او به جای من رفت
نویسنده :
زهرا زارعی
سِرم را از دستم بیرون می‌کشم. با دیدن خون چشمم را می‌بندم و فقط دستمال را روی دستم فشار می‌دهم. تنها قرمزی که حالم را بدتر می‌کند همین است. حالت تهوع و سرگیجه ولم نمی‌کند، حتی استراحت هم نتوانسته این حجم از فشار را کم کند. چشم می‌بندم و سعی می‌کنم تمام حواسم را جمع کنم و جلوی افکار پریشان و نابودکننده را بگیرم. «اگه من زنگش نمی‌زدم و مثل همیشه زحمتم رو گردنش نمی‌انداختم حالا توی خونه‌اش نشسته بود، نهایتاً بعد از شنیدن اخبار خودشو می‌رسوند صدا و سیما و آتش خشم و جنایت دشمن رو می‌دید نه اینکه... آخه چرا همیشه مثل یه مادر حمایتم می‌کردی؟ چرا نه گفتن به زبونت نمیومد زن؟»
صدای اعلان اسنپ افکارم را پاره می‌کند. کسی سفر را قبول نکرده و اسنپ پشت سر هم قیمت را بالاتر می‌برد. حتی با این قیمت زیاد هم بعید است راننده‌ای پیدا شود. به زور از خانه بیرون می‌زنم و دست می‌گذارم روی زنگ واحد کناری، آقای توسلی مثل همیشه با پیراهن و شلوار مرتب در را باز می‌کند و سلام می‌کند. نگاهش که به صورتم می‌افتد انگار حالش بد می‌شود.
ـ خوبی دخترم؟
دلم به هم می‌پیچد. بغضی گلوگیر نشسته بر حجره‌ام که حتی نمی‌توانم جواب سلامش را هم بدهم. به زور کلمات را کنار هم می‌چینم.
ـ می‌خوام برم یه جایی منو می‌برین؟
نگاهی به سرتا پایم می‌کند. مشخص است که مثل همیشه لباسم مرتب و درست و حسابی نیست. با همان مانتو و شلوار اداری خاکی شده که از کلینیک پزشکی پرستاری اسنپ گرفتم و خود را به خانه رساندم، از خانه بیرون زده‌ام. نگاهی به دستمال سرخ روی دستم هم می‌ا‌ندازد.
ـ تو این وضعیت کجا می‌خوای بری؟
نگاهش روی دستم می‌ماند. رد خون از دستمال بیرون زده و قرمزی‌اش مشخص است. اگر خانم توسلی در خانه بود تا آن موقع آب قندم را هم خورده بودم اما پیرمرد انگار دست و پایش را گم کرده است. با نگاه مستأصل من شلوارش را عوض می‌کند و به سرعت از خانه خارج می‌شود. روی صندلی عقب می‌نشینم و سرم را به صندلی تکیه می‌دهم و چشم‌هایم را می‌بندم. نگاهش را روی صورتم حس می‌کنم. به زور چشم باز می‌کنم. همیشه از چهره‌اش حس پدری مهربان را می‌فهمیدم. لب باز می‌کند. «دخترم می‌دونی الان داری میری وسط تیر و ترکش؟ اگه کار واجبی نداری اون طرفا نریم.» آب دهانم را به زور قورت می‌دهم. انگار ماشین به‌جای مستقیم رفتن در مسیر دایره‌ای می‌چرخد. چشم می‌بندم و به زور حرف می‌زنم.
ـ کارم خیلی واجبه اقای توسلی...
ـ چی بگم والا. شما خانما حرف حرف خودتونه، خانم ما هم تو این تیر و ترکش جمع کرده رفته دفتر هلال احمر. هرچی بهش می‌گم زن تو تا بازنشستگی دیگه فاصله‌ای نداری، ول کن اما کو گوش شنوا...
پیرمرد حق دارد. درد خودش به کنار حالا اسیر من هم شده است. تا رسیدن به مقصد دیگر چیزی نمی‌گوید. صدای رادیوی ماشین را هم کم کرده تا من اذیت نشوم اما من که با این گوشهای تیز و سکوت ماشین می‌توانم جزء‌به‌جزء اخبار را با تمام توانم حس کنم، فایده‌ای ندارد. صدای آژیر ماشین‌های آتش‌نشانی و آمبولانس و پلیس هر لحظه نزدیک‌تر می‌شود. صاف می‌نشینم و به صداها گوش می‌دهم. دودی که به هوا رفته از آن فاصله نسبتاً دور هم مشخص است. آقای توسلی سرعتش را کم می‌کند و باز نگاهم می‌کند.
ـ هنوزم دیر نشده، با هم بر می‌گردیم یا لااقل می‌تونیم صبر کنیم یکم اوضاع بهتر بشه.
گوشهای می‌ایستد و برمی‌گردد و با چشمانی نگران، نگاهم می‌کند. نگرانی چشم‌هایش کمتر از نگرانی چشم‌های پدرم نیست. بند کارت شناسایی سازمانم را دور گردنم می‌اندازم، نفس عمیقی می‌کشم تا اشکم سرازیر نشود.
ـ من همین‌جاها می‌مونم تا کارت تموم بشه.
سری تکان می‌دهم.
ـ نه شما برید من معلوم نیست کی کارم تموم بشه، فقط، فقط دعا کن بلایی سر هیچ کدوم از همکارام نیومده باشه. مخصوصاً سید.
