دستگاه تسبیح نخ کن داخلی

گلاب بانو

مادر بزرگ به روی خودش نمی‌آورد که ناراحت است. نمی‎داند چطور عروس‎هایش را قانع کند. افتاده است وسط دو تا عروس که با هم مسابقه جاریِ بهتر شدن دارند. نمی‎دانست طرف کدامشان را بگیرد و به کدامشان چه بگوید! سالی یک بار روز مادر می‎شد و هر کدامشان یک طوری می‎خواستند مادرهایشان و مادرشوهرهایشان را غافلگیر کنند. از عموهایم قول گرفته بودند که بروند بازار و حسابی خرید کنند. زن عمو ملیحه لیست تمام طلافروشی‎های معتبر را در آورده بود. دستان پر از طلا و جواهرش را روی هوا تکان می‌داد و می‎گفت: یک شب که هزار شب نمی‌شود ! می‌گفت: باید برای مادر و مادر شوهرش یک تکه طلا بخرد. یک تکه طلا را طوری می‌گفت که عمو داوود ناراحت نشود و دسته چکش را همراهش بردارد و نگران چیزی نباشد و گوشت تنش در اثر بالا بودن قیمت طلا نریزد.

پریدم وسط حرف‌های مادر و خاله ریحانه که داشت این چیزها را برایش می‌گفت. پرسیدم: گوشت تن آدم چطور می‌ریزد؟ مادر گفت: این گوشت که نه! مثلا ! آن گوشت و یادش آمد تشخیص این دو از عهده من خارج است و به ‎جای ادامه توضیح درباره فرایند تفاوت و تغییر و تحول گوشت‌ها گفت: تو برو به درس و مشقت برس که از این چیزها توی امتحان نمی‌آید. من هم رفتم به درس و مشقم رسیدم. امتحان جغرافیا داشتیم و باید سلسله کوه‌ها را با ذکر مثال حفظ می‌کردم، اما گوشت بلند شده کنار ناخن شصت پایم حواسم را پرت می‌کرد و مرا بیاد عمو داوود می‌انداخت و از کوه‌ها پایین می‌آمدم و دوباره خودم را تا نزدیک جایی که خاله ریحانه و مادر نشسته بودند می‌رساندم.

داشتند می‌گفتند: گوشت تن آدم اینطوری نمی‌ریزد که یک انگشتری ساده برای مادرش بخرد و یک گوشواره کوچک برای مادر زنش که حق مادری بر گردنش دارد. آن هم سالی یک بار، گوشت تن آدم آن جایی می‌ریزد که زنش یک انگشتری سنگین برای مادرشوهرش برمی‌دارد و یک النگو برای مادرش و به واسطه وجود مبارک آن‌ها یک نیم ست یا ست کامل طلا هم برای خودش. تازه زن عمو تولد و تاریخ عقد و عروسی‌شان و تاریخ بدنیا آمدن بچه‌هایشان هم که سالی یکبار بود و تکرار نمی‌شد را با عمو داوود گوشت ریخته بیچاره، به بازارطلا فروش‌ها می‌رفت تا متوجه شود که او چقدر مرد زندگی و اهل زن و بچه است.

عمو داوود آن‌قدر یک‌دفعه لاغر می‌شد و گوشت تنش می‌ریخت که من فکر می‌کردم در هر بار نفس کشیدن دنده‌هایش را می‌توانستی بشماری و صدای خس خس سینه‌اش که نفس توی آن می‌ماند و در نمی‌آمد، شبیه فس فس زودپزی می‌شد که تا کله پر از نخود و لوبیای آبگوشتی شده و حالا حالاها باید بپزد و بپزد.

…