از سنت خجالت بکش. داری پا به چهل می‌ذاری.»
مسعود با شنیدن این حرف، فریادش را در مشتش جمع کرد به لوستر کوبید و فریاد زد: «بسه دیگه همش شهرام شهرام می‌کنید حالا دیگه باید از این مفنگی حیا کنم؟»
الماس‌های لوستر روی زمین توپ بازی می‌کردند. صداها بلند و بلندتر می‌شد. عسل که جروبحث بابا و دایی رو دید و با افتادن مسعود روی زمین برهنه به کوچه دوید و گوشه‌ی مانتوی اعظم خانم را گرفت و کشان‌کشان به‌طرف معرکه آورد.
دایی هم مثل لاک پشت به زمین افتاده بود و اما مثل لاکی حتی دست و پا هم نمی‌زد. اعظم خانم به اورژانس زنگ زد. همسایه‌ها داخل شدند.
عسل بی‌صدا اشک می‌ریخت و پیکسل را نشان پدر می‌داد.
آرزو با اشاره‌های عسل به خود آمد اما افسوس که نه کابوس و نه شهرام.
روزهای نامهربان سپری شدند و آرزو به ملاقات شهرام می‌رفت و مثل همان زمانی که در کمپ ملاقاتش می‌کرد، دلگرمی می‌داد و مطمئنش می‌کرد که دوباره زیر یک سقف جمع می‌شویم.
شهرام از اختلافات آرزو و سعید بر سر ارث و البته رضایت ندادن برادر، بی‌خبر نبود. با شرمساری به همسرش نگاه می‌کرد و می‌گفت: «نمی‌دونم می‌تونم جبران کنم یا نه؟»
در یکی از همین دیدارها آرزو به شهرام گفت: «بازپرس ویژه‌ی قتل از عسل هم بازجویی کرد و از اساتید ناشنوایان کمک گرفت که مطمئن بشه تو ضربه‌ای به مسعود نزدی.»
شهرام گفت: «ای کاش هيچ‌وقت نمی‌ذاشتم تو با سهم‌الارثت خونه بخری.»
حالا نه منو داری نه خونه رو.
آرزو با تظاهر به خوب بودن اوضاع با خنده‌ی شیطنت‌آمیزی گفت: «لوس نشو مرد.»
سعید دست‌بردار نیست منم بهش قول دادم سهم‌الارثم رو به‌جای دیه می‌بخشم بهش.
عسل منتظرته که ان‌شاالله بیای یه خونه دیگه اجاره کنیم.