خانه که هتل نیست

معصومه پاکروان

صندلی هم صندلی‌های قدیم. نه اینکه چون خودم صندلی هستم این را می‌گویم نه! صندلی‌های الان یا خیلی چینی هستند یا مینی... همه می‌دانند که هرچیزی قدیمی‌اش خوب است تعریف از خود نباشد اما من به واسطه عمر و تجربه‌ام خاطرات زیادی از عروسی و عزا دارم! من همان صندلی هستم که ناصرالدین‌شاه روی آن ترور شد . همان صندلی که امپراتوری اتریش در جنگ جهانی اول وقتی شکست خورد به آن لگد زد... من به واسطه حضورم در مدرسه و دانشگاه و آرایشگاه و بیمارستان و تیمارستان و اداره و بانک و... خاطره و سابقه دارم...

خیلی بد است که آدم نتواند جلوی خانواده آقانجات حرفی بزند که نباید بزند و تازه بدتر از آن هم این است که هنوز ندانسته باشی چه حرفی را باید در خانه آن‌ها بزنی و کدام حرف را باید قورت داده و فرو بدهی و در ناشناخته‌ترین قسمت وجودت هضم و پنهانش کنی که هرگز آن حرف هوس نکند به زبان بیاید.

این کاری است که هنوز که هنوز است من هم یاد نگرفته‌ام. در این مورد البته تقصیر داماد آقانجات هم بود اما بخواهم کامل بگویم تقصیر اهالی خانه آقانجات هم بود که همیشه حرف‌هایی را جلوی جناب دامادشان می‌زدند و اتفاقاتی را مقابلش پیش می‌آوردند که سوژه می‌شد... بعد هم با توجه به اتفاق پیش آمده جناب داماد هم اظهار فضلی می‌کرد. درست مثل آن روز که لیلا دختر خانواده از راه رسید و یک سلام خشک و خالی به همه داد و وارد اتاقش شد و در را پشت سرش بست. حرکت او باعث شد همه با خودشان یک فکرهایی بکنند و البته به زبان نیاورند. فقط این وسط داماد آقانجات بی‌طاقت بود که نگاهی به در بسته کرد و گفت:

ـ برای لیلا اتفاقی افتاده است؟

همسرآقانجات که دختر بزرگ خانواده نجات بود نگاهی به او کرد و سعی کرد وانمود کند که هیچ اتفاقی نیفتاده است، بعد هم با اخم گفت:

ـ چرا همیشه می‌خواهی بگویی که در خانه ما اتفاقاتی می‌افتد؟

داماد آقانجات که دوباره دسته گل به آب داده بود، سعی کرد قضیه را درست کند. به خاطر همین گفت:

ـ نه! من که نمی‌گویم اتفاقی افتاده است. فقط احساس کردم که لیلا اخم کرده و ناراحت است. ...