معجزۀ خیابان‌ها
قاب میان دو شمع سیاه که در دو جاشمعی نقره‌ای می‌سوختند و آب می‌شدند، ایستاده بود. فاطمه قاب را برداشت و به عکس میانش خیره شد. اشک‌های لرزانش قطره قطره روی قاب ریخت. آن را به سینه چسبانید.
نویسنده :
بتول محمدی
فاطمه سراسیمه پتو را کنار زد و از روی کاناپه برخاست. قبل از هر جای دیگر نگاهش به عقربه‌های ساعت دیواری گره خورد.
ـ ای وای ساعت ۹:۳۰ شبه! چرا بیدارم نکردی سیدمحمد؟!
سیدمحمد گوشه‌ی کاناپه‌ی تک نفره‌ی فیروزه‌ای فرو رفته بود و مشغول چک کردن اخبار جنگ بود.
ـ ماشاء‌الله نوشته تنگه‌ی هرمز همچنان به روی آمریکایی‌ها بسته خواهد ماند!
فاطمه به زحمت پاهایش را به‌سمت زمین سُر داد و لبه‌ی مبل نشست.
ـ الان راهپیمایی شبانه شروع می‌‌شه! باید بیدارم می‌کردی!
ـ محمد نت گوشی را بست و به شارژر داخل پریز بالای مبل وصلش کرد.
ـ دیدم حالت خوب نیست؛ برای همین بیدارت نکردم! می‌خوای امشب نیای؟
فاطمه به زحمت از جایش برخاست؛ به دسته‌ی کاناپه تکیه زد.
ـ نه! تو خونه بمونم دق می‌کنم! فقط یه گزی شیرینی‌ای چیزی بهم بده؛ خیلی ضعف دارم.
قاب عکسی از سیدی روحانی و ریش‌سفید روی میز کوچک گوشه‌ی پذیرایی به دیوار تکیه داده شده بود؛ گوشه‌ی بالای سمت چپ قاب نوشته‌ی «خدای خامنه‌ای زنده است ای مردم» به چشم می‌خورد. قاب میان دو شمع سیاه که در دو جاشمعی نقره‌ای می‌سوختند و آب می‌شدند، ایستاده بود. فاطمه قاب را برداشت و به عکس میانش خیره شد. اشک‌های لرزانش قطره قطره روی قاب ریخت. آن را به سینه چسبانید.
ـ حضرت آقا برای ما و ایران، جان عزیزشون رو تقدیم کردند؛ حالا من به بهونه‌ی مریضی، خیابون نرم؟! تا حاصل زحمت ۳۷ ساله‌ی آقامون، بیفته دست وطن‌فروش‌های داعشی و اجنبی‌ها؟!
سیدمحمد چادر فاطمه را از روی چوب لباسی پشت در پذیرایی برداشت و روی سرش انداخت.
ـ می‌دونم که حریفت نمی‌شم! اما به این شرط می‌برمت خیابون که بعد از راهپیمایی بریم اورژانس، باشه؟
مهره‌دوزی چادر از روی سر فاطمه سُر خورد و از روی بازو و ساق دست چادر تا روی دست و انگشتانش کشیده شد. فاطمه بندهای سیاه کوچک انتهای دو آستین چادر را دور دو انگشت میانی‌اش حلقه کرد.
ـ می‌ترسی بیماری لاعلاجی گرفته باشم؟!
ابروهای پرپشت و سیاه سید محمد به هم گره خورد.
ـ خدا نکنه! از این حرفا نزن فاطمه!
و عروسک بافت کوچکی را از کنار هفت سین روی میز برداشت و موهایش را نوازش کرد.
ـ اگه یه بار دیگه از این حرفا بزنی، دیگه نمی‌برمت راهپیمایی!
و بلند خندید.
فاطمه غم‌زده به عروسک نگاه کرد. ناگهان با خیالش پرت شد به سال‌های زیادی که برای او و سیدمحمد در انتظار شنیدن صدای نوزاد در خانه، به سختی گذشته بود. با دو حلقه‌ی اشک که دوباره در چشمانش نشست به سیدمحمد خیره شد.
ـ با این بیماری نامعلوم ممکنه یه ذره امیدم که به بچه‌دار شدن داشتیم، از بین بره!
محمد، عروسک را روی میز کوبید.
ـ دوباره شروع نکن فاطمه! می‌خوام دنیا نباشه اگه یه مو از سر تو کم بشه!
فاطمه سر بلند کرد و به کتیبه‌ی سیاه روی دیوار منقش به نوشته‌ی سرخِ یا حسین‌علیه‌السلام خیره شد. سه گوشه‌ی سیاه کتیبه را به تصویرهایی از امام شهید زینت داده بود. در میانه‌ی کتیبه درست روی حرف درشت ح حسین چند پروانه‌ی طلایی چسبانده و گوشه‌ی خلوت کتیبه یک گل رز و گلی سفید نصب کرده بود. صدای رجزخوانی مهدی رسولی که از پشت بلندگوی مسجد فریاد میزد: «تو شیر پیل‌افکنی! بزن که خوب می‌زنی!» سکوت سرد و سنگین و غمدیده‌ی محله را در هم شکست.
