چرا دنیا بیشتر از آخرت آدم‌ها را جذب می‌کند؟
حجت‌الاسلام والمسلمین پناهیان
این باید برای همه جا بیفتد که آدم اگر بخواهد بدون معنویت و دین شاد باشد شادی‌اش واقعی و عمیق نیست. علیعلیه‌السلام می‌فرماید: کسانی که دنیا دارند در دل‌شان زار می‌زنند هر چند که ظاهرشان خوشحال باشد و دیگران غبطه آن‌ها و داشته‌هایشان را بخورند.
بخش اعظمی از لذت‌ها روحی هستند. لذت‌های جسمی و با لذت روحی مضاعف می‌شوند. ساده‌ترین دلیلش همین ترانه‌های عشقی است یعنی عشق را در روابط زن و شوهری می‌آورند تا بیشتر لذت ببرند چون لذت روحی از لذت جسمی بالاتر و اثرش قوی‌تر است.
در میان لذت‌های روحی کدام لذت قوی‌تر است؟ یاد و خیال دو عنصر روحی مهم در لذت است که شوق رسیدن را در انسان ایجاد می‌کند و باعث بیشترین لذت‌های روحی می‌شود. مانند وقتی که عاشق دارد به معشوقش می‌رسد.
امکانات بهشت که خیلی بهتر از دنیا است اما چرا آخرت ما را جذب نمی‌کند ولی دنیا ما را جذب می‌کند؟ چون دنیا نقد و آخرت نسیه است؟ چون دنیا را دیده‌ایم و آخرت را ندیده‌ایم؟ نه اتفاقا چون دنیا نقد است باید زودتر از چشمت بیفتد چون می‌توانی ببینی که تهش چیزی نیست اتفاقا چون آخرت نسیه است باید بیشتر بهش علاقه داشته باشی چون معمولا بهترین لذت در وجود انسان مربوط به شوق و خیال رسیدن است نه خودش. پس چرا ما به دنیا علاقه داریم؟ چون آن چیزی که ما را به دنیا علاقه‌مند می‌کند ذکر و یاد و خیال رسیدن به دنیاست نه خود دنیا ذکر و یاد این قدر قوی در جان انسان اثر می‌گذارد که دنیای نقد هم اگر بخواهد محبوب ما شود با ذکر و یادش پیش ما عزیز می‌شود نه به خاطر نقد بودنش حالا یک پیشنهاد دارم: بیاید با ذکر و یاد و خدا و آخرت و بهشت لذت ببریم. امیرالمؤمنینعلیه‌السلام می‌فرماید: ذکر خدا مایه سرور هر آدم متقی و لذت هر آدم یقین داری است. آدم با تقوا کسی است که فهمیده دنیا واقعا حال نمی‌دهد آن وقت خداوند عشق و ذکر خودش و اولیائش را به او می‌دهد تا واقعا لذت ببرد. بلکه خدا همین دنیای بی مزه را هم برای آدم باتقوا بامزه می‌کند. به این صورت که یه مزه برتر به او می‌دهد که به وسیله آن زندگی‌اش را لذت بخش می‌کند و مثلا می‌فرماید تو به خاطر من ازدواج کن، به خاطر من خانه‌داری بکن، به خاطر من کار کن و پول در بیاور، به خاطر من بچه‌دار شو... تا واقعا و خیلی بیشتر از زندگی‌ات لذت ببری.
...