لشگر ساندیسی
نویسنده :
حسنا احمدی
باد خنک به صورت‌شان می‌خورد. به زور خودشان را روی موتور جا داده بودند. کار همیشگی‌شان بود از اتوبوس‌سواری که بهتر بود. علی که جلوی موتور نشسته بود، با ذوق به خیابان نگاه می‌کرد. حسین که پرچم را محکم در باد نگه داشته بود با هیجان داد زد: «بابا تندتر برو، الان دیر می‌رسیم به مراسم!»
مرتضی خنده‌اش گرفته بود این دو وروجک یادشان رفته قبل‌ترها وقتی سوار موتور می‌شدند چقدر غر می‌زدند که سرد است جا کم هست... حالا پرچم به آن بزرگی هم اضافه شده بود و هیچ کدام شکایتی نداشتند. حس می‌کرد این جنگ بچه‌هایش را هم بزرگ کرده است.
امام على‌عليه‌السلام می‌فرمایند: «عَمُرَتِ البُلدانُ بِحُبِّ الأوطانِ؛ كشورها با ميهن‌دوستى آباد شده‌اند.» (بحارالأنوار، 78/45/50)
زینب مثل همیشه دستش را دور کمر حسین حلقه کرده بود. نگران بود حالش دوباره بد شود. همیشه او را محکم می‌گرفت تا از روی موتور نیفتد، از همان بچگی با این مریضی دست و پنجه نرم می‌کرد دکترها گفته بودند باید مغزش را عمل کنند ولی با پول پیک موتوری که نمی‌شد هزینه‌های عمل را تأمین کرد. می‌ترسید دوباره از حال برود. مرتضی در حالی که صدایش در باد می‌پیچید گفت: «عجله نکن پسر، به موقع می‌رسیم.»
حسین ذوق کرد، زینب با خودش فکر کرد اگر جنگ زودتر تمام شود شاید بتواند خودش هم کارش را از سر بگیرد این‌طوری می‌توانست کمک حال مرتضی باشد و زودتر پول‌هایشان را جمع کنند. دوستش یک دکتر خوب معرفی کرده بود ویزیتش گران بود قبل از جنگ حسین را برای معاینه برده بودند. دکتر گفته بود اگر حسین را عمل کند حالش خوب می‌شود اما برای خودش صد میلیون دستمزد می‌خواست. با هیچ بیمارستان دولتی‌ای هم قرارداد نداشت، عزیز گفته بود زمین ارثیه‌اش را می‌فروشد ولی مگر آن زمین را در روستای دور افتاده چقدر می‌خریدند؟ حالا با این جنگ بساط سرخ کردن پیاز و سبزی هم جمع شده بود.
امام على‌عليه‌السلام می‌فرمایند: «لا خَيرَ في الوَطَنِ إلاّ معَ الأمنِ و المَسَرَّةِ؛ خيرى نيست·در وطن، مگر با امنيّت و خوشى.» (الاختصاص، 243 / 244)
تازه پیچیده بودند داخل خیابان که دکتر جمشیدی با دیدن‌شان صورتش در هم پیچید. در حالی که سوار ماشین شاسی‌بلندش می‌شد به کارگر فروشگاه که خریدهایش را در ماشین می‌گذاشت گفت: «اینا معلومه گرفتاری ندارن، کیک و ساندیس‌شون به راهه که هر شب تو خیابون می‌چرخن یکی نیست بهشون بگه تو این خراب شده کی خیر دیده که براش خودتون رو می‌کشید. من که موافقم ترامپ بزنه دخل همه اینا رو بیاره از دست‌شون راحت شیم» همان‌طور که کتش را در می‌آورد با خودش فکر کرد چقدر قیاقه‌هایشان برایش آشنا بود و بعد زیر لب گفت: «یکی از همین بی‌پولای فلک‌زده بودند که حتماً اومدن مطب الانم دارن این‌طوری جیب‌شون پر می‌کنن» بعد رو کرد به پسر جوان و گفت: «چرا دست دست می‌کنی بذارشون تو ماشین دیگه راستی اینترنشنال می‌گه شبی دوتومن می‌دن بری تو تجمعات شبانه؛ تو هم برو از قافله جا نمونی» بعد بدون این که انعامی که قولش را داده بود بدهد ماشین را روشن کرد و رفت.
پسر جوان همان‌طور که رفتنش را نگاه می‌کرد یادش افتاد پرچمش را در خانه جا گذاشته است. دلش برایش سوخت بی‌وطنی درد سختی بود.
پیامبر گرامی‌اسلام‌صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرماید: «إنّ اللّه و جلَّ يُبغِضُ رجُلاً يُدخَلُ علَيهِ في بَيتِهِ و لا يُقاتِلُ؛ خداوند عزّوجلّ نفرت دارد از مردى كه در خانه‌اش بر او حمله كنند و او نجنگد.» (عيون أخبار الرِّضا، 2/28/24)
دکتر جمشیدی لیوان قهوه‌اش را برداشت جلوی تلویزیون نشست. کنترل را برداشت. مردد بود که اینترنشنال ببیند یا منوتو. کانال‌ها را بالا و پایین کرد. هنوز تصمیم نگرفته بود که تلفنش زنگ زد. اسم دکتر موسوی را که دید گوشی را جواب داد.
ـ الو دکتر جان خوبی؟
ـ سلام دکتر جمشیدی عزیز چقدر خوشحال شدم صداتون رو شنیدم، می‌گفتن بیمارستان رو زدن نگران‌تون شدم.
ـ من اونجا نبودم دکتر خیالت راحت. چه خبر لندن خوش می‌گذر؟ خیلی خوش‌شانسی ها تا رفتی جنگ شد.
ـ من الان ترکیه‌ام دارم بر می‌گردم.
دکتر جمشیدی به سرفه افتاد باورش نمی‌شد هنوز دو ماه هم نبود که دکتر موسوی از ایران رفته بود.
ـ داری شوخی می‌کنی مگه الان وقت برگشتنه؟ اینجا زیر موشک می‌خوای بیای چیکار منم اگر می‌تونستم اینجا نمی‌موندم.
دکتر موسوی که انگار عجله داشت گفت: «شوخی چیه؟ من نمی‌تونم کشورم و مردم رو تو این شرایط تنها بذارم اونا الان بهم احتیاج دارن. دکتر خدا رو شکر که خوبی من باید برم رسیدم ایران بهت زنگ می‌زنم همو ببینیم.»
امام على‌عليه‌السلام می‌فرمایند: «مِن كَرَمِ المَرءِ بُكاؤهُ على ما مَضى مِن زَمانِهِ، و حَنينُهُ إلى أوطانِهِ، و حِفظُهُ قَديمَ إخوانِهِ؛ این سه خصلت از بزرگوارى انسان است: گريستن او بر زمان سپرى شده‌اش، علاقه‌ی او به ميهنش و نگهداشتن دوستان ديرينه‌اش.» (بحارالأنوار، ج 71، ص 264)
سال شصت و یکم ـ شماره 2941