فاطمه در حالی که فقط چند قدم از اتومبیل‌شان فاصله گرفته بود، نفس‌نفس‌زنان به جمعیت ایستاده کنار مسجد که سر درش منقش به نام صاحب الزمان‌عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف بود، نزدیک شد. با قاب عکس که بر سینه چسبانده بود، در چند قدمی مسجد ایستاد. قلبش تندتند میزد. این روزها خیلی زود و بی‌دلیل خسته میشد. اتومبیلی که به چند پرچم مزین و بر آن باند و بلندگو نصب شده بود، آماده میشد به‌سمت خیابان اصلی حرکت کند. نسیم آرام شبانگاهی فروردین ماه ۱۴۰۵ صورت فاطمه را نوازش کرد. اهتزاز پرچم سه رنگ ایران در دست کوچک کودکان و نوجوانان، زیر نور کم سوی چند چراغ کوچک کوچه‌ی مسجد، زیباترین تصویر را در مقابل چشمان فاطمه قاب کرد؛ لب‌های بچه‌ها مداحی «می‌جنگم برات وطن وطن» را همراه با مداح زمزمه می‌کردند؛ پرچم‌های سیاه و سبز و زرد که بر سینه‌شان نام اهل بیت‌علیهم‌السلام نقش بسته بود، هم نوا با صوت حماسی مداح و بر فراز بوی خوش دود اسفند، قدم به قدم در رگ‌های بی‌رمق فاطمه جان تازه‌ای میریخت.
دوستان فاطمه به پیشواز او آمدند.
ـ به‌به فاطمه خانم! دیشب نبودی؟! هنوز که رنگ به رو نداری! گفتیم نکنه بی‌خبر شهید شدی!
همه خندیدند.
فاطمه احساس کرد در سی شب گذشته چقدر همه چیز قشنگ‌تر شده! در این شب‌ها دوستانش را فقط کف خیابان ملاقات کرده بود؛ حتی خاطره‌ی دید و بازدید عیدشان را به جای خانه‌های هم در کوچه و خیابان‌ها ساختند!
یکی‌یکی صورت خندان دوستانش را با لبخند، در میان چفیه‌های سفید و سیاه و سبز و چادر بر سرشان، ورانداز کرد. سلام دادن‌ها، علیک سلام شنیدن‌ها و محبت‌ها زنده و صمیمی‌‌تر شده بود. اگر یک شب هم را نمی‌دیدند، انگار چیز باارزشی را گم کرده بودند!
خندید و به دوستانش یکی یکی دست داد.
ـ دیشب مهمان محله‌ی بالایی بودیم! آنجا هم مراسم با صفایی داشتند.
زن‌ها و مردها یکی یکی پرچم به دست از مسجد بیرون می‌آمدند و به رودی که با قطره قطره‌ی مردم جان تازه‌ای می‌گرفت و به خیابان اصلی میریخت، می‌‌پیوستند. فاطمه در حالی که قاب عکس را بر فراز دستانش بالا گرفت، همراه دوستانش به خیل جمعیت زدند و سعی کردند خودشان را به ردیف اول صفوف راهپیمایی برسانند. یکی از دوستانش که تند و فرز جلوتر میرفت، با قد کوتاه و هیکل تپلش خندید که: «صف اول مال خودمه، شهادت رو به هر کی نمی‌دن، الکی به خودتون زحمت ندین خواهرا!» و دوست دیگرش خنده‌کنان گفت: «پس امشب گرای صف اول رو دادن، آره؟!»
همگی با شادی‌ای که از دل و جان‌شان برمی‌‌خاست، به صف اول رسیدند. گره‌ای محکم کم‌‌کم میان ابروان‌شان نشست و مشت‌های‌شان گره شد و در جواب نوجوان میکروفن به دست که رجز می‌خواند، فریاد زدند: «مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل»
همان‌طور که جمعیت راهپیمایی دور و دورتر میشد، قدم‌های فاطمه کند و کندتر پیش میرفت. سرفه‌کنان و نفس‌نفس‌زنان وسط خیابان ایستاد. جمعیت یکی یکی از او عبور کرد. سیدمحمد به همراه یکی از دوستان فاطمه، از میان جمعیت به‌سوی او دویدند. در حالی که تصویر نزدیک شدن‌شان پیش چشمان میشی فاطمه مات و مات‌تر میشد، ناگهان از حال رفت و نقش بر زمین شد.
وقتی به هوش آمد سِرُم به دست، روی تخت اورژانس دراز کشیده و سیدمحمد در حالی که لبخند بر لب و حلقه‌ی اشک در چشمانش می‌‌لرزید، کنار تختش ایستاده بود. همین که فاطمه چشمانش را باز کرد، سیدمحمد برگه‌ی آزمایش میان دو انگشتش را توی هوا تکان تکان داد.
ـ بالأخره علت این همه خستگی و نفس‌نفس‌زدنات معلوم شد فاطمه‌خانم!
فاطمه با ترس و نگرانی نگاه گیج و خوابالوده‌ش را میان برگه‌ی آزمایش و چهره‌ی برافروخته و خندان سید محمد چرخاند.
ـ چی شده محمد؟! حرف بزن!
سیدمحمد دست لرزان فاطمه را میان دستان کشیده و گرمش گرفت.
ـ آروم باش فاطمه‌جان! همش زیر سر یه کوچولوی توراهیه!
و در حالی که اشک‌هایش جاری شد، گفت: «مامان شدنت مبارک فاطمه جانم!»
و مدتی با هم تمام سال‌های تنهایی‌شان را گریه کردند.
فاطمه قاب عکس امام شهید را از روی میز کنار تخت برداشت و اشک‌ریزان نگاهش کرد.
ـ اگه پسر باشه، اسمشو بذاریم علی!
سیدمحمد عکس میان قاب را نوازش کرد و لبخند زد.
سیدعلی!
سال شصت و یکم ـ شماره 2941