در را باز می‌کنم و در حین پیاده شدن صدای منتظرت می‌مونم را باز می‌شنوم. زمان به کندی می‌گذرد یا من جان دویدن و تند قدم برداشتن ندارم! از گیت‌های پلیس و نیروهای آتش‌نشانی نمی‌توانم رد شوم؛ هرچه می‌گویم کار مهمی دارم کسی گوش به حرفم نمی‌دهد؛ دلم می‌خواهد زار بزنم. از همان فاصله دور شعله‌های آتش نصف بیشتر ساختمان صداوسیما را در برگرفته و مثل شمعی درخشان می‌سوزد. ساختمان شیشه‌ای که عاشق معماری و جذابیت انعکاس نورهای داخل شیشه‌هایش بودم، حالا وسط شعله‌های آتش زیباتر می‌سوزد. نور زرد آتش میان شیشه‌های دودی بیشتر دیده می‌شود. برای بار چندم است که شماره‌اش را می‌گیرم و جواب نمی‌دهد. نگاهم روی اسمی است که ذخیره شده. سیّد اسمی بود که دوست داشتم صدایش کنم و هربار با صدا زدنم سرش را تکان می‌داد و حتی با چشم‌هایش می‌خندید. حتی وقتی امروز صبح جواب تلفنم را داد و سید خطابش کردم و با صدایی خسته خواستم شیفت‌مان را عوض کنیم باز هم توانستم از پشت تلفن لبخندش را ببینم. چندین بار گفته بود وقتی سید صدایم می‌زنی مردها نگاه‌مان می‌کنند و تعجب‌شان برایم خنده‌دار است. خنده‌هایی که با همان چشم‌های زیبا و مهربانش هم می‌شد حسش را فهمید. چشم می‌گردانم تا فقط یک نفر از اعضای ساختمان شیشه‌ای را پیدا کنم اما انگار همه آب شده‌اند و درون زمین رفته‌اند. برای لحظه‌ای خیره می‌شوم به برانکاردی که از ساختمان بیرون می‌آید. دو طرف برانکارد را دو مرد گرفته و به‌سمت آمبولانس می‌روند. تا آمبولانس فاصله زیادی ندارم اما انگار پایم به زمین چسبیده است و نمی‌توانم قدم از قدم بردارم اما فایده‌ای ندارد. به در آمبولانس و حجم جمعیتی که دورش را گرفته نگاه می‌کنم. خیره می‌شوم روی چادری که از برانکارد آویزان است. انگار ساختمان شیشه‌ای روی سر من خراب می‌شود. وسط حرکت جمعیت خشکم زده و انگار روی زمین نیستم. «اگر سید باشد چه؟ پس چرا گوشی‌اش را جواب نمی‌دهد.» دوباره شماره‌اش را می‌گیرم. آمبولانس از گیت‌های مأموران رد می‌شود و من صدای زنگ گوشی‌اش را از بین جمعیت می‌شنوم. از اعماق وجودم خوشحال می‌شوم باید میان جمعیت پیدایش کنم اما... مردی که لباس هلال احمر پوشیده پشت سر آمبولانس از گیت رد می‌شود و دستش که کیف کوچکی درون آن است را به‌سمت آمبولانس بالا می‌آورد اما آمبولانس با سرعت زیادی می‌رود. خودم را به مرد می‌رسانم و از پشت لباسش را چنگ می‌زنم: «آقا این کیف سید هست آقا آقا!» مرد به‌سمتم برمی‌گردد: «سید نیست خانم! اونی که بردن یه خانم چادری بود.» آسمان دور سرم می‌چرخد. به زور سر تکان می‌دهم. «معصومه‌سادات عظیمی؟» مرد با دیدن کارتم کیف را دستم می‌دهد. «احتمالاً همونه چون من این کیف رو کنارشون پیدا کردم» کیف قهوه‌ای چرمی کوچکی که برای تولد ۴۶سالگی‌اش خریدم. دوباره زنگ می‌زنم و صدای گوشی سید بلند می‌شود. کیف را به سینه می‌چسبانم. «آقا بگین حالش چطور بود؟ کجا بردنش الان؟» مرد خیره می‌شود به چشم‌هایم. انگار با دیدن رنگ و رویم مردد مانده که حرفی بزند یا نه «اوضاع خوبی نداشتن؛ ترکش خورده بود به پهلوشون و موج پرت‌شون کرده بود تو دیوار. باز برید دنبالش...»
مرد خیره می‌شود به صورتم. می‌فهمد حال خوبی ندارم. می‌خواهم همان‌جا روی زمین بنشینم که مرد جلوی چشمانم دستش را تکان می‌دهد.
ـ خانم خانم حالتون خوبه؟ اون گوشه جدول بشینید.
و با دست اشاره می‌کند که روی زمین نیفتم. این چند قدم تا جدول زانوهایم جان ندارد. انگار پاهایم را به‌دنبال خودم می‌کشم و گوشه‌ی جدول پخش زمین می‌شوم. باید به آقای توسلی زنگ بزنم. آب دهانم را قورت می‌دهم اما همه جا میان تاری چشم‌هایم خیس می‌شود. دوباره صدای گوشی‌اش بلند می‌شود. به گوشی خودم نگاه می‌کنم. من نیستم. گوشی‌اش را از کیف بیرون می‌آ‌ورم. عشق کلمه‌ای است که ذخیره شده است. زنگ تلفن قطع می‌شود. برگه‌ای که همراه گوشی بیرون آمده توجهم را جلب می‌کند. تای برگه را باز می‌کنم. بالای برگه رضاً برضائک نوشته است. درست مثل همیشه که روی زبانش می‌نشست. چشمم می‌افتد به سرتیتر کناری‌اش که نوشته وصیت‌نامه. بند دلم پاره می‌شود و چیزی جز سیاهی نمی‌بینم.
سال شصت و یکم ـ شماره 2941