«لطفا خم بشوید!»
مریم جهانگیری زرگانی
از جلوی محراب تا دم درِ شبستان پر بود از جمعیت. شب جمعه‌ها همیشه مسجد شلوغ می‌شد. احسان عاشق شب جمعه‌ها بود. انگار توی مسجد مهمانی بود. مردم با خودشان خوراکی‌های خوشمزه می‌آوردند و به بقیه تعارف می‌کردند تا بخورند و برای مرده‌ها فاتحه بخوانند. به نسبت شب‌های دیگر، بچه‌های بیشتری هم به مسجد می‌آمدند. وقتی بزرگ‌ترها مشغول نماز و دعا می‌شدند، بچه‌ها می‌رفتند توی حیاط. با هم بازی می‌کردند. قایم باشک، گرگم به هوا. گاهی هم که سر و صداشان خیلی بالا می‌رفت و داد یکی از بزرگ‌ترها در می‌آمد، دور حوض بزرگ حیاط جمع می‌شدند و ماهی قرمزها را نگاه می‌کردند. اما آن شب، برای احسان از آن شب جمعه‌های معمولی نبود. قرار بود اتفاق مهمی برایش بیفتد. بنابراین از کنار پدرش جم نخورد. حتی تا جایی که حوصله‌اش سر نرفته بود همراه بزرگ‌ترها نماز هم خواند! دلش می‌خواست بزرگ و با ادب به نظر بیاید. همین که امام جماعت سلام نماز را داد احسان زد روی زانوی پدرش و زیر لب گفت:
ـ بابا الان می‌گی؟!
حبیب دست‌هایش را کشید روی صورتش. زیر لب ذکر استغفرالله می‌گفت. در همان حال سرش را به نشانه بله برای پسرش تکان داد. تسبیحش را برداشت. مشغول ذکر گفتن شد. احسان دوباره زد روی پایش.
ـ بگو دیگه بابا... الان حاج‌آقا می‌ره خب...
حبیب نگاهی به متولی مسجد انداخت که دم در داشت با پیرمردی حرف می‌زد. سرش را تکان داد و نچی کرد.
ـ کجا می‌ره بابا!؟ شب جمعه است ها! تازه می‌خوان دعای کمیل بخوانند.
ـ خب دیگه... الان حاج‌آقا می‌ره توی آشپزخانه. دیگه پیداش نمی‌شه.
حبیب نچی کرد و سر تکان داد.
ـ از دست تو بچه... نفهمیدم تسبیحات رو خوندم یا نه!
تسبیح را پیچید دور مهر و جانمازش را بست. دست‌هایش را رو به آسمان بلند کرد و الهی شکری گفت. بعد از جا بلند شد. نگاهی به پسرک انداخت که هنوز جا خوش کرده بود.
ـ پا شو دیگه!
احسان هول کرد.
ـ منم باید بیایم؟
حبیب اخم کرد.
ـ نمی‌دونم والله! من که قرار نیست مکبر بشم!
…