فائقه بزاز
در مجلس عزای اباعبدالله‌علیه‌السلام از حال رفته‌ایم. مداح بر سر منبر غوغا کرد و حسابی گریه گرفت. مجلس حسابی گرم شد و دلی از عزا درآوردیم. با کاروانیان همسفر شدیم. با اهل‌بیت همدردی کردیم و برای تسلای دل امام‌زمان‌عجل‌الله‌تعالی‌فرجه با او هم‌نفس و هم‌قسم شدیم. کم‌کم موقع رفتن رسیده. کفش‌ها زیر بغل، در حال تشکر از میزبان هستیم که عطری آشنا و قدیمی در فضای گرم حسینیه می‌پیچد. یکی می‌گوید، بوی دارچین آبگوشت است. دیگری می‌خندد و خبر از فسنجان می‌دهد. یکی هم هوس قورمه سبزی کرده است. اما دلم گواهی می‌دهد قرار است با ظرف قیمه به خانه برگردیم. همان غذای محبوب دسته‌جات و حسینیه‌های عزاداری که با اندوخته‌های غذایی پر و پیمانش، حسابی حال یک عزادار خسته را جا می‌آورد. همان عضو اصلی و ثابت سفره‌های ماه محرم و صفر.
قدمت اداي نذري به صورت چلوخورش قيمه زياد نيست. می‌گویند تا قبل از رایج شدن رسم قیمه‌پزان، مردم حاجتمند و مشتاق خدمت برای سفره‌های اهل بیت، با نان و خرما یا شربت‌های قند و گلاب خانگی نذر خود را ادا می‌کردند و آن‌هایی که دستشان به دهنشان می‌رسید با شیر داغ و شله‌زرد یا حلیم و انواع آش. به خصوص در دوره صفویان که مراسم سوگواري شکل و شمايلي رسمي و باشکوه به خود گرفت. اما اين‌که چرا قيمه، حرف اول اين مراسم شده است، دقيقا معلوم نيست. بعضی می‌گویند، گوشت قرباني در آن استفاده می‌شود و خرد کردن این گوشت به صورت قيمه‌ای و ریز باعث مي‌شود که همه مواد خورش به طور يکسان به عزاداران برسد.